Black Poets - Innocents and Thieves (2009)
mijn stem
10 stemmen
0
geplaatst: 27 augustus 2009, 02:01 uur
Ik vind het verbazingwekkend dat dit album nog door niemand hier opgemerkt is. Iedereen kent Interpol en Editors, White Lies is gelanceerd als de next big thing en Black Poets? Het bleef stil... tot nog toe. (Ok, ik begrijp het wel, het ligt niet in de winkels, maar dan nog, wel in de mijne. 
)
En dat terwijl ik, toen ik het album voor het eerst hoorde, direct dacht dat dit wel een flinke mediaboost zou krijgen en de band binnen de kortste keren flink in de picture zou staan. Conclusie is dat ik minder commercieel inzicht heb dan ik dacht, maar ook mezelf minder goed ken dan ik dacht. Ik vond het album in eerste instantie namelijk maar een soort na-aperij van de bekende bestaande nu-wave acts. Dat was een beetje mijn allereerste indruk.
Maar wat gebeurde er... ik gaf het een kans. Ik bleef het zo nu en dan draaien, het ging mee op een weekendje Ardennen en het groeide. Wat ik ontdekte is dat er gevoel in zit, meer gevoel dan ik bij de meeste bekendere nu-wave bands opvang.
De zanger heeft een vrij donkere stem, maar zingt melodieus en met gevoel. De nummers dragen een sombere sfeer, maar zijn niet gitzwart of gemaakt donker of overgeproduceerd met als gevolg dat ik steeds meer het idee heb naar iets mooi puurs te luisteren en dat doet me goed.
In vogelvlucht:
Mistakes is als hapklare brokken, een leuke opener (na het weinigzeggende piano-introotje) om de massa mee te krijgen, maar krijgt me niet echt mee.
Een nummer als Point of View begint me steeds meer in zijn greep te krijgen met het pakkende refrein en loopt uit in het prachtige kippevelmoment: "And I don't want to feel... anything at all, anything at all..."”
Naivity, Joy Division invloeden komen om de hoek kijken.
Paris 1932 wordt voornamelijk gedragen door de heerlijke uithaal: "Would you take off your face when the lights go out?"”
Amnesty is geen onaardig nummer maar springt er niet echt uit. Ik moet even aan R.E.M. denken bij sommige stukjes.
Innocents and Thieves is mooi en duidelijk een nummer dat wat tijd nodig heeft om te groeien. Zo’n nummer dat je af en toe even los van het album moet luisteren, omdat het wat extra aandacht nodig heeft.
You Fade Away begint met een lekker basloopje gedompeld in een onheilspellend sfeergeluidje. Ik vind de zang wat gehaast klinken. Het stukje dat begint op 1:54 vind ik erg mooi en is een welkome afwisseling die ze van mij wat verder hadden mogen uitbouwen.
Op dit punt van het album aanbeland merk ik goed wat voor sombere sfeer dit album heeft. Het is geen plaat die je even flierefluitend wegluistert.
Mogelijk dat Low Level Clouds daarom net even te veel van het goede (of van hetzelfde) lijkt te worden, hoewel het helemaal geen slecht nummer is; mooie stukje: "Something's got to give..., my love..."
Modern Movement bevat een zwevend synthgeluid en op sommige stukken een Curish gitaarsoundje. Halverwege worden we verrast en komen we op een instrumentaal stukje dat me sterk doet denken aan hoe November Rain (G 'n R) de finale inluidt, alleen dan in een noisy vorm.
Irene, een zeer waardige afsluiter van het album die begint met een piano-intro dat wordt overgenomen door de gitaar en opbouwt tot een prachtige gevoelige ballad die kippevelmomenten oplevert: "How does it feel when you're in love, how does feel when you're alone? Irene..."
Ik vind dit een plaat die zeker de moeite waard is om wat meer aandacht te krijgen en ik weet ook zeker dat er hier wel liefhebbers voor zijn. Op hun Myspace zijn een aantal nummers te beluisteren waaronder het prachtige Irene.
) En dat terwijl ik, toen ik het album voor het eerst hoorde, direct dacht dat dit wel een flinke mediaboost zou krijgen en de band binnen de kortste keren flink in de picture zou staan. Conclusie is dat ik minder commercieel inzicht heb dan ik dacht, maar ook mezelf minder goed ken dan ik dacht. Ik vond het album in eerste instantie namelijk maar een soort na-aperij van de bekende bestaande nu-wave acts. Dat was een beetje mijn allereerste indruk.
Maar wat gebeurde er... ik gaf het een kans. Ik bleef het zo nu en dan draaien, het ging mee op een weekendje Ardennen en het groeide. Wat ik ontdekte is dat er gevoel in zit, meer gevoel dan ik bij de meeste bekendere nu-wave bands opvang.
De zanger heeft een vrij donkere stem, maar zingt melodieus en met gevoel. De nummers dragen een sombere sfeer, maar zijn niet gitzwart of gemaakt donker of overgeproduceerd met als gevolg dat ik steeds meer het idee heb naar iets mooi puurs te luisteren en dat doet me goed.
In vogelvlucht:
Mistakes is als hapklare brokken, een leuke opener (na het weinigzeggende piano-introotje) om de massa mee te krijgen, maar krijgt me niet echt mee.
Een nummer als Point of View begint me steeds meer in zijn greep te krijgen met het pakkende refrein en loopt uit in het prachtige kippevelmoment: "And I don't want to feel... anything at all, anything at all..."”
Naivity, Joy Division invloeden komen om de hoek kijken.
Paris 1932 wordt voornamelijk gedragen door de heerlijke uithaal: "Would you take off your face when the lights go out?"”
Amnesty is geen onaardig nummer maar springt er niet echt uit. Ik moet even aan R.E.M. denken bij sommige stukjes.
Innocents and Thieves is mooi en duidelijk een nummer dat wat tijd nodig heeft om te groeien. Zo’n nummer dat je af en toe even los van het album moet luisteren, omdat het wat extra aandacht nodig heeft.
You Fade Away begint met een lekker basloopje gedompeld in een onheilspellend sfeergeluidje. Ik vind de zang wat gehaast klinken. Het stukje dat begint op 1:54 vind ik erg mooi en is een welkome afwisseling die ze van mij wat verder hadden mogen uitbouwen.
Op dit punt van het album aanbeland merk ik goed wat voor sombere sfeer dit album heeft. Het is geen plaat die je even flierefluitend wegluistert.
Mogelijk dat Low Level Clouds daarom net even te veel van het goede (of van hetzelfde) lijkt te worden, hoewel het helemaal geen slecht nummer is; mooie stukje: "Something's got to give..., my love..."
Modern Movement bevat een zwevend synthgeluid en op sommige stukken een Curish gitaarsoundje. Halverwege worden we verrast en komen we op een instrumentaal stukje dat me sterk doet denken aan hoe November Rain (G 'n R) de finale inluidt, alleen dan in een noisy vorm.
Irene, een zeer waardige afsluiter van het album die begint met een piano-intro dat wordt overgenomen door de gitaar en opbouwt tot een prachtige gevoelige ballad die kippevelmomenten oplevert: "How does it feel when you're in love, how does feel when you're alone? Irene..."
Ik vind dit een plaat die zeker de moeite waard is om wat meer aandacht te krijgen en ik weet ook zeker dat er hier wel liefhebbers voor zijn. Op hun Myspace zijn een aantal nummers te beluisteren waaronder het prachtige Irene.
* denotes required fields.
* denotes required fields.