Chicago - Chicago X (1976)

Mijn eerste kennismakingen met popmuziek liepen vooral via de Europarade. Bij de TROS. Op donderdagmiddag met Ferry Maat, op zaterdagmiddag herhaling (!) met Ad Roland. Eén van mijn eerste lievelingsliedjes was Chicago's If You Leave Me Now en nog altijd vind ik dat zó'n heerlijk nummer. Klef volgens sommigen, laat mij echter maar zwijmelen...

Jaren later kocht ik voor een prikkie de bijbehorende elpee X, toen vinyl werd verdreven door de cd en dus niets kostte. Ik wist dat ik niet tien van dit soort nummers moest verwachten, maar die ene gulden voor zo'n plaat nam bij voorbaat elke twijfel weg over de aanschaf.
Smakelijke klaphoes, zelfs voor iemand als ik die niet per se smelt van chocola. Klap je deze open, dan zie je de bandleden op de vlucht voor een motorcop: extra fraai. Wat ik bovendien van de hoes leerde was dat Peter Cetera maar één van degenen is die de leadvocalen verzorgt: het vergroot de variatie.

De muziek bleek een aanstekelijke mix van allerlei stijlen, die echter door het filter van de groep waren gegaan en daarom allemaal als Chicago gedrenkt in soul klinken. Het huidige stemmengemiddelde van 2,99 ster is wat mij betreft echt te laag
Soms rockt het (Once or Twice, Together Again), soms klinkt Latin (You Are on My Mind), soms horen we pop (Another Rainy Day in New York heeft zelfs steeldrums), of pure soul (Mama Mama lijkt geïnspireerd door Marvin Gaye), dan weer r&b/funk (Scrap Book en afsluiter You Get Up) en hier en daar big band jazz (Skin Tight), een genre dat ik als kind had leren kennen dankzij de tekenfilms op tv van de Pink Panter.
En dan waren er de ballades. De grote hit (in Nederland #1 in december 1976, in Vlaanderen diezelfde maand #2) met niet alleen blazers maar ook heerlijk warme strijkers plus Gently I'll Wake You, met een wat knullige melodie en een steviger refrein.

In 1987 voor het eerst op cd verschenen met bonustrack Hope for Love, volgde in 2003 bij Rhino een heruitgave met nóg eens twee extraatjes. Alle drie de bonussen mogen er zijn.
Eerder deze week draaide ik het solodebuut van Sammy Hagar uit hetzelfde 1976. Vergeleken daarmee is de productie van deze Chicago door James William Guercio zóveel beter, helderder, warmer! Door het genreverschil misschien een scheve vergelijking, maar toch. X was hun achtste studioplaat, voor mij tijdloos aantrekkelijk.