Yo La Tengo - Popular Songs (2009)

Dat Yo La Tengo begin juni een optreden gaf in het Bimhuis was mij geheel langs mij heen gegaan. Je verwacht een rockband ook niet zo snel op een jazz-plek. Maar in het geval van Yo La Tengo klopt het ergens wel. Deze band bestaat immers uit muzikanten die hun instrumenten tot in de puntjes beheersen, altijd het muzikale avontuur zijn blijven najagen en zich nooit iets van bepaalde pop-restricties aan hebben getrokken. Een band met een groot gevoel voor sfeer en melodie, die experimenten niet uit de weg gaat. Wel een band met een nogal onoverzichtelijke discografie, gezien de vele neven-projecten en pseudoniemen waaronder ze in de afgelopen vijfentwintig jaar hebben geopereerd. Ze verscheen er eerder dit jaar het album Fuckbook onder de naam 'The Condo Fucks', een rommelige collectie obscure sixties-covers. Maar nu is er dan alweer een regulier Tengo-album, getiteld Popular Songs. En dit album is echt een belevenis!

Meteen bij het eerste nummer is het al duidelijk dat deze plaat een avontuurlijke reis zal gaan worden. Here To Fall ís bijna jazz, van het broeierige epische filmische groovy soort. Maar het doet ook denken aan progressieve rock van begin jaren zeventig, alleen dan zonder vervelend gesoleer. De volgende twee tracks, Avalan Or Something Simair en By Two's brengen prachtig atmosferische pop met de gevoelige samenzang die we zo goed van de band kennen. Na dit zweverige openingstrio krijgt de luisteraar weer een beetje grond onder de voeten met catchy garagerocker Nothing To Hide en de puike sixties-soul van Periodically Triple Or Double met de herkenbare tekst ''Never read Proust; seems a little too long / Never used the hammer, without somehow using it wrong''. Daarna krijgen we nog barok-pop voorgeschoteld (If It's True), een wiegeliedje (I'm On My Way), country (When It's Dark) en pure pop (All Your Secrets). En dan is het tijd voor het afsluitende trio van het album. Yo La Tengo staat bekend om z'n lange nummers. More Stars Than There Are In Heaven duurt bijna tien minuten en had zo op hun klassieker Painful kunnen staan. Het is een onderhuids zuchtend liedje. The Fireside duurt bijna twaalf minuten en is bijna volledig instrumentaal. Het is akoestisch, oosters aandoend en zeer repititief. Dit moet duidelijk niet als een song beschouwd worden, maar eerder als een soort mantra. En tocht wérkt het, omdat het puur en liefdevol klinkt en niet als overbestudeerd geneuzel. Een mooi nummer om bij in slaap te vallen, maar het afsluitende meer-dan-een-kwartier-durende spacerock-monster And The Glitter Is Gone zal je bruut wakker schoppen. Deze track is volledig instrumentaal, opnieuw volstrekt repititief en zéér zéér zéér hallucinerend. Wel, een nummer als dit werkt natuurlijk het beste als je er wat bij gerookt hebt, dat mag voor zich spreken.

Fascinerend dat een plaat met zoveel uiteenlopende stijlen en zo'n vreemde opbouw toch min of meer als een logisch geheel aanvoelt. Wat voor muziek de band ook maakt, er zit altijd een onbenoembare kwaliteit in die het als 'typisch Tengo' laat klinken, wat dat ook moge betekenen. Popular Songs is als geheel wellicht hun meest indrukwekkende langspeler tot nu toe en dat mag toch echt wel bijzonder genoemd worden voor een band die al zo lang aan de weg timmert. Een album om je ogen bij te sluiten en je mee op reis te laten nemen!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Mijn favoriete Yo La Tengo is Yo La Tengo Live : en dan met name de slepende noise-exercities van minimaal 10 minuten zoals Blue Line Swinger of Pass the Hatchett.
Tot m'n vreugde zag ik op de tracklist aan het eind van deze plaat liefst drie nummers die rond de 10 minuten klokken. Helaas is More Stars then There are in Heaven een mager ideetje, gestretched tot de irritatiegrens. The Fireside is heel bizonder, maar zo'n nummer verwacht ik eerder van bijvoorbeeld James Blackshaw. Waar blijft de noise ? All the Glitter is Gone maakt wel wat goed, al mist ook hier enige spanningsopbouw.

Het lijkt me geweldig als deze Popular Songs je eerste kennismaking is met Yo La Tengo, je kunt dan al hun andere platen van de afgelopen twee decennia een voor een gaan ontdekken. Zelf volg ik de omgekeerde weg, en dan heb ik met deze plaat ongeveer hetzelfde als met de vorige : het is allemaal iets te onsamenhangend om nog evenwichtig te kunnen zijn. En dat openingsnummer... da's wel erg gladgetrokken zeg.