VNV Nation - Of Faith, Power and Glory (2009)

Op het eerste gehoor zijn er geen nummers die mij echt wat doen; beetje veel van hetzelfde, dit album. De drie sterren zijn met name voor de teksten; deze heeft heer Harris weer prima voor elkaar.

Bof, met het ingehouden Ghost & Verum Aeternus proberen ze wel degelijk eens iets dat enigszins buiten hun comfort zone ligt (al heeft VNV dat natuurlijk ook al wel eens eerder gedaan op oa Tempest). En de synthpoppy nummers acteren best wel op een hoog niveau, op dat punt is het gewoon hun meest geslaagde plaat sinds Futureperfect. Het gaat een beetje mis in hun obligate industrial-uitstapje (Art of Conflict is VNV op auto-pilot) & From my Hands (gewoon een sentimentele draak, al een geluk dat Ronan dat zelf ook beseft want hij zingt het ergens halfweg ). Soit, het niveau van Empires en Futureperfect zullen ze wel nooit meer bereiken maar een fiasco is dit absoluut niet.

Wisselvallig album met hier en daar een paar zeiknummers, maar daar tegenover staan lekkere tracks als Sentinel en Tomorrow Never Comes. Wanneer de beats lekker doorstampen en het sfeertje aan de duistere kant is, dan is de band duidelijk op haar best. Zodra het tempo omlaag gaat en de nummers meer stroperig worden gaat de kwaliteit snel omlaag.