Conrad Schnitzler - Context (1981)

De laatste weken met enige regelmaat werk van Conrad Schnitzler in de cd-speler gehad en dan kom je er toch achter dat hij een soort laborant is van de electronische muziek. Waar Klaus Schulze en Tangerine Dream gelijk klaar staan met een duidelijk verhaal, moet je dat bij Schnitzler zelf zoeken. Je kan er een stempel opdrukken dat het prima muziek is bij een tekenfilm, maar dan is de kans groot dat je een keer te kort door de bocht gaat. En dat is niet goed.

Wat hou je dan over is dan de volgende vraag. Volgens mij heb ik dat bij een ander album van hem ook al geschreven. Hetgeen wat Conrad Schnitzler maakt zijn voorstudies wat met electronica kan. Daardoor is niet gelijk te plaatsen muziek of kunst. Je kunt er bijvoorbeeld geen eenduidig etiket op plakken en als het zou moeten dan wordt het dat van experimenteel.

Geen van de albums van Conrad Schnitzler zou ik dus adviseren om daarmee kennis te maken met electronische muziek. Toch is dit album Context niet zo'n heel vreemd album. Goed je moet er naar leren luisteren, omdat het zo anders is dan de gangbare paden. Na vele luistersessies heb ik dan ook het idee dat Conrad Schnitzler met zijn geluiden ruimtes akoestisch beschrijft. Ze dus in een context plaatst. Zo sta je in een lege fabriekshal en het andere moment in een rumite waar men bezig is met proefjes met elektriciteit. Dat is hetgeen de 13 composities bij mij oproepen. Verder is de productie dik in orde, want het lijkt wel of Conrad bij mij in de kamer staat.

Ja, ik schreef het al eerder maar voor de zekerheid nog een keer. Dit is absoluut geen album om kennis te maken met electronische muziek, want het vraagt de nodige aandacht en als dat er niet is kan ik me goed voorstellen dat je hier behoorlijk daaps van kan worden.

Helaas dit zijn juist albums voor een betere verkenning van de electronische muziek. Je krijgt een uistekend beeld van de mogelijkheden. Een prima schijf voor een bredere verkenning.

Dat dit goed is voor bredere verkenning van electronische muziek ben ik met je eens, maar niet voor beginners. Daarvoor ontbreken te veel structuren voor die in de "normale" muziek voorkomen. Draaide dit laatst min of meer voor de gein met iemand erbij die vooral van rock houdt, hij werd er gek van. Laat een beginner dus maar eerst een tijdje wennen aan electronische muziek met muziek van Jarre of Peru, maar zeker niet met dit. Hiervoor moet je wel min of meer een getraind oor hebben op dit gebied.

Structuur of niet, zelfs beginners kunnen hiervan onder de indruk raken.
Waarom zou iemand altijd de rechte weg moeten volgen? Nee dan blijf je constant rechtdoor gaan.

Tuurlijk ben ik er ook voor dat je af en toe van de hoofdweg moet afwijken, want daar zijn ook mooie zaken te zien. Maar doe dat een beginner niet aan. Die schrikt hier van af, zo als ik dat al eerder schreef. Laat hem of haar eerst lekker over de autobahn rijden alvorens een donker bos in te laten rijden waar de weg niet gelijk duidelijk is en het bovendien aarde donker is. Daar sluit deze muziek zich bij aan. Het is geen makelijke kost. Natuurlijk staat het een ieder vrij om hier na te luisteren, Toen ik vijf jaar was vond ik Tocata und Fuga van J.S. Bach erg mooi, maar veel vrienden die ik toen had moesten er niets van hebben. Die luisterde liever na een kinderplaat.

Zelf ben ik ook al een tijdje bezig om verder te kijken dan Tangerine Dream of Klaus Schulze alleen, omdat ik behoorlijk geïntereseerd ben in electronische muziek, en als ik iets heb gehoord waarvan ik denk dat is voor een getraind oor mag ik dat uit mijn verantwoordelijkheid best hier op de site zetten. Daarnaast ben ik de laatste tijd veel op zoek geweest naar voorbeelden van stukjes muziek die bij albums horen en heb deze vervolgens bij de desbetrefende tracks geplaatst. Zo kan men al horen wat hen te wachten staat als ze een dergelijk album in huis halen. Bij een artiest als Conrad Schnitzler is dat erg moeilijk door het ontbreken van duidelijke titels bij de tracks.

Is dit en zijweg, wat moet ik me daar bij voorstellen?

De tracks hebben geen titels?

Context in13 stukken, lekker om naar te luisteren en een andere hoofdweg in te slaan.

Probeer Asmus Tietchens eens, weer een andere hoofdweg.

Bijv. deze:
Asmus Tietchens - Abfleischung (1989)

Weet je niet wat een zijweg is? Volgens mij is dat vrij logisch. Iets wat niet op de gangbare paden lijkt. Dit staat wel los van het andere binnen de electronische muziek wat ik normaal in de cd-speler heb.

De tracks zijn Untiteld, heten dus geen Pietje Puk, Jan met de Korte Achternaam of To The Unknown Man waardoor ze niet makelijk opzoekbaar zijn.

Waar zeg ik dat ik dit geen luisterbare muziek is? Wel dat het iets anders is waar je naar moet leren luisteren. Ik belet niemand wat, daar is een ieder zelf verantwoordelijk voor. Je kan bier aanprijzen maar de zwaardere varianten worden niet door iedereen gewaardeerd.