Jon Allen - Dead Mans Suit (2009)

Echt vernieuwend is het niet maar wel gewoon een leuk album.

Lekker swingend en zn stem lijkt af en toe een beetje op bob dylan.

Een bijzonder lekker album. Hierboven wordt de vergelijking gemaakt met Bob Dylan. Niet geheel onterecht.

Zelf doen sommige nummers me denken aan de Eagles (bijvoorbeeld nummer 4).

Zojuist gezien in het vooorprogramma van Joe Bonamassa en klonk goed. Snel maar eens achter aan gaan.

Ik krijg hier ook een Bob Dylan gevoel bij, zijn stem is heel mooi. Rustige nummers afgewisseld met een beetje swing. Zeker een goed album.

Het nummer Sleeping Soul vandaag gehoord op de bijgevoegde CD van het Jazz Magazine. Erg mooi liedje. Benieuwd naar de rest...

De vergelijking met Dylan hoor ik, maar nou ie op staat heb ik af en toe het gevoel dat Rod Stewart zingt. Erg aangename plaat met een mooie '70s sound.

Na lang twijfelen toch dit album aangeschaft, en heb er geen seconde spijt van gehad. Wat een prachtplaat! Stuk voor stukje mooie, puur klinkende luisterliedjes (waarvan 'In Your Light' mijn favoriet is).

Ik heb vergelijkingen gehoord met Bob Dylan, Rod Stewart en The Eagles, dan kan ik natuurlijk niet anders dan dit album kopen. Ben benieuwd! In your light is in ieder geval een goede kennismaking..

Toch maar eens ge-i-tuned. Zat al een tijd naar " Light " te luisteren en als je ( stiekem ) verliefd bent zinkt dat nummer toch wel behoorlijk naar binnen hoor.

Maar goed, ik zit er nu een tijdje naar te luisteren en het is zeker een goede cd. Tuurlijk, als deze in de beginjaren 70 was uitgebracht dan was het zeker een klassieker geweest. Maar we leven in de 10nies en we moeten ( wat deze muziek betreft ) nog steeds teren op wat ooit lang geleden is gemaakt !

Maar in al het commerciele gewauwel, zinloos muzikaal geweld en gehype is dit natuurlijk wel een parel !!

Laat maar groeien, deze jongen, van mij mag hij..

Mooi album van deze folk rock singer/-songwriter uit Winchester. Zijn stem is een 'warme' versie van Bryan Adams en Rod Stewart.

De plaat herbergt wat verschillende stijlen, zo doet 'Young Mans Blues' me denken aan Foreigner/Supertramp en 'Down by the River' aan CCR. Maar ook Eagles hoor ik in z'n nummers.
'Dead Man's Suit' heeft een erg mooie tekst, en ingetogen nummers zoals 'Going Home' en 'Take Me To Heart' pakken me echt.
Maar de instant klassieker op dit album is natuurlijk het briljante 'In Your Light'. Wat een prachtnummer.

Erg mooi album, * sterren.

klinkt leuk!

4* dus

Is dit de Jon Allen van metalband Sadus?

Volgens musicmeter wel, maar zelf ben ik daar niet zo zeker van omdat Sadus uit de VS komt.

Zaterdag naar The Beatles Symphony in Vredenburg geweest waar 2 Beatles albums met het Metropole Orkest werden uitgevoerd. De vocalen werden o.a. gedaan door Bertolf, The Madd én Jon Allen.

Hij sprong er ver bovenuit met z'n ruwe stem en zijn uitvoering van Sgt. Pepper (het nummer) en vooral I am the Walrus maakten diepe indruk op me.

Maar ook z'n eigen nummers op dit album zijn zeker de moeite waard.

Leuke muziek van deze zanger, misschiend at ik even op Pinkpop ga kijken.
In sommige nummers vindi k de zang een beetje op Rod Steward lijken.

Ik vind hem af en toe ook meer op Rod Stewart lijken

Heb 'm vandaag zien optreden op de Zomerparkfeesten in Venlo en ben onder de indruk. Het kwam zeer ongedwongen over en de band had zichtbaar plezier op het podium. De goede mix van kleine akoestische nummers met wat meer uptempo nummers met veel Hammond deden het erg goed. Er werden 2 nieuwe nummers gespeeld van een nieuwe EP en dat belooft veel goeds voor het vervolg.

Erg leuke singer/songwriter die potentie heeft uit te groeien tot een grote. Wordt voorlopig nog niet echt opgepakt door radio en tv maar wie weet komt dat nog. Over ruim een maand weer in de Melkweg te zien!

Leuk plaatje voor op de achtergrond. Had een 3FM-hitje met In Your Light, maar daar hield het een beetje mee op. Inderdaad is de stem een sound-a-like van Rod Stewart. Ook de lekker in het gehoor liggende liedjes dragen daar aan bij. Bad Penny is het leukst. De rest dus voor op een verjaardag om pijnlijke stiltes op te vullen.

Op z'n Facebook pagina kun je nummers luisteren van het op 22 mei te verschijnen nieuwe album "Sweet Defeat": Jon Allen - Official Artist Page - Prikbord | Facebook

En inmiddels is het nieuwe album te beluisteren op de Luisterpaal. Ik meld het maar even hier omdat het album nog niet op MusicMeter staat. Dit debuutalbum is trouwens erg goed.

Jon Allen laat op "Dead Mans Suit" een uiterst prettig singer/songwriter geluid horen. Zijn warme hese stem is een kruising tussen Bryan Adams en Rod Stewart. Ook hoor je er flarden van Bob Dylan in terug. "Dead Mans Suit" staat vol met lekker in het gehoor liggende luisterliedjes. Niet echt iets nieuws aan de horizon, maar zeker genietbaar.

Bad Penny swingt lekker weg even als de titeltrack. Heerlijk

whaahah. "pijnlijke", dat is nog erger dan "ongemakkelijk". Aangezien ik de muziek van Jon Allen in een koffiebar op texel heb ondekt, waar ze het draaiden als achtergrondmuziek, snap ik wel waarom mensen het op een verjaardags"feestje" zouden draaien. Verjaardagfeestjes (en vooral die hollandse in een kring zit methode waarbij je uit beleefdheid iedereen moet vragen hoe het op het werk gaat en een saai verhaal terugkrijgt) moeten ze gewoon afschaffen. Jon Allen is beter geschikt om met wat vrienden op een vrijdagavond bij kaarslicht te draaien als je een fles wijn soldaat maakt en lekker ongenuanceerde dingen mag roepen.

Dit album heb ik destijds puur op basis van de single In Your Light aangeschaft, die in 2009 regelmatig op het radio te horen was. Met zijn warme stemgeluid en eigentijdse sound was dat nummer van Jon Allen voor mij een welkome verademing tussen de door pulp gedomineerd hitlijsten.

Ik zie hier regelmatig de vergelijking met Bob Dylan en Rod Stewart en daar heeft hij inderdaad wel iets van weg. Persoonlijk vind ik hem qua zang echter nog meer lijken op Frankie Miller, een artiest die op MusicMeter helaas weinig bekendheid geniet, maar die met zijn platen – zoals het prachtige, onvolprezen Full House – de liefhebbers van Jon Allen ook zeker zal aanspreken. Dat komt ook mede omdat zijn muziekstijl niet zo veel afwijkt van wat Allen hier laat horen.

Het gehele album Dead Mans Suit ligt een beetje in de lijn van die magistrale single In Your Light. Rustige luistermuziek met prima instrumentale begeleiding, waarbij de zang van Allen de sterkste troef is. Verder zijn ook songs als het titelnummer, Down by the River en Happy Now dik in orde: 3,5*.

Met 146 stemmen voor 4 albums is er in de breedte niet zoveel aandacht voor Jon Allen. Qua kwaliteit lijkt er wel veel sympathie en erkenning, alle albums stijgen (vooralsnog) boven de 3,7 uit. Best opmerkelijk en wat mij betreft op zijn plaats. In Your Light is hiervan een lichtend voorbeeld.

Wat een klasse plaat is dit! Ik kende sinds kort Deep River, maar deze vind ik eigenlijk nog beter. Echt heerlijke muziek. Bob Dylan meets Rod Stewart ja, maar wel eigen. Echt een heel sterk debuut.

Ik denk aan minimaal vier sterren.

zoals hierboven al eerder omschreven door o.a. rkdev inderdaad een sterk debuutalbum van Jon Allen. zijn muziek laat zich moeilijk in een hokje duwen en wordt wel gerangschikt onder rock, roots, blues en soul, waar ik zelf folk of folk pop aan toe zou willen voegen. s'mans carrière nam ooit een vlucht door een optreden in het BBC muziekprogramma "Later with Jools Holland".

12 merendeels sterke eigen liedjes van Jon Allen, waarvan 1 "Going Home" co-written met producer Tristan Longworth. de akoestische folky tonen van dat nummer bekoren mij het meest, zoals ook "Sleeping Soul" met behalve akoestische gitaar en zijn zang alleen fraaie accenten van de cello, de ballad "Lay Your Burden Down", "New Year's Eve" en het ingetogen folky "Friends" met harmonica accenten, nummers zijn die onmiddellijk indruk maken en blijven hangen, hetgeen zeker ook geldt voor de sterke melodie van het prijsnummer "In Your Light".

de overige licht rockende nummers zijn voornamelijk mid-tempo, waarvan de opener "Dead Man's Suit", "Down By the River" en "Bad Penny" mij het best bevallen.

"Happy Now" en de doorsnee rock van "Young Man Blues" zijn iets "mindere" nummers.

los van zijn ietwat rauwe, schurende stem, zijn de glansrollen op dit album weggelegd voor gitarist Simon Johnson en organist Rich Milner.

de inmiddels 47-jarige Jon Allen blijkt door de jaren heen intensief op tournee te zijn met zijn band The Luna Kings en werkt momenteel aan zijn zevende album. volgens info op zijn site doet hij eind Mei 2025 Nederland aan voor (vooralsnog) 4 optredens.

in tegenstelling tot Rogyros sla ik zijn derde album "Deep River" net iets hoger aan, maar dat is uiteraard persoonlijk.

Album werd geproduceerd door Tristan Longworth

Tim Bye: drums
Rich Milner: Hammond organ, Wurlitzer
Simon Johnson: electric guitar
Tristan Longworth: bass guitar
Ashok Klouda: cello
Jon Allen: acoustic guitars, mellotron, all other instruments