Herman's Hermits - Retrospective (2004)

Deze uitstekende verzamel-CD van Herman's Hermits helpt bij mij minstens twee verkeerde opvattingen de wereld uit : ten eerste dat dit een lichtgewicht en onbetekenend bandje zou zijn, en ten tweede dat een serieuze Amerikaanse carrière in de weg zou zijn gestaan door de strictly British appeal die je bij hen zou kunnen veronderstellen.
        Om met dat laatste te beginnen, na hun laatste Amerikaanse hitje in mei 1968 ging hun succes in Engeland nog wel even door (tussen 1968 en 1971 nog acht hits, waarvan vier in de top-10), maar in de jaren daarvóór (1964-1968) scoorden ze tegenover 14 Engelse hits (waaronder één nummer-1 plus nog 5 in de top-10) maar liefst 19 Amerikaanse hits (waaronder twee nummers-1 plus nog 9 in de top-10), hetgeen ze toch wel degelijk in de commerciële voorhoede van de British Invasion plaatste. En wat dat lichtgewicht betreft, het is opvallend hoe weinig van deze 26 nummers in de wegwerpcategorie vallen. Een cover van Sam Cooke's Wonderful world voegt heel weinig aan het prachtige origineel toe, de versie van End of the world op deze CD steekt wel héél bleekjes af bij het ontroerende origineel van Skeeter Davis, en Dandy blijft nou eenmaal van de Kinks, maar verder staat er hier eigenlijk geen enkel nummer op dat ik als "skipmoment" zou willen betitelen, en hoewel het verscheen op het einde van hun succesperiode is hun laatste grote hit My sentimental friend (UK #2) zelfs een echt ontroerende tranentrekker.
        Natuurlijk zijn de vlotte en heldere arrangementen (met dank aan de sessiemuzikanten waaronder Jimmy Page en John Paul Jones) en het vriendelijke stemgeluid van Peter Noone voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor het hoge doorsneeniveau van al deze nummers, maar de grootste dank moet toch uitgaan naar de geweldige songschrijvers uit wiens werk de Hermits (en producer Mickie Most) konden putten, zoals Gerry Goffin & Carole King, Bob Crewe, P.F. Sloan & Steve Barri, Les Reed & Geoff Stephens, Ray Davies en Donovan. En dan moet ik daarbij vooral Graham Gouldman noemen, later zanger en bassist van 10cc en sowieso al een halve held vanwege Heart full of soul (de Yardbirds), Bus stop (de Hollies) en I'm gonna take you there (Dave Berry), maar het kwartet nummers dat de Hermits van hem opnamen behoort absoluut tot het beste wat de popmuziek in de jaren 60 te bieden had : het melancholische Listen people, het vrolijke It's nice to be out in the morning, het onsterfelijke No milk today en het naar anonimiteit en intimiteit verlangende East West (op de vinylcompilatie die ik vroeger van de Hermits had was dit het laatste nummer van kant 2, een zeldzaam gezegende keuze).
        Om op déze verzameling terug te komen, we vinden hier 23 van alle 25 hits die de Hermits in de Engelse en Amerikaanse (en Nederlandse) hitparades van tussen 1964 en 1969 hadden, allemaal met prima geluid. Het boekje bevat een vrij uitgebreide essay (12 pagina's) met wat fotootjes, en de acceptabele annotatie bestaat voor elk nummer uit de namen van de componisten, de producer (Mickie Most) en de opnametechnici, alsmede de datum en de lokatie van de opname, maar niet de naam van de studiomuzikanten (waarover vermoedelijk geen gegevens zullen zijn bijgehouden). Al met al een geweldig hitoverzicht dat ik als ultieme sixties-compilatie niet anders dan ***** kan geven. Het enige waar ik mee blijf zitten is één van de grote raadsels van de popmuziek : hoe heeft No milk today –een single waarvan de omschrijving KLASSIEKE WERELDHIT toch zo ongeveer in de groeven moet zijn meegeperst– niet in zowel Engeland (slechts #7) als Amerika (#35!) wekenlang op nummer 1 kunnen staan? (Gelukkig maakte Nederland dat verzuim nog een beetje goed : aan het einde van 1966 vijf weken op nummer 1.)

In de Verenigde Staten was No Milk Today aanvankelijk een b-kantje, namelijk van Dandy. Wat de
UK betreft, ik meen me te herinneren dat het nummer wat minder airplay kreeg, al kan ik me vergissen als ik naar de Fab 40 van Radio London (de belangrijkste Engelse zeezender) (http://www.radiolondon.co.uk/rl/scrap60/fabforty/oct66/oct662/fab091066.html) kijk. De single verscheen op 30 september 1966. Overigens vind ik een 7de plaats helemaal niet zo laag. In Nederland werd het nummer zeer frequent gedraaid door Radio Veronica. Misschien is dat een verklaring?