Conrad Schnitzler - Context (1981)

De laatste weken met enige regelmaat werk van Conrad Schnitzler in de cd-speler gehad en dan kom je er toch achter dat hij een soort laborant is van de electronische muziek. Waar Klaus Schulze en Tangerine Dream gelijk klaar staan met een duidelijk verhaal, moet je dat bij Schnitzler zelf zoeken. Je kan er een stempel opdrukken dat het prima muziek is bij een tekenfilm, maar dan is de kans groot dat je een keer te kort door de bocht gaat. En dat is niet goed.

Wat hou je dan over is dan de volgende vraag. Volgens mij heb ik dat bij een ander album van hem ook al geschreven. Hetgeen wat Conrad Schnitzler maakt zijn voorstudies wat met electronica kan. Daardoor is niet gelijk te plaatsen muziek of kunst. Je kunt er bijvoorbeeld geen eenduidig etiket op plakken en als het zou moeten dan wordt het dat van experimenteel.

Geen van de albums van Conrad Schnitzler zou ik dus adviseren om daarmee kennis te maken met electronische muziek. Toch is dit album Context niet zo'n heel vreemd album. Goed je moet er naar leren luisteren, omdat het zo anders is dan de gangbare paden. Na vele luistersessies heb ik dan ook het idee dat Conrad Schnitzler met zijn geluiden ruimtes akoestisch beschrijft. Ze dus in een context plaatst. Zo sta je in een lege fabriekshal en het andere moment in een rumite waar men bezig is met proefjes met elektriciteit. Dat is hetgeen de 13 composities bij mij oproepen. Verder is de productie dik in orde, want het lijkt wel of Conrad bij mij in de kamer staat.

Ja, ik schreef het al eerder maar voor de zekerheid nog een keer. Dit is absoluut geen album om kennis te maken met electronische muziek, want het vraagt de nodige aandacht en als dat er niet is kan ik me goed voorstellen dat je hier behoorlijk daaps van kan worden.