King - Steps in Time (1984)

Met een uiterlijk dat het midden hield tussen The Sex Pistols en The Young Ones leek King nog het meest op een laatste stuiptrekking van de punkscene.

Maar muzikaal had het natuurlijk helemaal niks met punk te maken. Meer een combinatie van goed getructe rock, pop en showbiz. Eigenlijk was het allemaal zo slecht nog niet. Love & Pride was de perfecte single. Wie stond er toendertijd niet op mee te springen? Ik had 'm op 45 toeren, en het b-kantje Don't Stop draaide ik net zo grijs.

Won't You Hold My Hand Now is eveneens subliem. Ook opener Fish staat nog stevig in mijn geheugen gegrift. Vul dit aan met een serie aardige puntige popliedjes, en je hebt een prima album.

Tuurlijk herinneren we allemaal die opgespoten Dr. Martin boots, die met graffiti bekalkte rotsen en een kapsel waar de gemiddelde papagaai jaloers op is. Iedereen kent de hit Love & Pride. Maar geef ook album Steps In Time eens een kans.

En oordeel zelf op Paul King beter af is als VJ of performer (hij maakte nog verschillende solo albums onder de namen P. Rufus King and D'Jurann D'Jurann)

STEPS IN TIME 1984

In de reeks "absoluut foute 80s muziek"
wordt het groepje van Paul King vaak genoemd.

Met een hoesontwerp dat doet denken aan Colour by Numbers (1983)
van Culture Club en Arena (1984) van Duran Duran mag duidelijk worden
dat het oog minstens zoveel aandacht moest krijgen dan het oor.

Het verhaal van King begint in 1984 met drie singles die volledig floppen.
Met name Love & Pride, Soul on My Boots en Won't You Hold My Hand Now.

Tot Paul King zich gewonnen weet voor een kleurrijker imago.
De bandleden meten zich prompt een potsierlijke papegaaienkam aan,
dossen zich uit in veelkleurige kostuums en ... Doc Marten's boots.

Die boots spelen de hoofdrol in de videoclip van het opnieuw uitgebrachte Love & Pride.
En bingo ... een nummer dat zowel in de UK als de Benelux een tijdje stevig op nummer 2 parkeert.
En het moet gezegd, het nummer behoort zonder meer tot de beste pop klassiekers van de 80s.
Met een bas die aan Kajagoogoo doet denken en een gitaartje dat naar Duran Duran neigt.

Won't You Hold My Hand Now wordt geremixt en mag ook even van de top 10 proeven.
Het is een perfect evenwicht tussen funky bas, puntige gitaren en kleurrijke synths
dat de gelikte sound van King als warme broodjes over de toonbank doet gaan.
En Paul King kan zingen, daar moet je niet al te moeilijk over doen.

Omdat we ondertussen al in de helft van 1985 zitten, is het volgende album klaar
en wordt de focus verlegd naar de bijhorende singles. Steps in Time (1984) ligt ondertussen
al een jaar in de winkels, maar wordt misschien daardoor wat snel over het hoofd gezien.

Terug naar de single die niet werd heruitgebracht.
Soul on My Boots is een mid-tempo nummer met zachte reggae toets.
De song klonk anno 1984 wellicht te veel als het kleine broertje van Culture Club.
Daar zorgen de blazers en vooral de manier van zingen voor.

Als de ster van Culture Club in de overgang van 1984 naar 1985 gaat tanen,
neemt King met verve de fakkel over. Maar hoe zit het nu met de rest van dit debuut?

Steps in Time (1984) opent sterk met het vinnige Fish.
Een song die qua vlotheid dicht in de buurt van Love & Pride ligt.
Het album eindigt ook met een ingetogen reprise van deze live favoriet.

And As for Myself heeft een heel aardig refrein en zorgt ervoor
dat het album zich met drie voltreffers waardig op gang mag trekken.
Culture Club met rockgitaren ... ook een mogelijke beschrijving van King.

Trouble trekt een gelijkaardige kaart. Slimme albumtracks die er vlotjes ingaan.
Neen, geen blijvers die potten breken, maar genietbare songs met voldoende avontuur.
Toch stokken tracks 3 en 4 van het album iets te veel in het ritme.

Kant 2 begint met een beginselverklaring.
Het rebelse King wil graag uitnodigend overkomen
naar het publiek, dat in die tijd vooral uit kids bestond.
Unity Song flirt met funk zoals ook INXS dat kon.
Gauw nog een U2 gitaartje in de mix gooien.

De groep probeert voortdurend een vuist te maken,
maar de nummers blijven daarvoor net iets te braaf klinken.
Cherry experimenteert wat op de drumkit maar wordt geen song.

I Kissed the Spikey Fridge heeft wel weer wat hitpotentie.
Zo krijgt deze langspeler van mij toch gevleid 4 sterren.
Ik ben mild met jeugdsentiment, dat is bekend.

Sinds een tijdje verkrijgbaar by Cherry Pop in remastered and expanded condition.