Sacred Mother Tongue - The Ruin of Man (2009)

Prima metal album, hangt tegen metalcore aan maar toch niet helemaal. Dit komt vooral door de zeer sterke zanger, die het aandurft om meer te zingen dan te schreeuwen. Sterker nog- de grunts zijn soms zelfs wat storend binnen de melodieuze context van de songs. Niet dat het geheel soft is, zeer zeker niet. De Pantera-achtige riffs zijn lekker vet en de gitaarsolo's vliegen je om de oren, ondersteund door een superstrakke ritmesectie. Deze band heeft zeker toekomst. De songs missen nog een beetje gevoel en de produktie is krachtig maar iets aan de te cleane kant, maar dit kan bij een volgend album helemaal goedkomen. Aangename verrassing.