Melanie Fiona - The Bridge (2009)

Mooie stem, doet denken aan die van Mutya Buena.

Gisteren gezien in het voorprogramma van Miss Keys, wat een prachtige stem en prachtige nummers, moet hem dringend eens helemaal luisteren!!

Sorry, maar als ik een album vind tegenvallen is dat deze! Na het horen van give it to me right dacht ik: 'Goh, wat een heerlijke stem en wat een heerlijk nummer'. Echter is het heel jammer om dit album te luisteren. Give it to me right is echt een geweldig nummer, maar de rest is echt heel slap. Jammer! 1 ster voor Give it to me right!

Tsja, wat zal ik hier van zeggen? Ik heb dit gekregen als tip van catdog. Hij blijft sowieso een lieve user.

Maar dit klinkt gewoon helemaal nergens naar. Gelikte muziek dat uit de keel geperst wordt als vers braaksel. Ondersteund met cliché instrumentaties, die uiteraard allemaal binnen de lijntjes blijven van de hedendaagse tienermuziek. Ik luister eigenlijk nog liever een x-aantal uur achterelkaar naar piepende krijtjes over een schoolbord dan dat ik deze cd nog eens moet opzetten.

En in tegenstelling tot mijn voorganger vond ik dit dus wel een erg lekker album. Melanie kende ik vaag van een plaat die ik op VH1 was tegengekomen en van een featuring op het album van Wale. Aangenaam verrast was ik toen zij Alicia Keys mocht inleiden bij haar 'Freedom Tour' in Arnhem.

Melanie beschikt namelijk over een herkenbaar en lekker stemgeluid waar ze veel mee kan. Zwoel in de onderste regionen en in de hogere regionen gaat ze er ook écht voor en dat komt over. Hier en daar is er nog wat aan te merken op haar controle maar met een debuut album is dat al snel vergeven.

De songs zijn een hedendaagse mix van R&B en Soul met onwijs veel vrolijkheid en kleur die ook door de vocalen worden toegediend en eigenlijk elke song bewandeld wel zijn eigen pad. Ik hoor de sixties voorbijkomen, big-band, zomerse invloeden en moderne R&B. Erg lekker om Melanie hier mee te horen experimenteren. Als nadeel is dat het af en toe hierdoor wat onsamenhangend is en niet elke song is even sterk.

Maar als je een album opent met een wereldnummer als 'Give It to Me Right', je een parel als 'Monday Morning' en een feet-mover als 'Johnny' erop hebt staan dan verdien je wat mij betreft gewoon een 3,5*

Het komt natuurlijk niet vaak voor dat een artiest die een voorprogramma verzorgd leukere muziek maakt dan de main act. Alicia Keys heeft een gouden strot maar heeft mij nooit echt weten te bekoren met haar muziek. Iets dat Melanie Fiona wel lukt. Tuurlijk is dit een commercieel album maar echt gelikt of glad kan ik het ook niet noemen, daar moet je ook niet bij iemand als Melanie Fiona voor zijn. Laat het “binnen de lijntjes gekleurde tienermuziek” maar over aan een (matige) zangeressen als bijvoorbeeld Katy Perry met haar huppeldeuntjes.

Melanie slaat een brug tussen authentieke soul en R&B muziek en dat gaat haar wonderbaarlijk goed af. Ze creëert een album met fijne ritmische stukken die geen moment vervelen. ‘Give it to me right’ weergeeft echt zo’n 60s sound, warme klanken en een warme stem vormen een prachtig soulgeluid en daarmee is de toon voor dit album gezet. ‘Bang bang’ heeft zelfs lichte psych. invloeden en heeft denk ik wat tijd nodig om te groeien, althans, ik vind het niet een nummer dat vanaf de eerste keer al gelijk helemaal super klinkt. Een nummer als ‘Monday morning’ is natuurlijk echt een hoogtepunt, dit nummer staat als een huis van begin tot eind. ‘Please don’t go’ voelt aan als een Motown nummer dat destijds ook gezongen had kunnen worden door The Supremes of The Vandalles. Het swingt de pan uit. ‘Ay yo’ creëert een aparte sfeer op dit album vooral de trompet is een leuke toevoeging aan dit nummer. ‘Walk on by’ kent ook een heerlijke ritmische sfeer, een opzwepende melodielijn en haar zwoele stem zorgen voor een mooi resultaat.

‘You stop my heart’ lijkt geïnspireerd te zijn door een aantal 60s classics van Phil Spector waarbij ook zo’n bepaalde wall of sound is proberen te nabootsen. Een combi van soul en doowop. Alleen vind ik dit nummer wat minder, het is een beetje aan de eentonige en saaie kant. ‘Johnny’ is ook echt een knaller op dit album, lijkt qua opbouw en ritme wel een beetje op ‘Valerie’ van Amy Winehouse alleen dat wordt verbloemd door Melanie’s stem omdat deze natuurlijk niet lijkt op die van Amy. Dit had overigens wel een typische Mark Ronson productie kunnen zijn. ‘Sad songs’ is ook mooi. ‘Priceless’ is priceless, wat een ijzersterk intro heeft dit nummer. Wederom ritmisch dik in orde en wat zingt ze dit mooi. Niet our love is priceless maar her voice is priceless! ‘It kills me’ vind ik wel wat te gladgestreken en eenvoudig voor iemand als Melanie, een van de minste nummers op dit album. ‘Teach him’ creëert een beetje een latinachtige sfeer en valt daarmee ietwat buiten de rest van dit album, persoonlijke vind ik ook deze iets minder maar haar stem komt bij een nummer als deze wel prachtig uit de verf.

Een ritmisch, opzwepend en soulvol debuutalbum van Melanie Fiona. Prachtige zwoele stem, mooie arrangementen en een smaak- en sfeervol album dat tot in de puntjes is verzorgd. Dat zien we bij ‘The bridge’. Keep it coming zou ik zeggen.

Na het album vaker te beluisterd te hebben geef ik het toch 3,5 sterren. Ik moest er erg aan wennen...

Ze kan wel degelijk geweldig zingen, maar de totaal onnodige toonhoogteparkinson waar ze, als een typische R 'n B-zangeres aan lijdt, is strontvervelend. Wat de instrumentatie betreft moet ik me aansluiten bij Rhythm & Poetry. Superoppervlakkig, eindeloos clichématig, ongeïnspireerd en bovendien totaal onbeklijvend. Oké, ik heb maar zes nummers van deze cd gehoord, maar dat is genoeg om deze plaat het stempel 'waardeloos' mee te geven, derhalve absoluut niet verder te beluisteren en dus gelukkig ook niet te hoeven becijferen.

Zo zie je maar weer wat meningen kunnen verschillen. Ik vind de instrumentatie alles behalve oppervlakkig, eindeloos clichématig of ongeïnspireerd. Ieder z'n smaak natuurlijk.

Zet deze nog regelmatig op. Haar nieuwe bevalt ook wel lekker!