Tangerine Dream - Chandra (2009)

Alhoewel Chandra uitgebracht is onder het Tangerine Dream-vlaggeschip, zou het net zo goed een solo-album van Edgar Froese kunnen zijn geweest, aangezien hij 100% verantwoordelijk is voor de muziek op dit album. Een concept-plaat, waarin in het begeleidende boekje het SF-verhaal van "The Phantom Ferry" van Edgar Froese beschreven staat, waarop de muziek gebaseerd is. Althans, een deel ervan, dit is immers deel 1 van een nieuwe reeks albums, als ik de volledige titel van de plaat mag geloven. Het verhaal zelf is weer gebaseerd op teksten uit een manuscript wat ergens in Groenland in een militair kamp in 1977 ontdekt is.
Anyway, het thema van de plaat is in ieder geval origineel te noemen. Maar hoe zit het met de muziek? Toch wel het belangrijkste aspect, dunkt me...Daar gaan we:

"Approaching Greenland at 7 PM" knalt er meteen goed in met een effectieve sequence/beat-combinatie met daaroverheen wat metaal-achtige effecten. Dromerige, zweverige melodieën komen en gaan en nergens is er echt een duidelijk thema te horen, wat overigens in dit geval geen verwijt is. Het past namelijk prima bij de sfeer van het nummer. De sequence wordt gedurende de track wat gemener als ie wat meer navolging krijgt en duikt af en toe de hoogte in en het geheel blijft op een prettige wijze aan me voorbij denderen. Al met al een lekkere opwarmer.
Net als "The Moondog Connection" pas echt goed uit de verf begint te komen, is ie alweer afgelopen. Jammer, want het is zeker één van de betere nummers. Mooie opbouw, met accentuerende synth-aanslagen die me in het begin een beetje aan J.M. Jarre doen herinneren. Zodra het thema aan bod komt, wordt het duidelijk dat dit erg goed gaat worden, maar even later is het dus alweer voorbij. Zonde!! Maar toch een lekker nummer...
"Screaming of the Dreamless Sleeper" is een typisch Froese-vehikel zoals ik ze al eerder heb gehoord. Een tikkelend ritme met een rustig, gedragen thema die het nummer niet zozeer naar grote hoogten voert, maar het luistert lekker weg.
"The Unknown is the Truth" is werkelijk verrassend en bevreemdend tegelijk te noemen. Vreemde effecten die klinken alsof één of andere buitenaardse entiteit aan het niezen is, krijgen bijval van een bizarre sequence-sectie. Galmende synth-tapijten ondersteunen het geheel en geven het nummer een naargeestig gevoel met zich mee. Als de sequence afsterft, neemt een eenzame ritme-sectie het over, terwijl de vreemdsoortige soundscapes verder hun werk doen. Zonder twijfel één van de beste tracks van het album.
"The Dance Without Dancers" doet me erg denken aan het melodieuzere TD-werk of van mijn part het oudere Froese-solowerk van de eerste helft jaren '80. Een mooie, ietwat treurig klinkende ballad waar een mooie warme gloed overheen hangt. Een mooi nummer die Edgar toch maar weer even uit z'n mouw schudt.
"Child Lost in Wilderness" is helaas niet zo heel erg bijzonder. De melodielijn heeft iets inspiratieloos over zich en het geheel kabbelt nogal dwalerig en zinloos door. Tevens duurt het allemaal veel te lang. De vocoder-effecten zijn geinig, maar voegen eigenlijk ook maar weinig toe.
"Sailor of the Lost Arch" is gelukkig weer beter en is een zweverige en gedragen compositie die het wederom weer moet hebben van een dromerig thema, die ondersteunt wordt door een rustige ritme-sectie. Het geheel wordt naarmate het vordert, krachtiger en majestueuzer. Krakende en andere ietwat spookachtige effecten geven het nummer iets onaards mee.
"Verses of a Sisong" is een zeer aangename sequence-gedomineerde track die een aangename 'feel' uitademt. T.o.v. de vorige nummers is dit nummer wat lichtvoetiger en daardoor wat spontaner van aard. Een prima nummer die het album eigenlijk had moeten afsluiten.
"Silence on a Crawler Lane" mag gezien worden als een soort bonustrack, aangezien het niet meer is dan een soort remix van "Moonlight on a Crawler Lane" van de Beyond the Storm-compilatie. Hoewel het nummer dezelfde sfeer uitademt van de rest van de nummers, vind ik 'm gevoelsmatig ietwat overbodig voor op dit album en had ie beter op bijvoorbeeld een Booster-compilatie mogen prijken.

Niettemin is Chandra een heel degelijk album te noemen, die zeker z'n momenten heeft, maar hier en daar ook wat dreigt te verwateren door wat niets-zeggende stukken muziek.
Al met al overheerst bij mij het positieve gevoel dat dit toch een fijn album is, of het nou Tangerine Dream of Edgar Froese is.