Demon - The Unexpected Guest (1982)

Tweede album van dit vijftal uit Trent in het Verenigd Koninkrijk, een mix tussen hardrock en NWOBHM met mystieke en licht occulte teksten. Ik hoor de zanger Dave Hill volledig opgaan in zijn teksten, hij zingt met geweldig veel gevoel en dramatiek. Niet te veel lachen maar soms doet hij mij aan een Joe Cocker denken, dezelfde timbre in zijn stem, vooral op het nummer Strange Institution.
Op een rommelmarkt in Lokeren (aanrader van oud-collega Father McKenzie, thanks dude!) kwam ik vorig jaar de originele Carrere uitgave (gatefold sleeve) tegen voor de prijs van 10 eur. Alles zag er in perfecte staat uit en de beslissing was rap genomen, nooit spijt van gehad want ik vind dit een fantastisch album!
Na een onheilspellend intro (An Observation) barst deze schitterende plaat los met het stuwende Don’t Break the Circle. Stuwend is het kernwoord op deze plaat, tussen de nummers door is er misschien weinig afwisseling (de opbouw van iedere song blijft hetzelfde) maar ik verveel me geen moment, het is geen uptempo, het is geen midtempo, het is Demon-tempo.
Fantastisch vind ik het geleverde gitaarwerk, het warme geluid van deze plaat die me als het ware in zijn armen sluit. De voetjes stampen lustig mee en ik kan mijn hoofd niet stilhouden. Ik vind geen enkel zwak moment op dit album. Een aantal riffs en akkoorden hebben zich een ereplaats gebaand in mijn geheugen, de songs, de hooks, dat is het, beste vrienden. Dit is voor mij één groot feest.
Ik had na mijn kleine loopbaanonderbreking op MusicMeter gezworen (op mijn eigen hoofd natuurlijk) om kariger met mijn maximums te strooien want er is altijd iets en soms liet ik mij meeslepen door mijn nostalgisch enthousiasme. Dit is hier niet het geval want in mijn jonge en schone jaren kende ik dit album niet, de lading toegekende sterren is in mijn ogen en betoverde oren volledig verdiend. Topper!

Vandaag dit album op vinyl zien liggen en met bovenstaande (of onderstaande) enthousiaste 'mening' in gedachten maar ineens aangeschaft ook.

Dus Sir, bedankt voor de tip. Maar als het plaatje me niet bevalt, je weet bij wie ik kom klagen.

En als deze plaat dan echt tegenvalt Kronos, ben ik niet de beroerdste om hem als donatie in ontvangst te nemen

Daar gaat niks van in huis komen.

Aardig album met (voor mij) toch enkele minpunten. Iets te veel herhaling van refreinen en iets te vaak dezelfde werkwijze in verschillende nummers wat betreft vertraging in tempo bij het refrein.

Verder wel goeie nummers, goeie zanger, goeie muzikanten.

Demon laat in veel nummers het avontuur over aan de coupletten, waar de refreinen het regelmatig af laten weten door wat saai aandoende herhalingen. Eigenlijk precies wat gebruiker Kronos hiervoor al meldt. Ook het soms halveren van het tempo, haalt (uiteraard) de vaart er uit. Jammer, want de coupletten beloven iets dat vervolgens niet helemaal wordt waargemaakt.
De wat schorre zang van Dave Hill is een plezier voor het oor. De hardrock heeft hier en daar iets theatraal over zich, wat ik wel kan waarderen. Het geheel komt over als een conceptalbum (geen idee of dat ook zo is). Ik kan me in ieder geval zo voorstellen dat bij een live-optreden een flinke theatershow onderdeel uitmaakt van het geheel. Alice Cooper, indachtig.
De nummers zijn veelal midtempo, een beetje rock 'n' roll-achtig qua structuren.
Fijne hardrock om zo eens per jaar op te zetten. Vaker niet, daarvoor gebeurt er iets te weinig binnen de nummers.

Dit album geeft je echt het gevoel van goh wat klinkt het toch lekker. Vlotte hardrock met mooie samenzang,melodieuze gitaren,heerlijke coupletten en de boeiende zang van Dave Hill. Het titelnummer is heerlijk catchy, The Spell,Total Possession,Sign of a Madman en Beyond the Gates of Hell doen er niet voor onder. Lekkere muziek voor in de auto bijvoorbeeld.

Zo euforisch als dik twee jaren geleden ben ik niet meer over dit album, hoewel ik dit nog steeds heel genietbaar vind en vier sterren een terechte score is van mijn kant. Het telkens terugkeren van dezelfde songstructuur valt inderdaad op, laten we het een stilistisch kenmerk noemen .

Sinds een tijdje herbeluister ik een aantal albums, veelal een versie met bonustracks, via de peecee, de “virtuele” versies. Voor de “echte” versies aka mijn verzameling aan albums hanteer ik altijd het principe dat ik me niet aantrek van dat bonusgedoe, er zijn nog manieren om eraan te komen en waar houdt het op?

Hier staan vijf bonustracks op welke niet aanwezig zijn op mijn vinylexemplaar, een Outro als tegengewicht voor An Observation, een remix en drie out-takes. Bij de remix werd het meest (en nodeloos) geprutst aan het drumgeluid. Bij de out-takes hoor ik lichte verschillen in de uitvoering van de nummers, voornamelijk de keyboards. Je mist echter niets als je de bonustracks niet hebt.

Sinds ik op Stampij The Grand Illusion hoorde is dit een blijvertje gebleken door de jaren heen. Op het zwakke have we been here before na, is het smullen geblazen. Vlotte hardrock met lekker veel solo's en een zeer aanwezige zanger, tikkie schreeuwerig maar nooit irritant! Strange Institution en Beyond the Gates of Hell zijn de persoonlijke favorieten. Hierna was het snel gebeurd met Demon, later nog eens The plague geluisterd en taken the world by storm. Jammer van de liefdeloos in elkaar geflanste dubbel cd met daarop ook het legendarische Night of the Demon. Gauw terug naar de kelder om de prachtige lp uitklaphoes mee naar boven te nemen, pak ik gelijk ook een paar flessen Bitburger.

Ik hoorde ook via Stampij The Grand Illusion, en vond de muziek direct mysterieus, creepy en pakkend. Natuurlijk meteen de lp aangeschaft met die gekke blauwe hoes en de onheilspellende titel. Vrijwel alle nummers zijn de moeite waard op deze plaat die het midden houdt tussen stevige rock en oude Black Sabbath. Have we Been Here Before vind ik een geweldig nummer, met een mooie tekst, maar is wel meer opwekkend en vrolijk van karakter dan de rest. Don't Break the Circle is echt een topnummer, uptempo, stevig, catchy en duister. Later is de band wat experimenteler geworden, wat symfonischer en vreemder.

Vandaag weer eens geluisterd, was alweer even geleden. Gewoon lekkere hardrock , iets minder als het debuut, maar scoort voor mij gewoon dikke voldoende.