Normaal - De Blues Elpee (2009)

Een divers blues-achtig album waarover Ben Jolink zelf al terecht opmerkt dat het meer bevat dan de standaardblues.
Toch blijft blues niet het sterkste punt van de Achterhoekse rockers.
Daarom maar 2,5 ster.
Wel een leuke cd voor de heb, geen grijsgedraaide plaat.

De Blues Elpee (2009)

Normaal platen vanaf 2000 kregen veel minder aandacht op radio en tv en in de pers. Dat is jammer want daarmee zijn ze veel onbekender bij het grote publiek gebleven dan ze op basis van de kwaliteit verdienden.

Bijna ieder jaar in hun lange carrière kwam er wel weer een nieuwe cd/lp en daarmee komt Normaal op maar liefst 30 studio albums (!!), naast de vele live platen en compilaties. Dat zijn er meer dan bijvoorbeeld de Rolling Stones, Bruce Springsteen en Golden Earring, die allen al jaren eerder begonnen.

Van deze enorme stapel Normaal platen zitten er veel zeer geslaagde platen bij (ook na 2000), maar uiteraard ook want minder goede. De Blues Elpee is een voorbeeld van een plaat in die laatste categorie. Het thema is de blues zowel in teksten als in de muziek, weliswaar in een zeer ruim genomen definitie van de blues (wat uiteraard prima is). Normaal is dan ook zeker geen pure bluesband, en ook niet op deze “Elpee”.

Wat mij betreft gaat de blues over tegenslag, maar net zo goed over het overwinnen daarvan. Het drama wordt in blues songs soms ook expres zo aangezet dat het grappig wordt. Hier lag tekstueel voor Normaal een grote kans om een goede en leuke plaat te maken maar dat wordt onvoldoende benut. Zoals Daniel Lohues dat bijvoorbeeld wel erg sterk deed op zijn blues albums met de “Louisiana Blues Club” waarop songs staan die zowel muzikaal goed zijn en tekstueel tenminste zorgen voor een grote glimlach (“Boggel in ’T Rad”, “Prachtig Mooi (Mar Wat He'j der An)”, “Daor Knap Ie Nie van Op”, “Ja Boeh” etc. ). De songs op “De Blues Elpee” hebben deze klasse helaas niet.

Muzikaal is het weinig bijzonder en soms overheerst er te veel een “big band” geluid die de specialiteit van de groep, de høksound, in de weg zit. Hierdoor klinkt Normaal vaak niet als Normaal (zou je de zang van Bennie Jolink wegdenken) en dus vrij anoniem. Voorbeelden hiervan zijn “Een Betjen Keerl”, “Kruuspunt” en “Dorpsstroat”.

Wanneer je daar over heen stapt en de plaat meerdere luisterbeurten gunt valt er best nog wel wat te genieten. Zo zijn dan wel geslaagd “Høken Blues” (Ik word een dagjen older, moar zin an Høken geet niet weg), “Wat duurt dat lang“ (waarin het spel van de band en de tekst het nummer wel lekker vooruit duwen als een trein op volle stoom) en “Blues, Blief Moar Weg Bi-J Mien” (dat overtuigend de ellende probeert de bezweren en daardoor wel emotionele impact heeft).

Daarnaast staan er 4 nummers op die blijkbaar niet onder te noemer van “De Blues Elpee” mochten worden geschaard waardoor de plaat de vrij suffe ondertitel heeft + 4 ni-je nummers. Van deze 4 is “Kort-E-Lene” het beste. Het is duidelijk een Ferdi Jolij nummer, die wat mij betreft evenveel Normaal is als Bennie Jolink, mocht hij niet al in 1980 al vroegtijdig door Ben al ontslagen zijn. Gelukkig is de geschiedenis ook weer zo gelopen dat hij er vanaf 2000 met grote regelmaat weer in de band zat en zijn toegevoegde waarde weer kon aantonen tot plezier van ieder geval deze fan. Maar ook nij-e nummers als “Enden Schieten” en “Harm van Bargs Willem” scoren een ruime voldoende.

Kortom als een plaat als geheel is “De Blues Elpee” onvoldoende geslaagd. Met soms een wat te anoniem en onherkenbaar Normaal. Qua songs is het niet heel sterk maar bij meerdere luisterbeurten ontdek je toch wel weer een aantal aardige tot vrij goede songs.