Chet Baker - Chet (1959)

Ik heb zeker weten een zwak voor de muziek van Chet Baker.
Ook dit album waardeer ik enorm. Hier geen vocalen, maar uiteraard wel de oorstrelende trompetklank die als een satijnen laken over je heen valt

Heeft Chat Baker nog zo'n albums zonder vocals? Ik vind dit echt een superalbum.

Kakature, misschien is deze iets voor jou?

Chet Baker - Plays the Best of Lerner & Loewe (1959)

Overigens heeft hij ook albums waarbij zoals Aero het mooi zegt, de oorstrelende trompetklank die als een satijnen laken over je heen valt maar dan met vocalen. En zoals je wellicht weet, heeft Chet hier een prima stem voor.

Af te raden zijn naar mijn mening de albums waar hij met een big band of met strijkers speelt, past totaal niet bij hem.

Edit: dit is ook zo'n eentje:

Chet Baker - Chet Baker & Crew (1956)

Chet Baker & Bill Evans - The Complete Legendary Sessions

Ik heb weinig all time favoriete artiesten. Maar Chet Baker hoort daar zeker bij. De Prince of West Coast Jazz heeft zo'n heerlijke groove! Zijn trompetspel is zo puur. Geen technische nonsense. Gewoon zuivere klare tonen en melancholische klanken. Daarbij wordt hij ondersteund door grootheden uit de industrie, waarvan Kenny Burrell en Bill Evans de bekendste zijn.

Geen ander album geeft mij de ervaring van het zitten in een rokerige cocktail bar als deze. Bril-fucking-jant.

Beste album van Chet

Alone Together is echt briljant.

Keihard in de auto. Je hebt echt geen haast.
Mooi mooi mooi!

Aangenaam album, maar ik heb mijn Chet toch liever wel met zang.

Holy fuck wat een plaat!

Hemeltergend mooie moody plaat. En heerlijk ontspannend . Alsof je in een warm bad glijd.
Het zijn dan ook niet de minste die hier hun partijtje meespelen: zo zijn daar onder meer Pepper Adams op tenor saxofoon, pianist Bill Evans, en gitarist Kenny Burrell,
Terwijl Herbie Mann and Bill Evans ook act de presence geven op enkele tracks.
De 180 gram vinyl herpersing op Riverside uit 2013 is 'n aanrader. Fantastisch mooi vol en warm geluid.
Goed alternatief als je geen 600 euro wilt uitgeven voor 'n originele mono persing uit 1959.

Jazz hoeft van mij niet per se dissonant of ingewikkeld te zijn, maar deze plaat vind ik wel heel erg rond en zwoel. Ik fluister dan ook maar heel zachtjes het woord muzak, anders word ik door de jazzkenners de tent uitgeveegd. Wellicht kom ik er nog net mee weg als ik zeg dat Chet wel toffer spul heeft uitgebracht.

Hoewel zonder zang is dit toch een van Chet's betere albums. Het knappe is: goed voor aandachtig luisteren, maar ook prima als achtergrond bij waar je ook maar mee bezig bent.

Hoewel Chet Baker een erg mooie (gave) stem had, ben ik meer fan van 's mans trompetspel. Fijn dus dat dit album volledig instrumentaal is. En als ik dan merk dat er geen strijkersarrangementen zijn opgenomen, maar dit een moody plaat vol fraaie jazzballads betreft, word ik helemaal blij.

Ergens begrijp ik de kritiek van Barney Rubble wel. De meest spannende, uitdagende muziek is dit zeer zeker niet. De sfeerschepping is echter vrij subliem te noemen - althans, voor mij bereikt deze plaat zijn effect welhaast maximaal. Ik kan heerlijk ontwaken, maar evengoed gezellig indommelen met Chet's melancholische trompetspel op de achtergrond, en een geweldige band (de ritmesectie van Miles Davis destijds doet hier mee, en ook o.a. fluitist Herbie Mann, pianist Bill Evans en op een paar tracks gitarist Kenny Burrell) steunt hem in de rug.

Dit album, opgenomen rond de jaarwisseling 1958-1959, bestaat uit 9 zogenaamde standards, waarvan Alone Together meteen op weergaloze wijs de oortjes binnenstroomt, en een eigen compositie, het lange Early Morning Mood (what's in a name?). Al heb ik me laten vertellen dat die eigen compositie enkel als bonustrack op de latere CD-uitgave terug te vinden is.

Mijn waardering voor het werk van Chet Baker schommelt nogal van plaat tot plaat, maar deze reken ik toch tot zijn juweeltjes. Dankzij een geweldige band, een excellente songkeuze maar toch vooral het prachtige trompetspel van Chet, dat zoveel emoties oproept dat het echt wat met een mens doet. Geen plaat voor elke dag, maar als ik 'm dan 'ns beluister, is het steeds weer achteroverleunen en intens genieten.

4,5 sterren

Als ik zo vrij mag zijn AOVV. Mijn favoriet van Chet:

Chet Baker - In Paris: A Selection of the Legendary Barclay Sessions (2000)

Weinig vocalen (1track) en héél veel sfeer.

Staat genoteerd, Soledad.

Waaruit maar weer blijkt dat smaken verschillen.......... The Last Great Concert My Favourite Songs Vol. I en II is een van mijn meest gedraaide Chet Baker (dubbel) albums. Opgenomen in 1988, twee weken voor zijn overlijden, in Duitsland met de NDR Big Band en het Radio Orkest Hannover.

Over dit album Chet uit 1959 is alles hier al gezegd. Prachtig, prachtig.

Kleine correctie op een van de berichten: volgens mij horen we saxofonist Pepper Adams op bariton en niet op tenor. Samen met het geluid van Baker klinkt het hemels!