Darkest Hour - The Eternal Return (2009)

Het was nog afwachten of Lonestar een waardige opvolger is van Kris Norris, en bij dit album heeft hij zichzelf wel eventjes bewezen.

De melodeath kant van Darkest Hour heeft Norris met zich meegenomen. Wat over blijft : Een heel snel aggressief metalcore plaatje.

En wat voor 1, dit is waarschijnlijk het hardste Darkest Hour album en het geluid ligt tussen Hidden Hands of a Sadist Nation en Undoing Ruin in.

De stem van Henry is ook een stuk lager geworden, iets wat ik (als grote fan van Deliver Us) niet echt heel leuk vond, maar het past wel precies bij de donkere sfeer van dit album.

The Eternal Return is een waardige opvolger van het in mijn ogen meesterwerkje Deliver Us, met als hoogte punten A Distorted Utopia, Into the Grey, en natuurlijk de solo van The Tides.

Uitstekend metalcore album, kort maar zeer krachtig. Wanneer je de plaat voor de eerste keer beluisterd valt het kwartje nog niet echt, maar bij herhaald gebruik krijg je in de gaten hoe goed en strak alles feitelijk is. De korte, compact songs zijn ontdaan van overtollig vet maar puilen wel uit van heerlijke gitaarsolo's, brute riffs, woeste zang en beestachtig drumwerk. Beste song is wat mij betreft Black Sun, mede door het lekkere polka-ritme.

vet metalcore album, net ietjes meer straight trash dan de vorige.
En dat is ook het enige minpunt , dat er net iets te weinig afwisseling in het album zit!!!
Maar wel een paar topnummers: The tides, No god, trancendence en a disorded utopia.
4 sterren

Hier ben ik het idd erg mee eens, en na een paar extra luisterbeurten moet ik er toch helaas 0.5* afhalen , want hij haalt het nivo toch net niet van de vorige 2(3) albums.