Chicago - Chicago V (1972)

Deze plaat heb ik destijds -1972- bijna grijs gedraaid! Wat mij betreft het toppunt van de beginperiode in de carrière van deze groep. De combinatie van aanstekelijke rock met jazzy invloeden (de blazers-sectie) en niet zoetsappige teksten die tenminste ergens over gingen, deden het bij mij.
Een blijvertje in mijn favorieten-lijst.

Deze plaat is dus ook nog van voor het braakballengebeuren..?? Issie net zo goed als de eerdere drie..??

Mijn hemel zeg, wat een inspiratieloze albumcovers heeft Chicago uitgebracht.

Ze zijn allemaal zowat hetzelfde

Precies. Hopeloos en over de albumtitels zal ik maar niet beginnen.

...Ach, als de muziek maar in orde is...:)

Saterday in the park was zo'n beetje de laatste goeie hit die zij hadden, voordat zij overgingen tot het mietzoete repertoire.
Rob Out, dj van radio Veronica ging van dit nummer helemaal uit z'n dak.......ik ook.

Idd SITP was en is een goed nummer....ook daarna zijn nog bets enkele goede nrs overigens verschenen....maar niet in het aantal dat er albums van ze uitkwamen....

Dit is een van beste albums van Chicago, verrassend, maatschappij kritische teksten, Terry Kath nog in de gelederen!
Helaas ging het 3 albums verder mis met de groep toen Cetera de overhand kreeg. Erg jammmer.

Ik ga van alle nummers van "Chicago V (1972)" helemaal uit mijn dak. Prachtige muziek van deze Amerikaanse topband..

Ik heb deze onlangs op dvd-audio aangeschaft. Dat klinkt in surround sound helemaal als een klok.

Mooie aanschaf!

Je raakt een beetje door je gespreksstof heen, als je de eerste negen cd's van Chicago van elke keer een nieuw verhaaltje moet voorzien.

De band speelt exteem hoogwaardige Amerikaanse rock/jazz in een prima tempo, met geweldige musici en fantastische nummers.

Ook deel V is weer van een ongehoorde klasse. 14 mensen hebben inmiddels gestemd, in bijna 5 jaar. Hele generaties muziekliefhebbers weten niet meer waar het hier over gaat. Missen zo'n beetje het allermooiste dat gemaakt is, tussen 1968 en 1976.

Wie het probeert, is er aan vekocht.

Ik weet nog dat ik de LP draaide bij vrienden en die haakten al af bij het eerste nummer: A Hit By Varese. Zelf moest hier ook wel aan wennen, maar na enkele draaibeurten was ik verkocht, wat een song!
Ben het van harte eens met Musician dat deze plaat bij de allerbeste hoort.

Hans (musician) was zo vriendelijk om mij kennis te laten maken met Chicago. Ik had in m'n hoofd zitten dat het een band als America was, maar daar klopte dus helemaal niks van.

Zoals Hans al prima verwoordde: ''De band speelt extreem hoogwaardige Amerikaanse rock/jazz in een prima tempo, met geweldige musici en fantastische nummers.''

De blazers treden daarbij prominent op de voorgrond, het is weer eens iets anders. Dat geeft deze band een vrij herkenbaar geluid.

Doordat de blazers erg op de voorgrond treden is echter minder duidelijk te horen dat Chicago over een uitmuntende gitarist beschikte: Terry Kath. Vooral in Dialogue, Pt. 2 blijkt dit. Terry Kath speelt geweldig, maar de aandacht gaat in eerste instantie toch uit naar de blazers.

Dat de band ook prima hits kon voortbrengen blijkt uit 'Saturday in the Park'.

Ook de bonustracks zijn de moeite waard. 'A Song For Richard and His Friends' vind ik absoluut tot het beste van de CD behoren, al zal dit niet voor iedereen weggelegd zijn vrees ik. 'Mississippi Delta City Blues' is ook een sterk nummer.

Ik heb even wat 'research' gedaan, en deze band heeft ontiegelijk veel albums verkocht. Hoe ze dan toch zo weinig stemmen kunnen hebben is me een raadsel....

Nou meneer Slayer, ik denk dat dat ligt aan het imago dat ze gaandeweg hebben opgebouwd van stroperige glijmeiers... De laatste albums zijn echt zo walgelijk zoet dat je bij de eerste zin van Peter (Et)Cetera al brakend boven het toiletblok hangt. Neemt niet weg dat het tot en met deze plaat echt he-le-maal fantastisch is wat de heren op plaat hebben geslingerd!!!!

.

Blij dat ik je kon interesseren!

Ja, die Terry Kath kon inderdaad geweldig spelen. Ook al moest hij opboxen tegen de blazers van de band (o.a. James Pankow).

En als je het chronolgisch onder de loep neemt, denk ik zelfs haast dat je kunt concluderen dat juist de dood van Terry Kath in 1978 (zelfmoord door Russische roulette) er toe heeft geleid dat de band muzikaal zo veranderd is. Zo'n gitarist hebben ze nooit meer gevonden (en ingezet).

Iedereen op musicmeter heeft, grotendeels terecht, een hekel aan het nogal zoetsappige, gladde werk van Chicago, vanáf 1978. Dat werk is (helaas) ook overbekend gebleven bij het grote publiek maar ook omdat juist dit zoveel verkocht (en gedraaid/uitgezonden) is. Met name in de VS.

Had Chicago de jazz en rock band gebleven die het ooit was, waren ze misschien nu een levende legende. De Neil Young in hun soort!

Maar dat neemt allemaal niet weg, dat de band met hun eerste 10 cd's sowieso een prachtig oeuvre heeft nagelaten.

Ik vind ze best gaaf. Maarja, de titels... da's weer een ander verhaal...

Hoewel Chicago op VI nog flarden van genialiteit en creativiteit laat horen, worden naar mate de tijd vorderde de daaropvolgende albums, ondanks alle hits steeds minder.

Chicago V markeert het einde van een tijdperk.

Absoluut de moeite waard, wat mij betreft.
Geen enkel zwak moment te ontdekken.
Ik heb 'm tot nu 1 keer beluisterd (hij zit in dat Original Album Series-boxje), maar ik zet in met een 4,5. Lager wordt dat niet, dat weet ik zeker!

Ik was afgehaakt na III - is er geen IV? - en deze heb ik nooit beluisterd. Tot nu dan. En zeer hoopvol gestemd na de opener, A Hit by Varese, wat een prachtig nummer! Zoals de Engelsen: Keep you posted. Ga snel verder.

Chicago IV is Live at Carnegie Hall.

Mja, ik heb niets tegen Chicago en ook zeker niet tegen hun latere hits. Na het steeds beter gaan vinden van 25 or 6 to 4 ook maar eens een album van hun vroege werk proberen, maar ik vind deze niet heel erg goed. Het is allemaal zo stuurloos en lijkt nergens heen te werken. Dat is jazz, kan je dan zeggen... Misschien wel, maar mij doet het gewoon weinig. Te druk en te weinig subtiel. Bij flarden wat aardige passages.

Ik vind deze geweldig. Een stuk beter dan deel 3. Mijn 2 favoriete nummers op dit album zijn Now That you've Gone en Dialogue 1 en 2. Deze zijn zoooo heerlijk live gespeeld ook. Moet je maar een zoeken op now that you've gone 1972 en dialogue 1972. Wat een live band was dat zeg!

Een dikke 4.5

En weer een 'ontdekking van het jaar'! Chicago!
Album nu aan het luisteren. Wat een heerlijke en goede muziek zeg. Zo maken ze het tegenwoordig niet meer, het is dan ook wat 'gedateerd' soms maar ongelooflijk goed.
Vanaf de eerste tonen van A Hit by Varese gefascineerd geraakt. De volgende nummers zijn dan weer heel anders, even wennen, maar dit hoor ik graag.
Bedankt musician, voor je pleidooi dat ik las en toen Chicago ben gaan opzoeken op Spotify.
Het is een zeer bekende band maar heb er niets van in huis.
Las musician's review van Chicago - VI en ging toen zoeken op Spotify maar maakte een typfout en kwam op Chicago - V terecht, bij 'toeval' dus, toch even luisteren: en vanaf A Hit By Varese liet het album me niet meer los.
Dat is wel een minpunt: die keuze voor die albumtitels, verschrikkelijk. Maar de muziek: verschrikkelijk goed.

Als je deze erg goed vind dan moet je 1, 2 en 3 ook zeker beluisteren

Thanx, ja klopt, dat had ik inmiddels begrepen.
Kwam gister trouwens nog een hele rij Chicago-albums (tweedehands) tegen maar wat denk je: allemaal die latere albums. Het valt trouwens nog niet mee om aan de hand van een fysiek exemplaar snel te kunnen zien met welk album je van doen hebt. De titel staat er soms gewoon niet eens op (op de hoes).
1 t/m 4 zijn echter de albums met fantastische muziek.

NU je het er toch over hebt....Waar is Chicago IV ? Chicago V is hun vierde album volgens wikipedia

Dat komt, omdat Live at Carnegie Hall (1971) geen regulier studioalbum is maar wel het 4e Chicago album.

Carnegie Hall is dus Chicago IV.

Aaah....Op die manier. Vond Het al zo vreemd


Is met IX ook zeker en de daarop ontbrekende.....?

Chicago IX is een Greatest Hits

Heel goed kan ik mij nog goed herinneren dat het nummer "Saturday In The Park" een hitje was. Een nummer waar ik nog steeds mega vrolijk van wordt. Het album waar we dit nummer op vinden viert vandaag haar 50e verjaardag. Het is het vijfde album van Chicago en opmerkelijk is dat het het eerste enkelvoudige album van de band is. Alle voorgaande albums van de band waren namelijk dubbelalbums.

Nog veel opmerkelijker is het onwaarschijnlijke commerciële succes van dit album. Het album haalde namelijk niet alleen de eerste plaats op de gewone albumhitlijst, maar ook de eerste plaats op de Jazz hitlijst.
Daarmee verraden we gelijk dat we hier te maken hebben met een Jazz Rock album. Een stijl die Chicago in de eerste 10 jaar van haar bestaan als geen ander wist te omarmen. Daarna zijn ze de Pop hoek op gaan zoeken. Dat leverde vast veel nieuwe fans op maar zelf ben ik vooral een liefhebber van het vroege Chicago.

Het album werd een megasucces en haalde in een paar dagen goud. Daarna bleef het album een bestseller en de heeft in de VS tweemaal platina gehaald.

Het album Chicago V is uit de catalogus van de band misschien wel het meest ideale album om te snuffelen aan Jazz Rock en aan de begin periode van de band. Vind je het te Jazz dan kan met je verkenning beter naar de latere albums gaan. Als het iets progressiever mag dan is het zeker de moeite om voorgangers van V te verkennen.

50 jaar oud maar het lepelt nog steeds heerlijk de oren in!