Aerosmith - Night in the Ruts (1979)

Met het fantastische nummer Three Mile Smile grijpt Aerosmith weer terug naar de smerige bluesrock van hun gelijknamige debuut. Gitaar, bas en drum stuwen elkaar hier tot grote hoogten op. Die gitaar hoor je ook daarvoor zo lekker op Cheese Cake: zuigend, slepend, net als de zang van Steven Tyler en daarna op Reefer Head Woman. Je weet al genoeg: op dit album staat nog veel maar van deze smerige slepende muziek. Daarnaast een aantal (best) aardige catchy - Rolling Stones achtige - nummers, zoals No Surprize. Kortom: onbegrijpelijk dat dit Night In The Ruts zo laag gewaardeerd wordt hier. Heerlijke muziek!

Op "Night in the Ruts" staat niet echt een grote hit, maar dat is geen enkele belemmering, want "Night in the Ruts" is een ouderwets vuig bluesrock album van Aerosmith. De gitaartandem Joe Perry and Brad Whitford laten heerlijke rauwe riffs en licks horen in de beste traditie van Aerosmith. Tom Hamilton legt een lekker groovende basis en Steven Tyler hijgt, krijst, sist en zingt daar in zijn eigen typische stijl overheen. "Reefer Head Woman" is mijn persoonlijke favoriet. Dit nummer klinkt ontzettend bluesy, de slide gitaar is heerlijk smerig en de solo scheurt uit je speakers. Aerosmith op z'n best. Niet alle nummers zijn even sterk, maar muzikaal is het allemaal een dikke voldoende. "Night in the Ruts" is in mijn ogen wat ondergewaardeerd en onterecht vind ik. Gewoon een heerlijk no-nonsense bluesrock album zoals ik dat het liefste hoor van de bad boys uit Boston.