Frankie Miller - Full House (1977)

Prachtig album van deze Schotse pop/blues/rock-zanger. Dit album bevat in de vorm van Love Letters, Take Good Care of Yourself en Let The Candlelight Shine juweeltjes van songs. Niets echter overtreft het briljante Be Good to Yourself. De uit duizenden herkenbare zang van Miller zorgt er mede voor dat ik 4 punten voor deze plaat geef. Het is jammer dat Frankie Miller nooit echt is doorgebroken; de man heeft daarnaast veel te maken gehad met pech in zijn leven.

Niemand die Searchin kent? Prachtige song van de meest ondergewaardeerde artiest allertijden.

Jawel, ken ik. Uit het gekwelde hart met schuurpapieren strot smekende klaagzang van de bovenste plank.

Komt uit de geflopte rock-musical "The King Of Elfland's Daughter" waarin Miller een andere versie van hetzelfde nummer doet ......

Dit is zijn beste plaat in mijn boek. Van het door Andy Fraser geschreven Be Good To Your Self tot de altijd bij Miller terug kerende obligate rockers zoals hier Down The Honky Tonk & Live In Vain, alles is geweldig gedaan. En wat te denken van zijn soul-ballad-style uitvoering van Lennon's Jealous Guy ? Durfde daar nog iemand Bryan Ferry te roepen ?

Ik vond dit indertijd al niets. Composities van flut of slechte covers. Met uitzondering van Searching. Honkytonk is ook nog wel te doen. Vandaag na al die jaren weer eens geprobeerd, maar deze gaat naar zolder. Niet mijn muziek dit.

Ik heb veel over dit album gehoord . Nooit gehoord !

Leeft Frankie Miller eigenlijk nog ?

Hij was toch verlamd ?

Kijk, zo'n vraag maakt ook mij meteen nieuwsgierig. Hij leeft in elk geval nog wel, zo heeft mijn snelle web-onderzoekje uitgewezen. Hij heeft zelfs een eigen website (http://www.frankiemiller.net), al vermeldt zijn discografie dat hij in 2006 met een nieuw album gaat komen. Een belofte die kennelijk nog niet is ingelost (en ook niet ge-update).

Maar inderdaad, volgens Wiki kreeg hij in 1994 een hersenbloeding, waardoor hij lange tijd verlamd was en helemaal opnieuw moest leren lopen en praten. maar hij schijnt zich er weer dusdanig bovenop gewerkt te hebben dat hij weer toert (zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Frankie_Miller).

Ik heb 'm nooit erg van nabij gevolgd, maar deze plaat destijds wel gekocht omdat-ie in Nederland een hit had met Love Letters. Geweldige rauwe blues-stem, waarmee hij met name in de covers (Love letters, Jealous guy, Be good to yourself) goed weg komt. Met Searchin', Take Care of yourself en Let the candlelight shine hebben we de aardigste eigen (band) composities wel gehad en het restant is toch een beetje doorsnee bluesrock, ondanks de uitstekende performance.
Maar goed, da's per saldo zes treffers op een kort plaatje van tien nummers, dus een ruime voldoende zit er wel in.

Ander elpeewerk van hem ken ik helaas niet, dus ik weet niet of dit zijn beste album is (zo staat 't wel te boek geloof ik). Een jaar later had-ie een Engelse top 10 hit te pakken met Darlin', dat bij ons vooral bekend werd als 'Willem' van Willem Duyn. Vond ik trouwens ook een heel goede versie - Mouth kon ook prima met bluesrock overweg.

Frankie Miller komt ook nog langs op de DVD Rory Gallagher "The Complete Rockpalast Collection". Daar zingt hij o.a. Walking the dog en Roll over beethoven. Prachtig materiaal en wat heeft die man een pakkende stem ondanks dat hij daar aardig onder invloed lijkt te zijn..

Ik ga hier Droombolus eens bijvallen. Heb pas heel recent het album verworven, meer uit nieuwsgierigheid dan dat ik een grote fan was/ben van Miller. Veel meer dan Love Letters kende ik ook niet van hem.

Dit album geeft aan dat hij in staat is/was tot een prima rock album met invloeden uit soul en blues. Waarbij ik aanteken dat het genoemde Love Letters dan een ballad is, de overige nummers zijn gemiddeld wel steviger.

Zijn versie van Jealous guy moet een absolute must zijn voor elke fanaat die covers van dit Lennon nummer vergaren. Hij geeft er een geheel eigen draai aan, iets dat naadloos aansluit bij de rest van het album.

Raadselachtig waarom die Frankie Miller eigenlijk altijd een beetje aan de onderkant van de rockscene is blijven opereren, naar mijn gevoel. Full House is toch een alleraardigst album met eigen rauwe-drinkebroer-persoonlijkheid, zeker geen middle of the road. Zij kenmerkende stem doet denken aan een kruising tussen Lou Gramm van Foreigner en Rod Stewart.

Ik stak de cd in de speler, zag de 34 minuten oplichten en dacht: "Ah heerlijk, die goede oude LP tijden. Dan kan er tenminste nog steeds sprake zijn van kort maar krachtig." En dat was het dan ook. Een verademing om dit album, voor het eerst in 35 jaar, eens te horen.

Precies door die rauwe-drinkebroer-persoonlijkheid dus. Hij stond regelmatig zwaar bezopen op het podium en had er geen enkele moeite mee het publiek voor rotte vis uit te maken als ze niet positief op hem reageerden. Niet erg kommersjeel begaafd zal ik het maar noemen.........

Ik heb hier een cd versie met 12 nummers, 2 nummers extra dus. De eerste 10 in een andere volgorde. DE 2 extra nummers zijn : Loving You Is Sweeter Than Ever en I'm Old Enough

Ah, jammer ik heb dan inderdaad een oudere versie gekocht. Maar ik was blij dat ik er tegen aan liep. Hij is echt zo'n artiest waar je niet snel cd's van tegenkomt.


Nee, dat kun je dan wel zeggen. Ja, dan verlies je uiteindelijk ook de gunst van de koper. Maar getalenteerd was hij zeker.

Ongelooflijk hoe deze plaat nog in mijn geheugen gegrift zit.
Weer eens twee keer opgezet en ken hem nog helemaal van buiten.
Dat wil dus zeggen dat het goed was en nog steeds is.

De schuurpapieren stem van Frankie Miller met zijn soulvolle rock in 10 liedjes, waarvan er werkelijk geen een wat minder is.
Leverde een hit op met Love Letters wat iedereen zou moeten kennen en nog een bijna hit met het rockende Be Good To Yourself.
Verder nog een hartverscheurende versie van Jealous Guy (ja beter dan die van Roxy Music nog) en het nog tranentrekkerende This Love Of Mine.
Down The Honky Tonk honkytonkt inderdaad lekker door op die piano en I'll Never Live In Vain is ook weer zo'n lekkere rocker.
Aangevuld met het vrolijke Doodle Song, de ook al erg mooie ballad Take Good Care Of Yourself en de ook zo goede ook al weer tranentrekker Searching en de melancholieke meezinger Let The Candlelight Shine is dit een van de beste platen van de tweede helft van de jaren 70.
En altijd aangevuld met smaakvolle en nooit schetterende blazers.

Onbegrijpelijk dat deze man nooit massaal is doorgebroken.
En heeft trouwens geen een slecht album gemaakt.
Ik ga het hier dus eens zijn met Droombolus en musician en kom gewoon weer aan 4,5 ster.
Op vinyl.

Wat mij betreft de beste van Frankie. Deze plaat staat vol met topnummers. Het is moeilijk een selectie te maken. Be good to yourself vind ik de beste. Searching het meest bijzonder. Een schaamteloos emotioneel en simpel liedje, waarbij je het niet droog houd.

Dijk van een plaat. Heruitgegeven in 2003 met 4 live bonustracks. Zit ook in het boxje met de titel ....That's Who! The Complete Chrysalis Recordings (2011), samen met zijn overige albums uit de jaren zeventig.

Bedankt voor de tip, Kistenkuif!

Aangeschaft!

Niet helemaal mijn ding (mss kan ie nog wat groeien) maar het is zeker een fijne plaat, van het soort 'dat (bijna) niet meer gemaakt wordt'. Goeie zang.

Be Good to Yourself, Searching en Let the Candlelight Shine zijn echt mooie nummers.

Eerste kerstdag hebben wij een traditie...gewoon alles draaien vanaf een platenspeler..... Frankie Miller was de held van de avond/nacht.. erkenning in het klein

En voor de rest van het jaar heb je natuurluk de .... That's Who-boks die zowat weggeven wordt .......

Eind september verschijnt er een nieuwe cd van deze geweldige zanger/componist; naam van de plaat Double Take.....voor meer informatie ga naar de site van Frankie Miller..........met medewerking van een enorm scala aan gastartiesten/ liefhebbers van zijn werk.

Tering wat een doorzetter !

Frankie Miller is zo’n artiest die ik zonder de platencollectie van mijn pa wellicht niet had gekend (of in ieder geval veel later in mijn leven). Ik ben erg gecharmeerd van de soulvolle stem van Frankie Miller en heb Full House altijd een prima album gevonden. Jammer dat hij hier zo weinig bekendheid geniet op MusicMeter.

Pietro; jammer dat hij hier zo weinig bekendheid geniet op MusicMeter; sluit ik mij volledig bij aan, deze plaat draai ik momenteel best veel en past perfect bij donkere, sombere avonden/nachten. Qua emotie, doorleefde stem en raakfactor krijg je nauwelijks betere albums.

Ik ben het helemaal met je eens dat deze plaat perfect past bij donkere avonden en nachten. Deze plaat kent geen enkel zwak nummer en zijn stem in combinatie met de sfeervolle instrumentale begeleiding maken dat ik dit steeds meer ga waarderen. Ik verhoog 'm naar 4,5*.

Het bekende Searching grijpt je echt bij de strot. Prachtig nummer, prachtig gezongen. Ik kende geen ander werk van Frankie Miller, maar wat op dit album staat is best OK. Dat verklaart waarom het album op een gedeelde 19e plaats staat in de jaarlijst 1977 van Oor, samen met o.a. Hotel California van de Eagles.
Link naar Spotify heb ik toegevoegd. Het proberen waard.
3,5 points.

Bekend waarvan psies jorro ?

Ik ken dit nummer eigenlijk alleen van Frankie Miller en dacht niet dat het een cover was. Ik dacht (zie hierboven) dat het een eigen compositie van de band was, maar enig internet-onderzoek leert mij dat het is geschreven door twee leden van de folkgroep Steeleye Span: Peter Knight (die ook het arrangement erbij schreef) en Bob Johnson.
Ik ben niet zo thuis in het repertoire van die band (ik heb slechts een verzamel-CD van ze), maar ik krijg niet de indruk dat ze het zelf ook hadden opgenomen. Dus in zekere zin is het een original. Een echte tranentrekker, prachtig emotioneel vertolkt door Frankie MIller.

Dat internet-onderzoekje leert mij ook dat Be good to yourself is geschreven door Andy Fraser, voormalig bassist van de rockband Free. Die nam het een jaar eerder voor een eigen soloplaat op. Niet slecht, maar Frankie's versie is doorleefder en intenser. Miller scoorde hier trouwens nog een behoorlijke hit mee in thuisland Engeland, lees ik.

Droombolus schreef



Goeje vraag

Ik heb het nummer vaker gehoord. Maar waar prcies?
Maar ik zie dat je op 21 november 2007 het antwoord al gegeven hebt (zie een eind naar boven).

Prakties geen mens heeft ook van die rock-musical gehoord dus ik dacht dat je misschien in de war was met Searchin'van Leiber & Stoller ?

Pubrock van een hoog kaliber. Live mogen meemaken in de Lantaren, R'dam. (Samen met de toen nog onbekende buurtmeid Spigt). Miller met een pils binnen handbereik in topvorm. De zelfde superstrakke band van dit album idem dito. Het was hard en ruig. Net als het leven destijds in die stad. Daarna de kroeg in. Inmiddels heeft mijn muzieksmaak zich verder ontwikkeld maar dit album koester ik. Nostalgie? Ja.

Mooi omschreven, verwoordt Kalamitsi. Ik heb ook een enorm zwak voor dit album, de stem, het ruige, het ongecompliceerde, het intense. Elk jaar laat ik deze 3 of 4 keer voorbijkomen, om daarna met een 'big smile' naar Dromenland te verhuizen.

"Full House" is het vierde studio album van de destijds 28-jarige Schotse songwriter/zanger Frankie Miller. gezegend met een doorleefde, rauwe, soulvolle stem werd hem destijds een grote toekomst toegedicht en dacht men dat hij in de voetsporen zou treden van beroemde collega's als Joe Cocker en Rod Stewart. los van de artistieke erkenning bereikte hij tijdens zijn carrière nooit hun commerciële succes.

op dit album staan 5 originals (2,7,8,9 en 10) van Frankie Miller waarvan 1 "This Love of Mine" co-written met Robin Trower.

van de 5 covers steekt de stevige bluesrocker "Be Good to Yourself" (Andy Fraser) zijn eerste Top 30 hit in de UK er bovenuit. ook de langzaam ingezette John Lennon cover "Jealous Guy" dat naar een climax toewerkt is 1 van de hoogtepunten. andere sterkhouders zijn de funky ballads "Take Good Care of Yourself" (Jim Doris) dat eerder in 1970 verscheen in een versie van de Engelse zangeres Lulu en zijn eigen "This Love of Mine" en "Let the Candlelight Shine" een bewijs van zijn songwriter's kwaliteiten.

de met strijkers uitgevoerde ballad "Searching" is een beetje een dissonant. een nummer van ex Steeleye Span leden Peter Knight/Bob Johnson dat eveneens verscheen op hun concept album "The King of Elfland's Daughter". ook "Love Letters" een oude Amerikaanse ballad uit 1945, dat een bescheiden hit werd in België en Nederland, beklijft minder. een nummer dat eerder o.a. gecoverd werd door Nat King Cole en Elvis Presley.

het aanstekelijke "The Doodle Song" en de ruig dampende rockers "Down the Honkytonk" en "Live in Vain" compenseren dat ruimschoots.

liefst 7 nummers van "Full House" verschenen als single uitgezonderd tracks 4,6 en 8. samen met het meer op funky r&b geschoeide door Allen Toussaint geproduceerde "High Life" 1 van zijn beste albums.

net als oud user Kalamitsi woonde ik zijn concert ergens in de 70's bij in zaal de Lantaren/Rotterdam in een "full house" met een strak spelende band met Frankie Miller als charismatische frontman. een bruisend, energiek optreden met een behoorlijk opgefokt publiek (het was de tijd van de stoere leren jacks) maar dat terzijde.

de inmiddels 76-jarige Frankie Miller kreeg in 1994 een ernstige hersenbloeding, treedt sindsdien niet meer op en schijnt al vele jaren rolstoelgebonden te zijn. "Dancing in the Rain" (1986) werd zijn laatste studio album. in 2016 verscheen een tribute album "Frankie Miller's Double Take". de man had wel wat meer commercieel succes mogen hebben.

zijn destijds nieuwe band bestond ten tijde van dit album uit Ray Minhinnet (lead guitar), Jim Hall (piano/organ), Chrissie Stewart (bass) en Graham Deakin (drums). als gast muzikanten speelden mee Chris Spedding (guitar), Rabbit Bundrick (keyboards), Gary Brooker (piano/organ) en The Memphis Horns.

Album werd geproduceerd door Chris Thomas
Recorded at Air Studios & Wessex Sound Studios (London, UK)