Mount Eerie - Wind's Poem (2009)

Nog even wachten en dan een nieuw album van Mount Eerie. Dit album heeft hij op zijn website altijd aangekondigd als een "colossal sounding new album". Dat schept verwachtingen! Ik ben erg benieuwd. Vorig jaar heeft Phil Elverum samen met Julie Doiron één van de mooiste platen van de laatste tijd afgeleverd. Ik luister nog geregeld naar 'Lost Wisdom'. Van een prachtige schoonheid.

Na het luisteren van de eerste previews op Amazon klinkt dit album totaal anders. Je merkt, dat hij terugkeert naar het eerder werk van The Microphones (dat is erg fijn!) en Mount Eerie: er zitten soundscapes is, geruis, gekraak, rumoer. De hoes van deze nieuwe plaat voorspelt veel duisternis. Het is een winterlandschap. Winter in juli. Dat maakt me nieuwsgierig!

Vandaag gelekt! Het luisteren kan dus beginnen. Ik ga me in winterse taferelen wentelen!

Phil Elverum keert met dit nieuwe album terug naar zijn oudere werk. De toegankelijkheid van het vorig jaar verschenen 'Lost Wisdom' is verdwenen, al had het nummer 'Between Two Mysteries' best op dat album kunnen staan. 'Between Two Mysteries' vind ik overigens - na één luisterbeurt - erg goed!

Op dit album klinken vooral donkere drones, het zachte gefluister van Elverum, nummers zonder refreinen en zo nu en dan (onverwachte) heftige uitbarstingen. Dit zijn we van Elverum gewend! Een winterse plaat in de zomer.

Met 'Wind's Dark Poem' wordt meteen dat donkere geluid ingezet. Je hoort meteen die ongrijpbare Mount Eerie-sound (of The Microphones-sound zoals je wilt). Het bijna twaalf minuten durende 'Through the Trees' valt het meest op. Een lang nummer, maar gek genoeg weet dit nummer me de hele rit te boeien.

Op na een tweede luisterbeurt!

Ben nu aan het luisteren en de muziek past precies bij dit druilerige herfstweer. Erg dreigend, erg mooi. Between Two Mysteries klinkt als Angelo Badelamenti die in een grot in het bos een houten xylofoon vind en denkt hee... daar kan ik wat mee...

net ontdekt, heel goed album..

Hier moet ik achteraan gaan

Ben erg benieuwd!

De White Stag EP was trouwens een prachtig tussendoortje. Waarom staat die niet op de site?

Omdat nog niemand hem heeft toegevoegd

Between Two Mysteries

Through the Trees

eerste helft klinkt zwaar in orde

weliswaar opgebouwd uit de bekende ingrediënten, maar elverum weet daar toch steeds weer iets nieuws uit te slaan dat niet onder doet voor wat we al wisten

vanaf NU te koop op de site van Elverum & Sun

Is dan ook letterlijk overgenomen uit 'Twin Peaks Theme'

echt een heerlijke plaat. eindelijk nog eens de mr elverum die ik echt mag. lekker gruizige, droney, semi-lo-fi songs die op gepaste tijdstippen effe uitbarsten...

meteen op vinyl besteld, samen met de hele mooie lost wisdom lp...

dure boel (59 USD), maar voor dat geld krijg je echt top-kwaliteit vinyl met geweldig mooi artwork in de bus...

mooi ook hoe mr elverum het ganse process van opname, over productie, artwork en distributie volledig zelf voor zn rekening neemt. mooi ook hoe ie elke release als een klein kunstwerkje beschouwt...

echt simpelweg één van de platen van het jaar.... ge-ni-aal

droney sunno)) achtige dingen - maar dan nog dreigender - , afgewisseld met lekker jangly, folky, indie liedjes en over-the-top gitaarerupties...

beste p elverum release ooit, imho... en weer een bewijs dat 2009 wel een uiterst vruchtbaar muzikaal jaartje is...

Inderdaad een magistrale plaat, en het artwork zal ook wel weer fraai zijn en de koers van de dollar...mm, toch maar weer doen dus.
En zeker weer een ongekend vruchtbare nazomer/ begin van de herfst met al vele juweeltjes van Castanets, Vic Chesnutt, Six Organs of Admittance, Soulsavers, The Black Heart Procession.
Dan zou je deze topper bijna vergeten!

Het middenstuk - track 3 t/m 7 - vind ik toch wat minder spannend.
Kabbelt me wat te veel.

Maar goed: geen enkele Elverum-plaat is van A tot Z geweldig.
Dat is ook de charme ervan: dat het soms om de brij heendraait maar om de zo veel tijd steeds even helemaal straight to the heart gaat.

Tip voor iedereen: Stone's Ode draaien op de top van een berg die je na 4 uur klimmen hebt bereikt = gelukzaligheid. Moet je ook es doen, dán komt dat nummer volledig tot zijn recht.

Ik zie het album eigenlijk ook een beetje als 'een berg beklimmen'. Eerst de beschouwing van die onheilspellende gigant (nr 1), dan het eerste deel van de klim, in het woud dat zich aan de voet uitstrekt (nr 2), de rotsachtige gedeeltes waar de wind je grootste vijand is (nr 3 tot 7), de top die steeds dichterbij komt (die fase van de klim waarin je steeds meer in je eigen wereldje begint te verzinken) (nr 8 tot 11), en dan uiteindelijk de verzadiging na de 'laatste beproeving' (= die puinhoop van rotsen en steen die tussen jou en je doel ligt) (nr 12).

Extreem heavy plaat en mijn favoriet van 2009 .... iets met koorknapen en Sunn O))).
Met elke volgende release stijgt mijn bewondering voor Phil Elverum en zijn zelfgebouwde universum van akoestische/dreunende gitaren en onvaste zang.
De man doet níets om het een ander naar de zin te maken. Ik word fan, waarvan acte.

Met betrekking tot het hoogtepunt van het afgelopen jaar ben ik er nog niet uit, maar het hoogtepunt van 2009 is alleen maar verder geklommen. De langste nacht komt eraan, goeie reden om Through the Trees weer te laten zoemen. Zo met dat witte tapijt buiten is het allemaal extra toepasselijk.

Hun optreden in Brussel was voor mij wel een van dé concerten van 2010.

'k vind het wel mooi, af en toe wat Shoegaze a la Nadja, verder Drones met donker getint melancholisch werk, gemoedelijke zang. Ik luister 'm nu op 2x vinyl, de uitgave van Tomlab. Of het is geen beste opname, of de persing was één van de laatste, of er zit nog een waslaag op de plaat want ik hoor met name op kant A veel tikken en een irritante ruis.. dat is jammer want anders had er meer in gezeten qua waardering. Verder is het geluid wel aardig maar niet heel goed of zo.. beetje compact zeg maar. Het regent vandaag, het weer is grauw, vannacht laat en goed dronken thuisgekomen, een gat in de dag geslapen en dan laat in de middag deze plaat waar ik met mijn hoofd nog in een roes voorzichtig voor de eerste keer lam op de bank naar luister.. en kan wel zeggen.. dat scenario past goed bij de stemming op deze plaat.

Ik ga nu slapen, maar dit is geen muziek voor het slapengaan, want de subwoofer laat mijn matras trillen. Morgen weer een kans!

13 maart in Haarlem ... als ik het goed begrijp delen ze de Bill met Earth.
Duizend bommen en granaten

De Gum Reviewt: deel 4

Al vanaf de eerste tonen van Wind's Dark Poem wist ik dat deze tip wel eens een zeer goede kon zijn. Ik had al eerder eens kennisgemaakt met de muziek van Phil Elverum, maar eerlijk gezegd moet het kwartje bij het album in kwestie (The Microphones – The Glow, Pt. 2) nog steeds vallen.
Qua individuele songs kan op Wind's Poem niets tippen aan I Want Wind To Blow, maar als geheel vind ik deze vooralsnog beter. Lang geleden dat ik nog een album heb gehoord dat zo'n knap geheel vormde.

De opener grijpt je al meteen bij je nekvel vast met zijn dreigende en gruizige gitaren, maar het is het tweede nummer dat met de hoofdvogel gaat lopen. Het bijna 12-minuten durende Through The Trees boeit mateloos zonder dat er heel veel gebeurt. De sfeer ( die ruis!!) die met minimale middelen wordt opgeroepen is van een onaardse schoonheid. Als ik dit luister overvalt mij steeds weer een gevoel van rust en kalmte. Net zoals bij sommige songs van Animal Collective of Sigur Ros (denk aan het materiaal op respectievelijk Sung Tongs en AB) voel ik aan dat deze muziek zeer dicht bij de essentie van de mens ligt. Het klinkt puur en niet enkel als een kunstmatig product. Je voelt als het ware bijna verschillende natuurelementen doorsijpelen in het nummer. Het overstijgt het gevoel dat een gewone popsong mij kan geven.

Het torenhoge niveau van Through The Trees wordt nergens meer behaald, maar de plaat blijft mij wel tot het einde begeesteren. Vaak rustig voortkabbelend, maar steeds met een onderhuidse spanning. Maar de plaat kent ook nog de nodige uitbarstingen, tijdens The Hidden Stone en Mouth Of Sky woeden er hevige stormen, waarna de rust steeds weer terugkeert in het volgende nummer. Ancient Questions is wellicht het toegankelijkste nummer op deze cd en is zelfs vrij poppy, zonder dat de mysterieuze sfeer doorbroken wordt. Sterk!

De stem van Elverum is ook een grote kracht van deze plaat. Een technisch hoogstaande zanger is hij niet, maar hij weet wel de juiste accenten te leggen. Vaak mompelend en ingetogen, maar met veel gevoel leidt hij je door het album. Het is zijn zang die voor houvast zorgt en belet dat je verdwaalt op de spannende tocht die je meemaakt telkens je Wind's Poem oplegt.

Het album is een intrigerende en sfeervolle trip, die je in zijn geheel moet beleven. Wind's Poem kent een schitterende spanningsboog, zakt nergens in en tovert de mooiste beelden op je netvlies.

4,5*