Aerosmith - Night in the Ruts (1979)

Een van mijn favoriete Aerosmith albums. Nummer zoals "No surprize", "Chiquita", "Cheese cake" en "Three mile smile" zijn zo lekker sleazy. Ondergewaardeerd album.

Inderdaad een ondergewaardeerd album van een op MuMe toch al ondergewaardeerde band. Goed album dit, geen echte uitschieters, Remember (Waling in the Sand) is mijn favoriet.

Ik vind de titel geniaal gevonden!

Inderdaad een ontzettend ondergewaardeerd album. Ondanks dat de band op dit album door het drugsgebruik letterlijk totaal uit elkaar gescheurd werd is dit toch een van m'n favorieten. Cheese Cake, Chiquita, Reefer Head Woman en Three Mile Smile zijn heerlijke nummers. Zo sleazy en bluesig als op Night in the Ruts is de band nooit meer geweest. Remember Walking In The Sand vind ik dan weer 1 van de mindere nummers op dit album.

4.5e ster

Goed bluesy-feelalbum.

Dit is geen superalbum.

Er staan twee nummers op die mij niet kunnen bekoren
-Chiquita
-Mia

Beste nummers zijn:
Think about It
No Surprize

Met het fantastische nummer Three Mile Smile grijpt Aerosmith weer terug naar de smerige bluesrock van hun gelijknamige debuut. Gitaar, bas en drum stuwen elkaar hier tot grote hoogten op. Die gitaar hoor je ook daarvoor zo lekker op Cheese Cake: zuigend, slepend, net als de zang van Steven Tyler en daarna op Reefer Head Woman. Je weet al genoeg: op dit album staat nog veel maar van deze smerige slepende muziek. Daarnaast een aantal (best) aardige catchy - Rolling Stones achtige - nummers, zoals No Surprize. Kortom: onbegrijpelijk dat dit Night In The Ruts zo laag gewaardeerd wordt hier. Heerlijke muziek!

Op "Night in the Ruts" staat niet echt een grote hit, maar dat is geen enkele belemmering, want "Night in the Ruts" is een ouderwets vuig bluesrock album van Aerosmith. De gitaartandem Joe Perry and Brad Whitford laten heerlijke rauwe riffs en licks horen in de beste traditie van Aerosmith. Tom Hamilton legt een lekker groovende basis en Steven Tyler hijgt, krijst, sist en zingt daar in zijn eigen typische stijl overheen. "Reefer Head Woman" is mijn persoonlijke favoriet. Dit nummer klinkt ontzettend bluesy, de slide gitaar is heerlijk smerig en de solo scheurt uit je speakers. Aerosmith op z'n best. Niet alle nummers zijn even sterk, maar muzikaal is het allemaal een dikke voldoende. "Night in the Ruts" is in mijn ogen wat ondergewaardeerd en onterecht vind ik. Gewoon een heerlijk no-nonsense bluesrock album zoals ik dat het liefste hoor van de bad boys uit Boston.

Deze nu ook op cd in huis, en 2 keer beluisterd. Heerlijk bluesy album met geen enkel minder nummer erop. Eigenlijk niet eens zoveel minder dan Toys voor mijn gevoel. Geen nummer die ik ooit eerder had gehoord, en daarom verassend dat hij mij in zijn geheel zo goed bevalt al na 2 luisterbeurten. Kan zomaar 1 van mijn jaren 70 Aerosmith topfavorieten worden samen met Toys en Rocks

Deze begint mij steeds beter te bevallen, en eigenlijk doet deze nauwlijks onder voor Toys in The Attic en Rocks. Hieronder mijn favorieten van Aerosmith in hun oude stijl tot en met Done With Mirrors. Rock in A Hard Place reken ik niet mee vanwege het daarop ontbreken van Perry en Whitford.

1. Toys In The Attic (5*)
2. Night In The Ruts (4.5*)
3. Rocks (4.5*)
4. Get Your Wings (4.0*)
5. Draw The Line (3.5*)
6. Done With Mirrors (3.5*)
7. Aerosmith (3.5*)

Ik moet zeggen dat albums 5, 6 en 7 onderling best inwisselbaar zijn. Er staan mooie nummers op die laatste 3, maar ook spul wat mij verder weinig doet. De 3 topnummers van Draw The Line, de titeltrack, King And Queens en Milk Cow Blues hebben er voor mij voor gezorgd dat dat album mij op dit moment het beste bevalt en mijn hoogste voorkeur heeft van die 3.

Nooit eerder gekocht omdat ik dacht dat het een mindere plaat was (bedankt Aardschok encyclopedie), maar zo zie je weer, altijd zelf beoordelen.

Het magere Draw the Line werd opgevolgd door Night in the Ruts en ondanks de magere kritieken ten spijt vind ik het helemaal niet zo'n verkeerd plaatje. Sterker nog, op de een of andere manier valt dit werkstuk prima in het pulletje. Dat is het mooie als je verwachtingspatroon van te voren niet zo hoog ligt, dan kan het nog weleens meevallen. Hoewel de heren niet meer zo nuchter door het leven gingen weten ze toch een aantal prima songs neer te pennen. Remember is een fraai nummer, afwisselend en catchy, het groovende Three Mile Smile tovert een glimlach op mijn gezicht, het Zeppelin achtige Reefer Head Woman is zelfs uitstekend, zo smaken ze mij prima. Bone to Bone is lekker uptempo en vuig, kan er ook goed mee door. Afsluiter Mia heeft een beetje dezelfde signatuur als Dream On hoewel het dat niveau niet aantikt is het een fraaie song om de plaat mee af te sluiten. Kortom, een guilty pleasure die mij vreemd genoeg goed bevalt en zelfs Toys voorbij streeft.

Tussenstand:

1. Rocks
2. Night in the Ruts
3. Toys in the Attic
4. Get Your Wings
5. Aerosmith
6. Draw the Line