Demon - The Unexpected Guest (1982)

Tweede album van dit vijftal uit Trent in het Verenigd Koninkrijk, een mix tussen hardrock en NWOBHM met mystieke en licht occulte teksten. Ik hoor de zanger Dave Hill volledig opgaan in zijn teksten, hij zingt met geweldig veel gevoel en dramatiek. Niet te veel lachen maar soms doet hij mij aan een Joe Cocker denken, dezelfde timbre in zijn stem, vooral op het nummer Strange Institution.
Op een rommelmarkt in Lokeren (aanrader van oud-collega Father McKenzie, thanks dude!) kwam ik vorig jaar de originele Carrere uitgave (gatefold sleeve) tegen voor de prijs van 10 eur. Alles zag er in perfecte staat uit en de beslissing was rap genomen, nooit spijt van gehad want ik vind dit een fantastisch album!
Na een onheilspellend intro (An Observation) barst deze schitterende plaat los met het stuwende Don’t Break the Circle. Stuwend is het kernwoord op deze plaat, tussen de nummers door is er misschien weinig afwisseling (de opbouw van iedere song blijft hetzelfde) maar ik verveel me geen moment, het is geen uptempo, het is geen midtempo, het is Demon-tempo.
Fantastisch vind ik het geleverde gitaarwerk, het warme geluid van deze plaat die me als het ware in zijn armen sluit. De voetjes stampen lustig mee en ik kan mijn hoofd niet stilhouden. Ik vind geen enkel zwak moment op dit album. Een aantal riffs en akkoorden hebben zich een ereplaats gebaand in mijn geheugen, de songs, de hooks, dat is het, beste vrienden. Dit is voor mij één groot feest.
Ik had na mijn kleine loopbaanonderbreking op MusicMeter gezworen (op mijn eigen hoofd natuurlijk) om kariger met mijn maximums te strooien want er is altijd iets en soms liet ik mij meeslepen door mijn nostalgisch enthousiasme. Dit is hier niet het geval want in mijn jonge en schone jaren kende ik dit album niet, de lading toegekende sterren is in mijn ogen en betoverde oren volledig verdiend. Topper!