Yonlu - A Society in Which No Tear Is Shed Is Inconceivably Mediocre (2009)
mijn stem
18 stemmen
Brazilië
Folk
Label: Luaka Bop
-
I Know What It's Like (3:03)
-
The Boy and the Tiger (5:44)
-
Humiliation (1:57)
-
Polyalphabetic Cipher (3:57)
-
Q-Tip (3:32)
-
Little Kids (1:20)
-
Katie Don't Be Depressed (3:43)
-
Deskjet [Remix] (1:17)
met Sabrepulse
-
Estrela, Estrela (3:21)
-
Olhe Por Nos (1:55)
-
Suicide (1:59)
-
Lusna (Me?anica Celeste Aplicada) (3:34)
-
Phrygian (1:30)
-
Waterfall (3:53)
1
geplaatst: 21 september 2014, 22:04 uur
Why does this always end in humiliation for me? / I'm going to say why/ I'm going to die
Maak kennis met Vinicius.
Vinicius woont samen met zijn hoog opgeleide ouders in Porto Alegre, Brazilië. Hij is veel alleen. Hij heeft Engels geleerd door TV-programma's te kijken. Hij leest graag Franz Kafka, maakt graag foto's en is ontzettend muzikaal. En serieus. Té serieus, als we zijn moeder horen. Zijn gevoeligheid is zijn zwakte...
Vinicius profileert zich graag op internet. Hij zou één van ons kunnen zijn, sterker nog, onder de naam 'Yonlu' is hij amateur-muziekrecensent. Hij vervreemdt echter langzaam van de 'echte' wereld en verschanst zich in de veilige wereld van het anonieme internet.
Vinicius vergast zichzelf in de badkamer als hij 16 is, begeleid door, jawel, een internetforum voor hulp bij zelfdoding. Iedere stap op weg naar het einde wordt gevolgd, begeleid en aangemoedigd door lotgenoten. Hij wordt gevonden naast zijn laptop. Hij laat zijn ouders een afscheidsbrief en een cd met een paar eigen nummers na...
Als zijn vader later de computer van zijn zoon bekijkt ontdekt hij dat Vinicius veel meer muziek had gemaakt. Sterker nog, Vinicius heeft een zekere populariteit in het verre Europa, als Yonlu. Hij mixt in zijn muziek de Braziliaanse Gilberto Gil met schrijftalent van Nick Drake, maar met de experimenteerdrang van Beck Hansen. Prachtige muziek, daar op die computer.
Het wordt ondergebracht bij het Luaka Bop label en het resultaat is dit album. Referenties beschreef ik al hierboven, maar je moet het vooral gewoon gaan luisteren.
Vicinius is nu al meer dan 8 jaar overleden - als hij nog geleefd had was hij 25. We zullen ons maar niet afvragen wat voor mooie muziek hij allemaal wel niet gemaakt had kunnen hebben, dat is zinloos. Vinicius heeft het niet gered in het leven. Hij kon de wereld niet aan, om met zijn eigen woorden te spreken: ...the pain became world-sized, I don't think I will be around to see your face again.... Niet als in dichterlijke vrijheid, niet als in getormenteerd een liedje schrijven. Nee, als in echt, letterlijk.
Klote, maar waar.
5 sterren
Maak kennis met Vinicius.
Vinicius woont samen met zijn hoog opgeleide ouders in Porto Alegre, Brazilië. Hij is veel alleen. Hij heeft Engels geleerd door TV-programma's te kijken. Hij leest graag Franz Kafka, maakt graag foto's en is ontzettend muzikaal. En serieus. Té serieus, als we zijn moeder horen. Zijn gevoeligheid is zijn zwakte...
Vinicius profileert zich graag op internet. Hij zou één van ons kunnen zijn, sterker nog, onder de naam 'Yonlu' is hij amateur-muziekrecensent. Hij vervreemdt echter langzaam van de 'echte' wereld en verschanst zich in de veilige wereld van het anonieme internet.
Vinicius vergast zichzelf in de badkamer als hij 16 is, begeleid door, jawel, een internetforum voor hulp bij zelfdoding. Iedere stap op weg naar het einde wordt gevolgd, begeleid en aangemoedigd door lotgenoten. Hij wordt gevonden naast zijn laptop. Hij laat zijn ouders een afscheidsbrief en een cd met een paar eigen nummers na...
Als zijn vader later de computer van zijn zoon bekijkt ontdekt hij dat Vinicius veel meer muziek had gemaakt. Sterker nog, Vinicius heeft een zekere populariteit in het verre Europa, als Yonlu. Hij mixt in zijn muziek de Braziliaanse Gilberto Gil met schrijftalent van Nick Drake, maar met de experimenteerdrang van Beck Hansen. Prachtige muziek, daar op die computer.
Het wordt ondergebracht bij het Luaka Bop label en het resultaat is dit album. Referenties beschreef ik al hierboven, maar je moet het vooral gewoon gaan luisteren.
Vicinius is nu al meer dan 8 jaar overleden - als hij nog geleefd had was hij 25. We zullen ons maar niet afvragen wat voor mooie muziek hij allemaal wel niet gemaakt had kunnen hebben, dat is zinloos. Vinicius heeft het niet gered in het leven. Hij kon de wereld niet aan, om met zijn eigen woorden te spreken: ...the pain became world-sized, I don't think I will be around to see your face again.... Niet als in dichterlijke vrijheid, niet als in getormenteerd een liedje schrijven. Nee, als in echt, letterlijk.
Klote, maar waar.
5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.