Ben Folds Five - Ben Folds Five (1995)

Erg leuke pianopop/rock.

Meestal vrolijke nummers, zeker op deze CD. Muziek waar je vrolijk van word over het algemeen.

Je mag gerust zijn - Ben Folds goochelt hier de ene prachtige popsong na de andere uit z'n hoge hoed. Ik vermoed dat Folds hier lang mee bezig was - nummers aan het componeren in zijn kamertje.

Ik heb me deze cd opnieuw besteld bij de lokale platenboer. Destijds als tiener was ik stukken te lichtgelovig - ik leende cd's uit bij de vleet, zeker 70 % nooit teruggezien.

Wat is dit toch eigenlijk een briljant album

Dit was echt de stevigste plaat van de groep. Vrijwel elke song knalt je kamer in. Philosophy, Alice Childress en the Last Polka laten met name zien met wat voor een grote meneer we op het gebied van songschrijven van doen hebben...

****

Briljant, want het is uniek in zijn soort. Het is bijna pianopunk. Nou ben ik over het algemeen niet zo'n fan van punk, maar door dit album werd ik overdonderd. Ik had Whatever and Ever Amen en The Unauthorized Biography al een tijdje in huis toen ik dit debuut leerde kennen. Kort na de breakup van Ben Folds Five, diep in rouw dat ik ze in deze samenstelling niet meer live zou zien spelen, heb ik het album door iemand uit de VS mee laten nemen. In de reguliere platenzaken was het gewoon niet te vinden (nu zie ik het wel weer regelmatig liggen).
Een tijd heb ik het volledig grijsgedraaid en verkoos het ook boven de twee latere albums. Uiteindelijk vind ik WAEA nèt een tikkeltje beter maar ik hou nog steeds van dit album. Geen zwak nummer te ontdekken, alles is van zeer hoog niveau. De fantastische opener ‘Jackson Cannery’ met het briljante basloopje in het refrein (na de zin ‘Big Brother’s got the keys…’). Oorspronkelijk is dit nummer nog voorzien van een geweldig intro, die versie staat op Naked Baby Photos. De wederom onnavolgbare pianopartij van ‘Philosophy’ (met in het outro een stukje met een knipoog naar Gershwin, mijn pianoleraar attendeerde me ooit op het gejatte stukje). Het hilarische ‘Julianne’> ‘I met this girl she looked like Axel Rose’, voorzien van ontzettend vuile distortion bas. Het ultieme popnummer ‘Where’s Summer B’. De prachtige ballad ‘Alice Childress’, wat harmonisch verbluffend goed in elkaar zit. Het catchy ‘Underground’, met het meesterlijke jazzy piano-outro. De fantastische distortion bassolo’s in ‘Uncle Walter’, met wederom een hilarische songtekst. ‘The Last Polka’, creatief pianospel. Alle nummers verdienen wat mij betreft een speciale vermelding. Geweldig debuut van een geweldige band.

En zo is het...

De Joe Jackson van de 90's? Of lijkt dat maar zo?

Optreden destijds op Lowlands was net zo explosief als de plaat.