Idlewild - Post Electric Blues (2009)

Tot n toe,, de verassing van het jaar. Nee, niet omdat dit een geweldig album is, maar omdat dit een goed album is en wie had dit gedacht na 1 minder en 2 klote albums op rij.

Verwacht geen repetitief geschreeuw en geram alla Hope is Important meer, die gasten zijn volwassen, die tijd is voorbij. De slimme lyrics van 100 Broken Windows worden ook zelden gehaald, toch gaat hier vaak weer een zelfde enthousiasme vanuit, in een ander sausje.

Denk zomerse rock met af en toe een alt. Country tintje en je komt aardig in de buurt. Enthousiast spel en goede riffs zijn hier weer om uit te kiezen. Lyrics zijn misschien wat minder gevat, wat serieuzer, maar ook niet echt leeg, voor zover ik kan horen.

Dat enthousiasme dus. Het album begint mooi met een riff in Younger Than America. Aanstekelijk nummer ook verder. Echt een grote omslag in kwaliteit komt rond Dreams of Nothing. Als het niet op Broken Windows had gekund, was het zomaar een b-side geweest. Van daaruit gaan we lekker verder en Post Electric heeft de meest monsterlijke (wel simpel hoor) riff die ze ooit op plaat hebben gezet.

Wat me opvalt, is dat ook de ballads goed door te komen zijn. Het zal aan dat alt. Country sausje liggen, wat de ballads lekker in het gehoor laat liggen. Enige negatieve puntje is dan Circles in stars, waar ik gewoon niks mee kan. Weer een beetje zeurderig.

Al met al valt me dit heel erg mee. Ik ben misschien dan wat bevooroordeeld, maar aan de andere kant verwacht ik ook helemaal niets meer van deze band. Ergens tussen 3 en 3.5*, voorlopig even het voordeel.