Evile - Infected Nations (2009)

Een aardige afwisseling van het eerste album. Het klinkt naar mijn mening meer richting Sepultura deze keer. Ook probeert de zanger meer een melodie aan te houden in plaats van zomaar wat te schreeuwen. Niet zo wild als het eerste album, wel een stap richting volwassenheid. Favoriete nummers zijn Infected Nation en Hundred Wrathful Deities. Helaas is de bassist Mike Alexander overleden, zijn laatste album...

Ouderwetse bay area-thrash, goed uitgevoerd maar de songs zijn niet bijzonder en de zang is erg eentonig. Het album is goed geproduceerd en de band heeft beslist potentie, maar laat men eerst maar eens fatsoenlijke songs gaan schrijven. Misschien volgende keer...

Wat een opgave om deze plaat helemaal uit te luisteren!
De muziek vond ik goed, leuke thrash, stond als een huis. Niet verschrikkelijk vernieuwend, maar dat hoeft ook niet per se. Ook qua productie heb ik niks te klagen.
Helaas wordt Infected Nations tot op het bot verknald door de zanger, die op een geforceerd-aggressieve toon als een olifant door de spreekwoordelijke porseleinkast raust. Zo'n hele plaat volblaffen zonder ook maar ergens een beetje subtiel te doen of van toonhoogte te variëren. Een prestatie op zich. Maar wel een hele slechte.

Voor de muziek 3.5*, voor de 'zang' 0.5*.

Dat probleem met die zanger heb ik ook wel een beetje, dat is trouwens ook de reden waarom ik Araya bij Slayer na 5 songs ook elke keer weer beu ben.

bijzonder fraai werkstuk,Evile maakt zich met deze plaat definitief een van de vaandeldragers van de nieuwe Thrash Metal wave

De invloeden van zowel Metallica, Slayer, Megadeth en ook wel Anthrax zijn erg goed te horen op dit album.
Een plaat dat zeker mag gehoord worden.

Invloeden van Slayer of Anthrax hoor ik eerlijk gezegd niet, wel heel veel Metallica ten tijde van Master of Puppets en Justice met een vleugje Dave Mustaine erbij. Begint heel aardig en is de eerste 5 nummers een duidelijk voorbeeld van 'beter goed gejat dan slecht verzonnen. Na een half uurtje begin ik het midtempo geneuzel met James Hetfield imitatie zang echter behoorlijk zat te worden, het dreint maar door. Blijkbaar is niet alleen de jaren 80 sound van Metallica gejat, maar ook het 'maak veel te lange nummers die nergens heengaan'-syndroom van de laatste decennia. Dat laatste nummer is echt volkomen overbodig wat mij betreft, want om nu ook nog je album af te sluiten met een veel te lange instrumental (ja dat deden onze Bay area thrashers inderdaad ook)... tja.

Overall best aardig dus, maar ook veel te weinig eigen smoelwerk.