Tiny Vipers - Life on Earth (2009)

Een erg fijne plaat voor wie Mazzy Star en het rustige werk van Beth Orton waardeert.

wat een PRACHTIGE hoes!

Net als de vorige. Wat is het voor iets eigenlijk

Tiny Vipers - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

album reviews:

Tiny Vipers - Life on Earth | DOA - adequacy.net

Tiny Vipers - Life on Earth | MUSIC REVIEWS | Tiny Mix Tapes - tinymixtapes.com

Ik vind het altijd vervelend wanneer het helemaal niks met de muziek te maken heeft, maar ik vind het wel zo'n knap meisje dat ik het toch even moet zeggen. Sorry beste medeforumers.

@ boomkat. Je had kunnen zeggen dat de schoonheid van haar stem en haar muziek de schoonheid van haar uiterlijk evenaren...
... geen verontschuldigingen nodig

Toch maar de maximumscore uitgedeeld aan dit prachtige album. De stem en teksten van Jesy raken me op alle niveaus. Zo mooi en eigenlijk zo simpel maar vooral erg breekbaar. Het titelnummer is van een ongekende schoonheid en staat hier dagelijks een keer op tien op.

Ook maar even schaamteloos reclame maken voor dit schitterende album , kijk, luister en geniet :
Development
Eyes Like Ours
Dreamer

Woow, verbazingwekkend goed. Zo simpel, en zo mooi. Begint meteen op 4*.

Gehoord in de leukste platenzaak van Nijmegen en ik was eventjes betoverd.. Toch maar even vragen wat men aan het draaien was. Een naam kreeg ik niet maar wel het hoesje in mijn handen aangereikt. Omdat er meer in het leven betaald moet worden dan muziek heb ik 'm niet meegenomen maar de naam even proberen te onthouden op mijn mentale harde schijf. Ik was het al bijna weer vergeten maar een blik op 3voor12 deed wonderen. Tiny Vipers; lange, sobere maar bovenal sfeervolle acoustische muziekstukken. Met name de eerste paar songs kwamen goed binnen. De rest verdient een verder luisterend oor. De lengte kan wellicht een obstakel zijn maar geduld wordt wel vaker beloond.

Snif. Plekje in mijn Top 10 voor Tiny Vipers, elke keer dat ik Dreamer luister, bij ongeveer 3.30 dat ze zingt I'm dying for a way yeah snijdt haar stem echt recht door mijn hart heen.

Dreamer gaat inderdaad door merg en been en van Development kan hetzelfde worden gezegd. Less is more, lijkt het devies van dit album. Dat muziek anno 2009 nog zo breekbaar kan zijn laat mij in vreugde en verbazing achter. Het is soms alsof ze in een koude kamer zachtjes haar liedjes naar je toe huilt. Voor mij een eye-opener want uit de laatste jaren is er niet iets tot mij gekomen wat zo intiem klinkt. Ik had mijn ogen vast gesloten. Vooralsnog ben ik onder de indruk en mogen meer mensen dat worden. Wellicht helpen bovenstaande berichten.

Nooit verwacht dat een album - die ik heb toegevoegd - ook nog goed is. Hier kan ik echt in wegdromen. De songteksten, de gitaar, alles is prachtig. Zelfs de zangeres (haha).

4,5* .

Dat iemand die 'the script', 'bløf' en 'acda & de munnik' leuk vond, hier nog van kan houden. Zij heeft het begin van mijn 'muziek-revolutie' ontketend.

We konden vandaag twee releases toevoegen aan mijn 2009-top-15
(top 10 + 5 bubbling under).
Wind's Poem van Mount Eerie gewoon maar even meteen op de eerste plaats..
Maar mevrouw Tiny Vipers mag even gaan bubbelen under.
Mooie damesplaat die ergens zit tussen een kwart Mazzy Star en driekwart die Hips And Makers plaat van Kristin Hersh.
Beetje Cat Power kan er ook nog wel bij.
Maar bovengenoemde dames kunnen me met hun nieuwe werk niet meer zo bekoren.
En dat lukt Tiny Vipers dus wel gewoon.
Beetje spooky, beetje ongesteld, beetje lief.
En gewoon een hele mooie plaat.

Weergaloos, ongenadig, meeslepend, bedwelmend. Ik wil niet al te kwistig het vijfsterrenknopje indrukken, maar deze plaat verdient het ten zeerste.

Wat een prachtige hoes inderdaad
Tel daarbij de goede kritieken hier op, en er is een directe aanleiding hier achteraan te gaan

Wat een mooie muziek!
En wat een leuke mevrouw!

bijzonder album, lekker bij wegdromen, verder niets doen, puur genieten

Wat zo mooi is aan dit album, is de combinatie tussen stilte en schoonheid. Tiny Vipers roept een soort eenzaamheid op, de ingetogen, berekenende manier van zingen en de schaarse begeleiding. In die verlatenheid zit echter een soort rust, waar je vaak het gevoel hebt dat je ergens heen moet, dat alles een doel moet hebben, bevrijdt deze plaat zich daarvan. Het gevoel dat je nergens heen gaat, altijd blijft waar je bent. En juist in die kalmte, ontdaan van allerlei ideaalbeelden over schoonheid en popmuziek, toont dit album haar stille pracht. Ik luisterde dit laatst in het ouderlijk huis met de koptelefoon op en was oprecht een beetje ontroerd. De stem is zo prachtig en intens en vooral zo belangrijk: het klinkt nergens geforceerd. Zo wil je wel eeuwig verlaten worden.

eeuwig is een lange tijd, maar mooi stukje! zeer fijn album ook.

Dit album geeft inderdaad zoveel rust. Vorig jaar zomer erg veel geluisterd en deze zomer kan ik denk ik ook niet zonder - wat een schoonheid van een plaat.

En ook nog super goed live!

Mijn favoriete tracks van deze cd: Dreamer, Life On Earth, Tiger Mountain

Nieuwsgierig geworden door de hoes - bij het topic "wat draai je nu", ben ik hier terechtgekomen en ook het album gaan beluisteren.

De referentie naar m.n. Mazzy Star zette mij op het verkeerde been. Daardoor verwachtte ik een band en niet een singer-songwriter. Ik vind dit een mooi album, verstild en melancholiek.

Zou ik een vergelijking moeten maken - zou ik bijv. John Gorka en David Gray noemen - namen van zangeressen willen me niet even te binnen schieten; geen Beth Orton - die is weer te 'electrisch' dit - zoals gezegd is meer singer-songwriter/folk. Maar goed, die associatie is ook persoonlijk.

Grappig, ze heeft het album vernoemd naar een natuurserie van David Attenborough.

Ik heb na vele luisterbeurten het gevoel gekregen dat dit album gemaakt is om het verlies van iemand, of een andere tragische gebeurtenis te verwerken. Het lijkt in elke zin door te klinken, mede door de constante, diep emotionele toon waarmee ze zingt. Alsof elk nummer over dezelfde persoon gaat, over hetzelfde (pijnlijke?) gevoel. Er staan geen vrolijke stukken op, er is alleen een prachtige dynamiek aanwezig tussen het rustige en het intense. En door alles heen hoor ik ook een zachte, zomerse sfeer.

Geen idee of dit alles werkelijk het geval is, maar het is wel wat ik telkens even sterk voel wanneer ik dit album opzet, en dat is erg knap van die knappe Jesy Fortino.

Na de nummers Dreamer en Life on Earth te hebben ontdekt via de MuMeLadder, heb ik vol verwachting de rest van het album opgezocht. De kwaliteit van die nummers wordt helaas niet gehaald, maar een sterk album is het zeker. Grootste probleem is echter de selectie van de nummers. Met een tijdsduur van bijna 65 minuten, hadden de zwakste nummers met gemak geschrapt kunnen worden. Met name Young God en het zeer trage en geforceerde Twilight Property vallen tegen.

Dit album heeft zo'n onvoorstelbaar mooi, maar ook melancholisch begin met de eerste vier nummers. Stuk voor stuk parels. Het blijft eeuwig zonde dat na het titelnummer mijn aandacht enorm afneemt, omdat vanaf daar het materiaal mij niet meer zo raakt als eerder op dit album. Allicht dat in de juiste setting en gemoedstoestand het kwartje valt bij de rest. In ieder geval blij dit na lange tijd herontdekt te hebben.

Een prachtig album. Ik kende Tiny Viper absoluut niet en toevallig tegen gekomen. Op het binnenhoesje zitten wat mensen rondom een kampvuur. Maar de muziek ontstijgt dat niveau wel. De muziek is verstild, melancholisch en zeer indringend. Al bij de eerste keer luisteren totaal verkocht en iedere keer groeit mijn waardering en ontdek ik weer iets nieuws. Prachtige folkachtig muziek.

Dan zou ik deze Zweeds/Japanse dame willen aanraden Sumie - Sumie (2013) en vorig jaar verscheen opvolger Lost in Light (beide albums op spotify).