jj - jj n° 2 (2009)

Over de Zweedse band jj (inderdaad geschreven met kleine letters en natuurlijk niet te verwarren met de Ierse band JJ72) is nagenoeg niets bekend. Begin dit jaar werd de 7-inch n° 1 uitgebracht en onlangs volgde de debuut-LP getiteld n° 2. Ja, dat houdt het tenminste overzichtelijk. Maar wat voor muziek is dit? 'Lo-fi wereldmuziek-ambient'? Dekt dat de lading? Je zou kunnen zeggen dat het soms gevaarlijk dicht naar het misselijkmakende van new age-muzak toekabbelt. Deze plaat zou het zeker goed kunnen doen ter begeleiding van tantra-seks met je innerlijke kind. Maar dat zijn mijn cynische associaties wanneer een van de negen tracks door mijn iTunes-lijstje voorbij komt shuffelen. Wanneer je in de juiste stemming bent en het album als geheel over je heen laat komen, openbaren zich juist uiterst spannende popliedjes door de wazige sfeer heen. Liedjes van een intrigerende onschuld en ontwapenende puurheid, die ook nog eens opvallend fijn zijn om op een onbewaakt ogenbik mee te fluiten. Het enige wat mij er op momenten toch van weerhoudt deze muziek volledig in mijn hart te kunnen sluiten, is het wel heel erg opzichtige gebruik van autotune-effecten over de vocalen in een aantal tracks. Doorgaans verwelkom ik maar al te graag ruimte voor het abjecte in het schoone, het lelijke in het serene - contrast is immers alles! - maar er zijn bepaalde grenzen en ik blijf toch ook maar een eenvoudige boerenlul. Rest mij nog te zeggen dat het prijsnummer van de plaat ecstasy heet. Die werkt zowaar zelfs in de shuffle-modus!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Ik hoor er totaal geen ABBA in (vooruit: het intro van Masterplan misschien). Als alles wat vrolijk is die referentie moet krijgen is er wel heel veel ABBA-achtige pop te vinden
Maar goed dat is en blijft altijd persoonlijk en zoals gezegd hoor ik het er niet in. Wat ik wel hoor is vrij originele pop die erg moelijk te duiden is. Ik snap dat herman er The xx bij haalt ook al heeft het er in principe niet veel mee van doen. Gevoelsmatig liggen ze niet eens zo heel ver van elkaar en zo kan ik ook Beach House er wel bijhalen die dat ook doet en verder totaal niet op The xx of jj lijkt.
Het maakt allemaal niet uit ook want ik vind dit een heerlijk plaatje waar mijn humeur flink van omhoog schiet en wat geen minuut te kort of te lang duurt. Ja, misschien zullen veel mensen daar over klagen: het duurt nog geen half uur, maar ik vind dat wel de kracht van dit soort albums. Het blijft daardoor erg leuk en het gaat mij niet vervelen en als ik meer wil dan gooi ik het gewoon op repeat. Ik kan er in elk geval geen genoeg van krijgen. Dit soort originele pop kan bij mij wel een potje breken. Als Belle & Sebastian op zich laten wachten mag er best een andere frisse wind waaien en als die toevallig jj heet zit ik hier goed uiteraard! De vraag is wel hoe lang dit houdbaar zal zijn: want het is typisch muziek waar je een tijdlang erg graag van snoept en iedereen weet wat daar het gevolg van kan zijn: misselijkheid en vingers die voorlopig niet meer richting snoeppot gaan...... hoe dan ook gaan mijn vingers voor wat betreft deze cd voorlopig nog wel even richting de playknop.

Wat een prettig tintelfris en verslavend plaatje is dit zeg. Heerlijk zwerige pop af en toe opgekruid met een beatje en goed getimed ingezette strijkers en gitaartjes. Hoe zomers dit ook klinkt, ze slagen er ook in een laagje melancholie in de nummers te persen. Goed voor een half bonuspunt. Qua sfeer schiet trouwens voortdurend California Dreaming van The Mamas en the Papas door mijn hoofd maar zal wel aan mij liggen. En wat een zangeres...

Whatever, dit is een van de fijnste nieuwe plaatjes die ik in lange tijd gehoord heb en hoort zeker in mijn 2009 top 10.