Chet Baker - Chet (1959)
mijn stem
95 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Riverside
-
Alone Together (6:52)
-
How High the Moon (3:36)
-
It Never Entered My Mind (4:41)
-
'Tis Autumn (5:18)
-
If You Could See Me Now (5:17)
-
September Song (3:05)
-
You'd Be So Nice to Come Home To (4:33)
-
Time on My Hands (You in My Arms) (4:33)
-
You and the Night and the Music (4:06)
-
Early Morning Mood * (9:02)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
42:01
(51:03)
0
geplaatst: 11 augustus 2021, 14:17 uur
Hoewel Chet Baker een erg mooie (gave) stem had, ben ik meer fan van 's mans trompetspel. Fijn dus dat dit album volledig instrumentaal is. En als ik dan merk dat er geen strijkersarrangementen zijn opgenomen, maar dit een moody plaat vol fraaie jazzballads betreft, word ik helemaal blij.
Ergens begrijp ik de kritiek van Barney Rubble wel. De meest spannende, uitdagende muziek is dit zeer zeker niet. De sfeerschepping is echter vrij subliem te noemen - althans, voor mij bereikt deze plaat zijn effect welhaast maximaal. Ik kan heerlijk ontwaken, maar evengoed gezellig indommelen met Chet's melancholische trompetspel op de achtergrond, en een geweldige band (de ritmesectie van Miles Davis destijds doet hier mee, en ook o.a. fluitist Herbie Mann, pianist Bill Evans en op een paar tracks gitarist Kenny Burrell) steunt hem in de rug.
Dit album, opgenomen rond de jaarwisseling 1958-1959, bestaat uit 9 zogenaamde standards, waarvan Alone Together meteen op weergaloze wijs de oortjes binnenstroomt, en een eigen compositie, het lange Early Morning Mood (what's in a name?). Al heb ik me laten vertellen dat die eigen compositie enkel als bonustrack op de latere CD-uitgave terug te vinden is.
Mijn waardering voor het werk van Chet Baker schommelt nogal van plaat tot plaat, maar deze reken ik toch tot zijn juweeltjes. Dankzij een geweldige band, een excellente songkeuze maar toch vooral het prachtige trompetspel van Chet, dat zoveel emoties oproept dat het echt wat met een mens doet. Geen plaat voor elke dag, maar als ik 'm dan 'ns beluister, is het steeds weer achteroverleunen en intens genieten.
4,5 sterren
Ergens begrijp ik de kritiek van Barney Rubble wel. De meest spannende, uitdagende muziek is dit zeer zeker niet. De sfeerschepping is echter vrij subliem te noemen - althans, voor mij bereikt deze plaat zijn effect welhaast maximaal. Ik kan heerlijk ontwaken, maar evengoed gezellig indommelen met Chet's melancholische trompetspel op de achtergrond, en een geweldige band (de ritmesectie van Miles Davis destijds doet hier mee, en ook o.a. fluitist Herbie Mann, pianist Bill Evans en op een paar tracks gitarist Kenny Burrell) steunt hem in de rug.
Dit album, opgenomen rond de jaarwisseling 1958-1959, bestaat uit 9 zogenaamde standards, waarvan Alone Together meteen op weergaloze wijs de oortjes binnenstroomt, en een eigen compositie, het lange Early Morning Mood (what's in a name?). Al heb ik me laten vertellen dat die eigen compositie enkel als bonustrack op de latere CD-uitgave terug te vinden is.
Mijn waardering voor het werk van Chet Baker schommelt nogal van plaat tot plaat, maar deze reken ik toch tot zijn juweeltjes. Dankzij een geweldige band, een excellente songkeuze maar toch vooral het prachtige trompetspel van Chet, dat zoveel emoties oproept dat het echt wat met een mens doet. Geen plaat voor elke dag, maar als ik 'm dan 'ns beluister, is het steeds weer achteroverleunen en intens genieten.
4,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.