Chicago - Chicago 17 (1984)

1 van de eerste CD's die ik ooit aanschafte.... Nr. 1 en 7 zijn nog steeds eigenlijk wel mega tearjerkers....

Gewoon een prachtig album. Voor de echte (oude?) Chicago fan zal dit wel niet opgaan denk ik, maar sinds Peter Cetera meer aan het roer is gaan draaien vind ik het veel beter klinken en zijn het gewoon goede songs. Ik had dit album ook al in de vinyl form maar de cd moest ik echt ook hebben. Zo ga ik steeds meer echte goede platen ook op cd aanschaffen. Ook voor mij was de een van de eerste cdees.

toen de videoclip nog een betrekkelijk nieuw begrip was is Veronica begonnen met het uitzenden van een muziekprogramma onder de naam Club Veronica waarin alleen maar clips vertoont werden. De eerste clip die vertoond werd was "Stay the night" van Chicago.

Een periode die moeilijk te vergelijken valt met de begin jaren van de groep die artistiek interessanter was.
Dit is een gelikte plaat met vooral hele melodieuze Amerikaanse pop/rock.
Peter Cetera heeft dat typerende stemgeluid en draagt de nummers naar een hoger niveau.
Stay The Night klinkt tegenwoordig misschien fout, maar ik blijf het toch wel een lekker nummer vinden. Die andere hit You're The Inspiration heeft dan weer een hoog kwijlgehalte. En zo schommelt deze plaat een beetje tussen goed en zwak in.
Succes verzekerd natuurlijk met deze sound , maar artistiek kan dit nu eenmaal niet tippen aan het vroegere werk , waar Chicago zich nog echt onderscheidde.
Ik geef het een *3 . Niet meer en niet minder.

Ja voor degenen die lekker in de jaren tachtig aan het puberen waren (zoals ik) was dit toch wel een plaat om te hebben. Ik had hier al jaren al niet meer naar geluisterd, en vanavond zag ik hem ineens staan en dacht mmm. Als ik er nu weer naar luister... fantastisch!
Ik vind vooral Remember the Feeling erg mooi en al die toeters door de hele plaat heen. En Prima Donna van de film Two of a kind. Het is inderdaad gelikt maar dat geeft niks. Waar jeugdsentiment, herinneringen aan exvriendinnetjes op school!

Er zijn van die bands die soms van die veranderingen aanbrengen die ze beter niet hadden kunnen doen...Chicago is daar een van. Na If You Leave Me Now is het eigenlijk toch niet meer goed gekomen. Peter Cetera nam het roer over en daarmee was het eigen geluid weg. Hier en daar mogen de hoorns nog even braaf komen opdraven, maar niet meer als een speldenprik. Stay the Night en You're the Inspiration zijn de beste tracks. Doe daar ook nog Prima Donna en Once in a Lifetime bij en dan is het wat mij betreft gebeurt en rest er niets meer als een gevoel van...Remember the Feeling. Michael McDonald heeft zo'n zelfde neerwaartse (in)spira(tie)al ingezet bij The Doobie Brothers destijds.
De rest is zo binnen de lijntjes, gladgestreken en zoutloos. Nee, ik heb alleen nog leuke herinneringen aan You're the Inspiration.

Best een lekker album,ik hou wel van het stemgeluid van Peter Cetera ondanks het feit dat allemaal wel wat glad is.Chicago 17 biedt een aardige combinatie van up tempo nummers en ballads waarbij je af en toe nog de toeters hoort als een echo uit het verleden.Beste nummers toch wel de stevige single stay the night en Hard habit to break wat ik iets prefereer boven die andere bekende ballad You're the inspiration omdat ie net wat minder zoet is.

Geweldige plaat met een Cetera die lekker bij stem is, zowel op een rocker als Stay the Night als op de ballads.

Er wordt sowieso lekker gerockt en gefunkt. En dat alles ib korte, puntige songs, zoals de tijd voorschreef. Er was even geen plaats voor dubbelalbums met lange fusionjams.

Chicago hield zich prima staande, terwijl ze ook behoorlijk als zichzelf klonken en ook niet overgingen op covers. Ze hielden de touwtjes strak in handen. Hier samen met David Foster.

17 is het meest succesvolle album wat de band uitbracht. Enkel in Amerika ging dit album al zes miljoen keer over de toonbank. Met vier hitsingles wisten ze ook die hitlijst volop te behalen. Naast de singles is het fraaie nummer Remember the Feeling bij een hoop mensen ook wel bekend.

Naast enorme verkopen behaalde dit album ook vele prijzen waaronder liefst drie grammy's waaronder die voor productie voor (uiteraard) sterproducer David Foster.

Het 14de studio album klinkt dan ook prima, wel echt een kind van zijn tijd maar wat geeft het, wel moet je het niet te vaak opzetten.

Eigenlijk gewoon een heel goede plaat met goede, korte, puntige songs. Toch het halfje dat ik eraf haalde er weer bij doen. Dank Vigil voor de bump!

Prima Aor album van Chicago, in zijn genre heel goed geproduceerd en aantal heel sterke songs. 4 sterren