Nils Frahm - The Bells (2009)

Prachtige pianomuziek die niet snel verveelt! De klanken komen niet heel simpel/pop over (dus géén Ludovico Einaudi of Yann Tiersen), maar toch ligt het wel makkelijk en goed in het gehoor.

Het is voor mij echter geen muziek om op de achtergrond op te zetten als je in gezelschap bent van anderen, omdat de rust soms plaats maakt voor 'hard' pianogetik zoals te horen op Said And Done. Jammer, maar het maakt de plaat er gelukkig niet slechter op..

Ik ben benieuwd naar de volgende werken van Nils Frahm!

Na "Wintermusik", de tweede cd die ik van Nils Frahm hoor. Een eerste beluistering zegt me dat deze bijna even goed is. Sterk werk!

Wat is "Over There, It's Raining" toch van een ongekende schoonheid. Krijg er kippenvel van.

Dit album is samen met Peter Broderick tot stand gekomen, ze hebben voor een paar dagen een kerk gehuurd en daar ruim 5 uur aan improvisatie materiaal opgenomen, waarvan de best gelukte stukken "the Bells" zijn geworden.

Van mij mag er nog wel 100 improvisatie stukken opnemen! zo mooi.

He did it again.

Over There, It's Raining is overigens wel machtig mooi. Ik reed op de fiets naar huis en kreeg een filmgevoel. Een surrealistische droomscène waarin de wereld aan je voorbij gaat zonder dat je er eigenlijk op let. Ik zweefde als het ware door de stad.

Erg mooie plaat alweer. Toch haalt hij het niet bij Wintermusik vind ik.
Daarvoor is hij niet afwisselend genoeg. 4 sterren.

Second that. Prachtnummer.

Over There, It's Raining!

Somewhere Nearby is toch nog een klasse beter. Wat een perfect nummer om alleen op een grijze zondag te draaien. Wat een mooie meeslepende piano. Tranen in mijn ogen. Pracht nummer! Zonde dat hij na 2:30 minuten al aan zijn einde komt.

Weergaloze pianomuziek met heel veel variatie en dreigende opbouw naar een fenomenale uitspatting.