Neurosis - The Eye of Every Storm (2004)

Net als A Sun That Never Sets een moeilijk te definieren album. Zwaar en traag met getormenteerde vocalen. Al met al een vrolijke bedoening dus.
Maar goed is het wel.

Ik ben nu inmiddels zo'n 3 maanden bekend met deze plaat (nee, ik ben niet zo snel ) en in die periode heeft ie langzaam maar zeker kunnen bezinken. Er is werkelijk geen moment op dit buitengewone meesterwerk te vinden wat me niet raakt. Absoluut nu al een van de beste platen van deze eeuw.

De titel van het album dekt de lading eigenlijk volledig. Voor een behoorlijk deel van de luistertrip waan je je echt in het oog van een storm. Je hoort de flarden van een orkaan om je heen razen, om plotseling regelrecht die storm in te worden getrokken.

Deze muziek gaat diep, uiteindelijk een stuk dieper dan ik op het eerste gehoor verwacht had. Het is dus nogal ontoegangkelijk en het vereist toch zeker een luisterbeurt of 5 tot zelfs 10 om de plaat een beetje fatsoenlijk onder de knie te krijgen.

Maar dat wordt dan ook beloond met een ruime hoeveelheid aan ambiënt-achtige details en subtiliteiten afgewisseld met beangstigende gitaarmuren.
Qua emotionele sfeer moet ik bij Neurosis altijd erg aan Joy Division denken, maar dan nog net een paar tandjes meer zwartgalligheid en wanhoop.
Scott Kelly en Steve von Till weten met een contrast van bijna geprevelde en uitgeschreeuwde teksten tot het diepste van je ziel door te dringen. Denk hierbij aan thema's als verlies, dood en vergankelijkheid gegoten in wonderschone poetische verzen. Vrolijk zul je er niet van worden, maar dat is ook helemaal niet de bedoeling.

Voor degene die moe is van standaard metalriffs en beuken op een drumstel, maar ook voor de liefhebber van donkere poëten als Nick Cave een abolute aanrader. Neem er echter wel ruim de tijd voor.

The Eye of Every Storm was mijn eerste plaat in een vrij on-definieerbaar genre, en dat heeft me geen windeieren gelegd. Rauwe (wiskey ) vocalen, een hele weemoedige sfeer en heel veel rustige pasages. Ik had hem eigelijk op de gok gekocht toen deze plaat de volledige 100 punten in de aardschok kreeg (De vorige cd die 100 punten kreeg vond ik nu eenmaal ook fantastisch) en heb lang moeten wennen. Onder de trage, zware stukken en dito zang schuilt uitgekiende muziek die veel conceptalbums naar de kroon steekt.

Ik geef tEoES 4 punten. Puur omdat ik Oceanic van Isis nog béter vind. Maar dat het een buitengewoon goed album is, staat buiten kijf.

Zoals ik al bij Oceanic van Isis schreef, heeft deze band mij nooit echt kunnen pakken. Ik kan maar niet goed wennen aan het stemgeluid. Met de muziek heb ik iets vergelijkbaars, ik kan eruit halen dat mensen hier erg enthousiast van worden, maar voor mij blijft het toch net niet... Wie weet komt er in de toekomst nog verandering in, maar ik houd het voorlopig op 3,5*

@ Nakur

Probeer het vorige Neurosis album eens (A sun that never sets), misschien ligt dat je beter.
Dat album heeft qua repeterende rifjes iets meer raakvlakken met Oceanic.

Aaaah, met een koffietje bij de stereo, met neurosis in de cd lader en buiten de gierende wind (dit laatste is echt, geen sfeerschepping, het waait hier echt veel op dit moment ). Gewoonweg genieten geblazen. Zelden een cd gehoord met een titel dit zo treffend is. Je moet "The Eye of Every Storm" eens proberen los te koppelen van de gedachte "er is storm", " wat een wind", "nu gaat het echt losbarsten!" of andere gedachten die rondfladderen door je hoofd als er een storm is of op til is. Mij lukt het in ieder geval niet.
Die stem, raspend en kermend op de achtergrond en toch weer niet, net genoeg ruimte latend voor de andere bandleden, om hun naar ultieme climaxen toe drijvende songs te orchestreren. Aaaaargh!!! De kunde! De passie! Het verdriet!!
Ik weet wat er op het menu staat voor vanavond: storm.

Smakelijk

Ik had vandaag een hele bijzondere luisterervaring. Laat ik vanaf het begin beginnen.

The Eye of Every Storm heb ik begin 2004 blind gekocht vanwege een 100% score in de Aardschok. Het was mijn eerste aankoop in het post-rock/hardcore/metal genre, en was die tijd nogal wat doommetal aan het luisteren.

The Eye of Every Storm moet het vooral hebben van harde stiltes, en niet van de mokerharde climaxen. Ook is het een stuk simpeler dan de gemiddelde postrockband. Eentonigheid ligt op de loer. Maar na dik 2 jaar luisteren vallen alle nummers opeens samen, terwijl ik eerst de nummers afzonderlijk beluisterde omdat het anders een té lange zit werd.

In die 2 jaar ben ik genre genoten als Isis, Cult of Luna en Pelican gaan luisteren, gevolgt door bekende postrock acts als GSY!BE, Mono, Grails, Sigur Rós en Mogwai, alsmede ouder werk van Neurosis. Telkens als ik meer in het genre hoorde kon ik tEoES meer waarderen, zij het fragmentarisch, maar steeds meer. Maar vanmiddag viel alles op zijn plek. Alles klopt aan deze cd. het detail de simpelheid doch complexiteit, de emotie, de kracht van het onbekende. En bovenal voelde het als één geheel.

Nu ga ik het niet impulsief de beste plaat ooit noemen, het heeft wél die potentie. En potverdomme wat een groeiplaat!

Hmm, ik begin dit nu eindelijk ook meer te waarderen. In het begin konden die zware geluidsbarrières me niet echt imponeren, maar ik lijk er overheen te zijn en begin ervan te houden . 1* omhoog.

Deze plaat is mij getipt door Nakur, die helemaal in de ban is van deze plaat. Die tip heeft me geen windeieren gelegd, een prachtige, enorm zware, emotionele plaat. Mooie spannings opbouw iedere keer. Ik ben alleen nog niet helemaal overtuigd van de stem. 4,5*

De plaat die gedraaid moet worden tijdens de ondergang van onze planeet... Apocalyps now! Heel gaaf album!

Dan hou ik het toch op Takeahnase, het Neurosis apocalypsnummer bij uitstek.

ben ik de enigste die deze plaat afgelopen donderdag gedraait heeft. windkracht 10 plaat

Goed nieuws!!!:

The new Neurosis album, entitled Given To The Rising, will be released worldwide on Neurot Recordings in May 2007.

Bron: http://www.neurotrecordings.com/home.aspx

geweldig!

lek

p.s. het is een dubbelalbum van 115 minuten maar liefst!

Langs de ene kant GEWELDIG nieuws. Langs de andere kant zal het nu wel érg zwaar op de maag liggen . 115 minuten

Soulseek maar eens even aanslingeren dan.

Iemand al een eerste indruk?

Heavy, monolithisch en duister. Ik heb hem trouwens toegevoegd. Even wachten nog op de goedkeuring.

Na twee albums van Neurosis (goed) te hebben beluisterd merk je toch wel dat ze lichtelijk veranderd zijn. Through Silver In Blood en The Eye Of Every Storm zijn mij nu bekend en dan is het altijd leuk om te vergelijken...

Wat, ik merkte bij het beluisteren van dit plaatje is dat het geluid voller lijkt en minder chaotisch. Is misschien een beetje moeilijk uitleggen, maar ik denk dat TSIB een stuk ruwer is. Daardoor niet meer of minder, maar ik vond het een interessant iets. Ook heb ik het idee dat deze plaat iets toegankelijker is, zo komt het op mij over tenminste.

Geweldige band trouwens, Neurosis! Wat een sfeer kan deze band toch neerzetten... Pfoe. Welke van de twee platen beter is zal de tijd leren: ook voor deze 4,5*

Nou mensen. Zojuist is een MP3 van het nieuwe album vrij gegeven.

Ik ben er niet kapot van moet ik zeggen..

maar toch helemaal neurosis, laat maar komen de nieuwe

Deze cd is zohuist gestegen van plaats 5 naar plaats 2 in mijn persoonlijke top 10. De kracht, de emotie en de stilte. Overdonderende stilte

Deze week had ik met school een excursie naar o.a. het Rijksmuseum en terwijl we daar rond mochten lopen leek het mij een geschikt moment om The Eye Of Every Storm nog eens te beluisteren. Zo, in doodse stilte... als je rustig naar alle prachtige schilderijen kijkt, komt de klap zo ontzettend hard. Rillingen schoten meermaals door mij heen, en kwam dus tot de conclusie dat dit album meer dan geniaal is! Vandaar ook mijn stijging naar de 2e plaats in mijn top 10.

Het is zo ontzettend moeilijk om hier favorieten te geven, maar Bridges gaf me toch wel het ultieme gevoel van angst, kou, frustratie. Vooral het stukje dat de song net even rustiger lijkt te worden met (ik dacht) een viool, en dan opeens die enorme dreun... Dan sta je voor de Nachtwacht in het museum en dan ben je gewoon meer onder de indruk van de muziek dan van het hele schilderij zelf.

Leuke omschrijving.

De plaats is weken geleden ook naar de nr.2 van mijn top10 gestegen. En bridges is IMO een van de meest treffende nummers ooit gemaakt. Prachtig hoe ze met stiltes én verwachtingspatronen weten te spelen waardoor ze je zonder al te veel kracht te zetten als een hoopje pulp achterlaten. Verschrikkelijk goed album

Twee weken geleden op Roadburn speelden ze 3 nummers van dit album: Burn, A Season in the Sky en Left to Wander. Helaas zat er geen Bridges tussen, maar het was niettemin een zeer goed optreden.

Ik blijf deze plaat en Through Silver in Blood de absolute hoogtepunten in het Neurosis oeuvre vinden. De twee uitersten aan speelstijlen meteen ook die deze band aan de dag weet te leggen. Het snijden met de botte messen van Through Silver in Blood tegenover de gelaten wanhoop van The Eye of Every Storm.
Groot was mijn vreugde dan ook toen gefluisterd werd dat op het nieuwe album bij beide platen leentjebuur zou worden gespeeld. Helaas is het geheel daar duidelijk kleiner als de som der delen.

Ik begin Neurosis langzamerhand te begrijpen. Dit was anderhalf jaar terug de eerste plaat die ik van ze te horen kreeg. Ik had destijds wat meer gitaargeweld verwacht (ik kwam er terecht via Isis en Cult of Luna) en het viel mij daarom tegen. Zoals ik zei ken ik ze inmiddels beter. Vooral Through Silver in Blood en Given to the Rising draai ik veel, maar ook deze plaat begint te groeien. Nog niet mijn favoriet, maar ik verhoog met 0,5 naar 4*.

wacht maar tot de herfst of winter.