Cabaret Voltaire - The Crackdown (1983)
mijn stem
46 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: Virgin
-
24-24 (5:55)
-
In the Shadows (4:33)
-
Talking Time (5:16)
-
Animation (5:40)
-
Over and Over (4:25)
-
Just Fascination (4:04)
-
Why Kill Time (When You Can Kill Yourself) (3:51)
-
Haiti (3:18)
-
Crackdown (6:24)
-
Diskono * (5:48)
-
Double Vision * (4:15)
-
Badge of Evil * (5:28)
-
Moscow * (4:53)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
43:26
(1:03:50)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 7 mei 2009, 13:00 uur
THE CRACKDOWN 1983
Ik ontdekte medio jaren 80 in een recensie van een OMD album
een link naar Cabaret Voltaire en dacht ... die moet ik ook eens proberen.
The Crackdown werd het eerste album dat ik beluisterde.
Het duurde niet lang of ik was bijzonder geïntrigeerd
door deze elektronische avant-garde meets pop plaat.
Want dat is precies wat dit Britse duo deed op haar platen
die ze tussen 1982 en 1988 voor Virgin / Emi maakten.
The Crackdown blijft mijn favoriet.
Vooral kant 1 is van uitmuntende kwaliteit.
Het met funk invloeden geïnjecteerde 24-24 opent met klasse.
De nummers op kant 1 vloeien haast ongemerkt in elkaar over.
In the Shadows is experimenteler, meer op percussie gericht,
en bouwt zo een organisch rustpunt in. Talking Time gaat regelrecht
de new wave toer op met zijn prominente baslijnen.
Animation focust zelfs op de dansvloer.
Hier haalde Front 242 overduidelijk de mosterd.
Kant 2 begint met het zwakste nummer van de plaat.
Over and Over struikelt over zijn eigen ritme, maar Just Fascination
(samen met de titeltrack ook op 12" verschenen) is de hit van de plaat.
Geen hit waarmee je de lijstjes haalt, maar een cult anthem.
Why Kill Time lijkt dan weer een parodie op de doorsnee new wave hit.
Ook de sarcastische knipoog naar menig doemdenkende navelstaarder
ontgaat de luisteraar niet. Klinkt als het nichtje van DAFs Der Mussolini.
Haïti is een meesterlijke instrumental, al valt hij qua sfeerzetting
lichtjes uit de toon, naast de andere, veel meer op beats geënte nummers.
Crackdown zelf is een prachtige finale van dit sterke album.
In dat laatste nummer hoor je bijvoorbeeld heel goed
de bijdrage van Dave Ball (dat jaar ook geniaal aan zet op zijn
solo-album Strict Tempo) die voor de ritmische omkadering zorgt.
De opvolger Microphonies zou zich meer op de dansvloer richten,
maar met The Crackdown maakten de Cabs hun meest toegankelijke
new wave plaat. Hun pionierswerk was veel experimenteler.
Ik ontdekte medio jaren 80 in een recensie van een OMD album
een link naar Cabaret Voltaire en dacht ... die moet ik ook eens proberen.
The Crackdown werd het eerste album dat ik beluisterde.
Het duurde niet lang of ik was bijzonder geïntrigeerd
door deze elektronische avant-garde meets pop plaat.
Want dat is precies wat dit Britse duo deed op haar platen
die ze tussen 1982 en 1988 voor Virgin / Emi maakten.
The Crackdown blijft mijn favoriet.
Vooral kant 1 is van uitmuntende kwaliteit.
Het met funk invloeden geïnjecteerde 24-24 opent met klasse.
De nummers op kant 1 vloeien haast ongemerkt in elkaar over.
In the Shadows is experimenteler, meer op percussie gericht,
en bouwt zo een organisch rustpunt in. Talking Time gaat regelrecht
de new wave toer op met zijn prominente baslijnen.
Animation focust zelfs op de dansvloer.
Hier haalde Front 242 overduidelijk de mosterd.
Kant 2 begint met het zwakste nummer van de plaat.
Over and Over struikelt over zijn eigen ritme, maar Just Fascination
(samen met de titeltrack ook op 12" verschenen) is de hit van de plaat.
Geen hit waarmee je de lijstjes haalt, maar een cult anthem.
Why Kill Time lijkt dan weer een parodie op de doorsnee new wave hit.
Ook de sarcastische knipoog naar menig doemdenkende navelstaarder
ontgaat de luisteraar niet. Klinkt als het nichtje van DAFs Der Mussolini.
Haïti is een meesterlijke instrumental, al valt hij qua sfeerzetting
lichtjes uit de toon, naast de andere, veel meer op beats geënte nummers.
Crackdown zelf is een prachtige finale van dit sterke album.
In dat laatste nummer hoor je bijvoorbeeld heel goed
de bijdrage van Dave Ball (dat jaar ook geniaal aan zet op zijn
solo-album Strict Tempo) die voor de ritmische omkadering zorgt.
De opvolger Microphonies zou zich meer op de dansvloer richten,
maar met The Crackdown maakten de Cabs hun meest toegankelijke
new wave plaat. Hun pionierswerk was veel experimenteler.
1
geplaatst: 30 mei 2013, 19:40 uur
Verrassend catchy plaat van het electronic-duo. De laatste 4 nummers vallen door het ambient-geluid (wat op zich wel een genot is) uit de boot, in wat voor versie van het album ze dan ook mogen aanwezig zijn. De originele 9 nummers zijn redelijk toegankelijk, met energieke, haast dansbare beats. Er is genoeg afwisseling en voor elk wat wils.
In mijn opinie, het beste nummer: "Why Kill Time (When You Can Kill Yourself)"
Minste nummer: "In the Shadows"
In mijn opinie, het beste nummer: "Why Kill Time (When You Can Kill Yourself)"
Minste nummer: "In the Shadows"
* denotes required fields.
* denotes required fields.