jj - jj n° 2 (2009)

Erg goede release weer op het Sincerely Yours label, vergelijkbaar met Air France en the Tough Alliance. Nummer 3 (cover van Lil Wayne's Lollipop) had van mij alleen niet zo gehoeven...

Opperste verwarring! Ik weet echt niet wat ik hier mee aan moet. Bij de eerste minuut dacht ik naar een mix tussen Abba en Belle and Sebastian te luisteren, overgoten met een Caribisch sausje. Dit gecombineerd met een hoes die vette hiphop doet verwachten. Het glijdt moeiteloos naar binnen, en tegelijk staan alle nekharen overeind. Ben er nog niet uit wat te stemmen, maar intrigeren doet het zeker.

Leuke muziek, Intermezzo werkt bijzonder verslavend op mij.

Wat is Masterplan toch een verslavend nummer...

Wanna hear my masterplan
hear my masterplan
wanna hear my masterplan
hear my masterplan
feel my masterplan

halfje erbij!

Snap de hype rondom deze plaat niet. Soms aardig, maar op een aantal momenten kan het me ook weinig boeien. Misschien moet het kwartje nog vallen?

Vind je Air France wel goed?

Bevalt me stukken beter, ja.

Wat een lekkere plaat op zo'n zomerse dag als deze. Heerlijk wegdromen bij deze mooie sfeervolle popnummers

Bijzonder leuk album, maar veel te kort.

Alleen voor Masterplan een halfje extra, 3.5*

Ik vind Ecstasy juist het grote hoogtepunt. Waar lil' wayne hard en liefdeloos is, is JJ toch meer 'comfortabel', zweverig en warm aanwezig.

@elrayo, Air France krijgt binnenkort een nieuwe! Ik kan niet wachten iig!

Over de Zweedse band jj (inderdaad geschreven met kleine letters en natuurlijk niet te verwarren met de Ierse band JJ72) is nagenoeg niets bekend. Begin dit jaar werd de 7-inch n° 1 uitgebracht en onlangs volgde de debuut-LP getiteld n° 2. Ja, dat houdt het tenminste overzichtelijk. Maar wat voor muziek is dit? 'Lo-fi wereldmuziek-ambient'? Dekt dat de lading? Je zou kunnen zeggen dat het soms gevaarlijk dicht naar het misselijkmakende van new age-muzak toekabbelt. Deze plaat zou het zeker goed kunnen doen ter begeleiding van tantra-seks met je innerlijke kind. Maar dat zijn mijn cynische associaties wanneer een van de negen tracks door mijn iTunes-lijstje voorbij komt shuffelen. Wanneer je in de juiste stemming bent en het album als geheel over je heen laat komen, openbaren zich juist uiterst spannende popliedjes door de wazige sfeer heen. Liedjes van een intrigerende onschuld en ontwapenende puurheid, die ook nog eens opvallend fijn zijn om op een onbewaakt ogenbik mee te fluiten. Het enige wat mij er op momenten toch van weerhoudt deze muziek volledig in mijn hart te kunnen sluiten, is het wel heel erg opzichtige gebruik van autotune-effecten over de vocalen in een aantal tracks. Doorgaans verwelkom ik maar al te graag ruimte voor het abjecte in het schoone, het lelijke in het serene - contrast is immers alles! - maar er zijn bepaalde grenzen en ik blijf toch ook maar een eenvoudige boerenlul. Rest mij nog te zeggen dat het prijsnummer van de plaat ecstasy heet. Die werkt zowaar zelfs in de shuffle-modus!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Ecstacy vind ik juist het mooiste nummer van de plaat. Maar het was mij helemaal ontgaan dat het hier een bewerking van een Lil Wayne-nummer betreft. Heb het net gecheckt op youtube, bizar zeg!

Verslavend jazeker! En ongelofelijk mooi! En vreemd, onaards, toegankelijk, catchy en mysterieus. En maar 26 minuten! Geef me meer! Meer!

Inderdaad, bij vlagen weergaloos plaatje en moeilijk te duiden. Pop, afro, caribisch, dubstep? Laatste nummer doet me zelfs aan Taylor "Tell it to My Heart" Dayne denken.

Voor mensen die Fever Ray en The xx goed vinden: probeer dit ook eens!

Ben ik trouwens de enige die hier Abba hoort? De vrolijke melodieen en typische refreintjes verwijzen er naar.

Ook krijg ik een beetje een "Alaska in Winter" gevoel bij deze plaat, vooral door het gebruik van dance-invloeden en de layed-back en vervormde stemmen.

Ik ben overigens niet erg onder de indruk van deze plaat. Na 3 nummers sloeg bij mij de verveling al toe. Ondanks dat het leuk en lief klinkt, is de houdbaarheid nihil.

Nee dus.

The logically titled jj nº 3 is due March 9.

Ik hoor er totaal geen ABBA in (vooruit: het intro van Masterplan misschien). Als alles wat vrolijk is die referentie moet krijgen is er wel heel veel ABBA-achtige pop te vinden
Maar goed dat is en blijft altijd persoonlijk en zoals gezegd hoor ik het er niet in. Wat ik wel hoor is vrij originele pop die erg moelijk te duiden is. Ik snap dat herman er The xx bij haalt ook al heeft het er in principe niet veel mee van doen. Gevoelsmatig liggen ze niet eens zo heel ver van elkaar en zo kan ik ook Beach House er wel bijhalen die dat ook doet en verder totaal niet op The xx of jj lijkt.
Het maakt allemaal niet uit ook want ik vind dit een heerlijk plaatje waar mijn humeur flink van omhoog schiet en wat geen minuut te kort of te lang duurt. Ja, misschien zullen veel mensen daar over klagen: het duurt nog geen half uur, maar ik vind dat wel de kracht van dit soort albums. Het blijft daardoor erg leuk en het gaat mij niet vervelen en als ik meer wil dan gooi ik het gewoon op repeat. Ik kan er in elk geval geen genoeg van krijgen. Dit soort originele pop kan bij mij wel een potje breken. Als Belle & Sebastian op zich laten wachten mag er best een andere frisse wind waaien en als die toevallig jj heet zit ik hier goed uiteraard! De vraag is wel hoe lang dit houdbaar zal zijn: want het is typisch muziek waar je een tijdlang erg graag van snoept en iedereen weet wat daar het gevolg van kan zijn: misselijkheid en vingers die voorlopig niet meer richting snoeppot gaan...... hoe dan ook gaan mijn vingers voor wat betreft deze cd voorlopig nog wel even richting de playknop.

Heerlijk.
Vrij uniek ook dacht ik.
Ecstacy vind ik 1 van de betere tracks.
4*

Op het eerste gezicht leek dit een zeer fijn plaatje. Maar na drie keer luisteren was ik hem alweer een beetje zat. From Africa to Malaga blijft wel erg mooi. Meer dan 2.5 kan ik hier toch niet meer van maken.

Dan moet ik hem ook maar eens proberen

Ben op dit moment echt verslaafd aan Ecstasy
En dan bedoel ik natuurlijk het nummer

Sterker: ik twijfelde even of dit niet gewoon een stukje gecovered was en heb het vrienden nog gevraagd tijdens een etentje hier thuis.
Zij beweerden van niet maar vonden het er ook erg op lijken.

Wel grappig dat een snelle opmerking hier uiteindelijk zo uitgebreid wordt getoetst.

Nee hoor, dat etentje was vorig weekend en jouw opmerking las ik vanavond pas
M.a.w. ik hoorde er ook Taylor Dayne in.

Liefhebbers van dit album zouden het album East of Eden van Taken By Trees ook eens een kans moeten geven!

Wat een prettig tintelfris en verslavend plaatje is dit zeg. Heerlijk zwerige pop af en toe opgekruid met een beatje en goed getimed ingezette strijkers en gitaartjes. Hoe zomers dit ook klinkt, ze slagen er ook in een laagje melancholie in de nummers te persen. Goed voor een half bonuspunt. Qua sfeer schiet trouwens voortdurend California Dreaming van The Mamas en the Papas door mijn hoofd maar zal wel aan mij liggen. En wat een zangeres...

Whatever, dit is een van de fijnste nieuwe plaatjes die ik in lange tijd gehoord heb en hoort zeker in mijn 2009 top 10.

Leuk album maar soms klinkt het toch allemaal ietsje te lief vind ik.

Op Pitchfork een nieuw nummertje.

Eens in de zoveel tijd laat ik deze plaat voorbij komen. Een van de beste feel good popplaten die ik ken. Na 7 jaar gen bericht, maar weer eens in de updates dan. Wellicht een paar users die m ff oppikken?

Nog maar een bericht. jj - No 2.

Beslist een van de fraaiste zomer pop plaatjes die ik ken. Sprankelende kleine zonnige liedjes met een melancholische ondertoon. Om op te dansen en om een traantje op weg te pikken als je je realiseert dat je Juan/Juanita die je op dat zonnige vakantieoord hebt ontmoet, nooit meer gaat zien.

Super ook om op te zetten in gezelschap. Niemand stoort zich er aan en de liefhebber die een beetje oplet tijdens het borrelnootjes knagen, herkent hoe briljant de liedjes zijn.

Tis daarna nooit meer echt wat geworden met “jj” en ik vermoed dat deze plaat uit 2009 een cult status krijgt. Moet krijgen.

Oh ja, geen gitaren.