Chicago - Chicago VIII (1975)

Helaas, de laatste goede plaat!

Naast 7 stemmen, nu de 2e reactie op deze Chicago klassieker uit 1975. Dat schiet lekker op!

Zouden er zo weinig mensen zijn die het ook goed vinden? Of die op z'n minst kunnen zeggen dat ze de cd hebben gehoord?

Chicago hoort wat mij betreft gewoon thuis in het rijtje van klassieke rockbands met een buitgewoon groot en vooral kwalitatief hoogstaand oeuvre (toch in ieder geval t/m de eerste 10 cd's) met vooral een geheel eigen stijl.

De veelstemmigheid, meerdere componisten, de inzet van blazers, de jazzy invloeden en sterke nummers maken deze Amerikaanse band top of the bill.

James Pankow (trombone-speler en artistiek leider van de blaasinstrumenten) zegt in het cd-boekje: "Those days were so extremely creative. We were real ripe in terms of keeping the creative juices flowing".

Het tourschema (constant doorgaan), het componeren en opnemen (elk jaar minimaal één nieuwe plaat en dat vanaf 1968), ik wil voor een dergelijk schema, de potentie van deze band, mijn petje diep afnemen.

Je kunt op Chicago VIII wel horen, dat er veranderingen worden doorgevoerd. De band heeft de aanwezigheid en dus de belangrijke inbreng van de blazers behoorlijk teruggedraaid, er staan zelfs een aantal nummers op zónder blaasinstrumenten, toen eigenlijk voor het eerst.

Ook de jazzy sound wordt meer en meer aan de kant geschoven. Men stort zich op de 'betere' rock en blijkt daarin ook buitengewoon beïnvloedbaar: Harry Truman wordt door Robert Lamm geschreven, nadat hij zich volledig had gestort op het werk van Randy Newman.

En het klinkt ook daadwerkelijk als Randy Newman.

Chicago brengt ook weer een 'enkele' LP (ze hielden erg van dubbelaars), ik vind dat eigenlijk de kracht ten goede komen. We worden nog niet getracteerd op bloedarmoede en wat slappe ballads als gepresenteerd op Chicago X met de wereldhit If you leave me now.

Hier klinkt een vitale band met prachtige nummers als Brand new love affair (pt. 1 & 2), de single Old days en het beste nummer van de cd, Oh, thank you great spirit. Geschreven door Terry Kath en dus met ook een geweldige gitaarsolo.

Het platenlabel Rhino heeft enige jaren terug gepast bescheiden alle cd's van Chicago digitaal geremasterd en boekjes gemaakt waarin bandleden reageren op 'die tijd'. Mag ik ze van harte aanbevelen?

Chicago is inderdaad een klassieke, Amerikaanse, top rockband. Zeker de eerste albums zijn fantastisch.

En of Musician de cd's van Chicago, digitaal geremasterd en met boekjes waarin bandleden reageren op 'die tijd', van harte mag aanbevelen? Ja Musician, dat mag je!

Deze verdient veel meer dan die 3.18. Ik las zoveel negatieve berichten over de albums na V. Ik ben toch blij dat ik ze ben gaan beluisteren. Ik vind CTA, II en V meesterwerkjes, III haalt dat niveau niet vind ik maar nog steeds erg goed.Het klopt dat ze bij VI, VII en VIII andere richtingen opgaan, maar ik vind deze albums stuk voor stuk uitstekend. Hier staan ook weer hele mooie nummers op waarvan ik Old Days en a Brand New Affair eruit vind schieten.

Ik wil Musician bedanken voor zijn reviews want door die reviews ben ik VI, VII en VIII gaan luisteren!

Goede achtste plaat van Chicago. De volgende zou een Greatest Hits worden en dan nog 10 en 11 op redelijk maar beduidend minder niveau waarna het voor mij, helaas, over en uit was.

Een kleine koerswisseling, muzikaal, deed hier al zn intrede maar met pakkende songs, noem graag, Harry Truman, prachtig nummer en zeker ener mijner favo's, Old Days, qua tekst nog immer, of juist des te meer herkenbaar. Old Days, good times I remember...jazeker, mijmeren over wat was mag, aangaande Chicago, de mighty seventies, je eigen trip down memory lane, enfin, wotever. Genieten blijft dit dus en yes, juist de rerelease op good old vinyl aangeschaft voor werkelijk geen prijs, lucky me. Verder, zie ook bij de recensie van hun eerste lp CTO, een geweldige band destijds met toch een tiental prachtige platen. Die de tand des tijds meer dan goed doorstaan hebben.

Deze is een beetje aan mij voorbijgegaan. Dat heeft alles te maken dat Chicago iets later een koerswijziging had ingezet en dat was niet meer de mijne.
VIII wel eens bij een vriend gehoord maar album toch wat links laten liggen.
Deze week een stapel 2de hands platen gekocht met deze VIII daartussen. Mag dit toch graag horen. Ok het kan niet op tegen het belachelijk goede debuut en albums als II, V en VI wat mijn andere favorieten zijn.
Toch een prima aanvulling en gaat zeker vaker gedraaid worden.

Chicago 1, 2 en 3 gaan de boeken in als tijdloos en ongeëvenaard wat mij betreft. IV een mislukte liveplaat zonder toestemming van de band uitgebracht. Daar zijn nu betere varianten van. Met name Live at the John F. Kennedy Center en Vi Decades Live. V en 6 zijn iets meer pop/rock, op VII is de experimentele jazzrock weer terug. Nr. VIII was de laatste Chicagoplaat oude stijl met aanpassingen: enkele albums, kortere liedjes. Anders dus, maar niet down hill. Zoals albums 16-19 hebben bewezen.