Melanie Fiona - The Bridge (2009)

Het komt natuurlijk niet vaak voor dat een artiest die een voorprogramma verzorgd leukere muziek maakt dan de main act. Alicia Keys heeft een gouden strot maar heeft mij nooit echt weten te bekoren met haar muziek. Iets dat Melanie Fiona wel lukt. Tuurlijk is dit een commercieel album maar echt gelikt of glad kan ik het ook niet noemen, daar moet je ook niet bij iemand als Melanie Fiona voor zijn. Laat het “binnen de lijntjes gekleurde tienermuziek” maar over aan een (matige) zangeressen als bijvoorbeeld Katy Perry met haar huppeldeuntjes.

Melanie slaat een brug tussen authentieke soul en R&B muziek en dat gaat haar wonderbaarlijk goed af. Ze creëert een album met fijne ritmische stukken die geen moment vervelen. ‘Give it to me right’ weergeeft echt zo’n 60s sound, warme klanken en een warme stem vormen een prachtig soulgeluid en daarmee is de toon voor dit album gezet. ‘Bang bang’ heeft zelfs lichte psych. invloeden en heeft denk ik wat tijd nodig om te groeien, althans, ik vind het niet een nummer dat vanaf de eerste keer al gelijk helemaal super klinkt. Een nummer als ‘Monday morning’ is natuurlijk echt een hoogtepunt, dit nummer staat als een huis van begin tot eind. ‘Please don’t go’ voelt aan als een Motown nummer dat destijds ook gezongen had kunnen worden door The Supremes of The Vandalles. Het swingt de pan uit. ‘Ay yo’ creëert een aparte sfeer op dit album vooral de trompet is een leuke toevoeging aan dit nummer. ‘Walk on by’ kent ook een heerlijke ritmische sfeer, een opzwepende melodielijn en haar zwoele stem zorgen voor een mooi resultaat.

‘You stop my heart’ lijkt geïnspireerd te zijn door een aantal 60s classics van Phil Spector waarbij ook zo’n bepaalde wall of sound is proberen te nabootsen. Een combi van soul en doowop. Alleen vind ik dit nummer wat minder, het is een beetje aan de eentonige en saaie kant. ‘Johnny’ is ook echt een knaller op dit album, lijkt qua opbouw en ritme wel een beetje op ‘Valerie’ van Amy Winehouse alleen dat wordt verbloemd door Melanie’s stem omdat deze natuurlijk niet lijkt op die van Amy. Dit had overigens wel een typische Mark Ronson productie kunnen zijn. ‘Sad songs’ is ook mooi. ‘Priceless’ is priceless, wat een ijzersterk intro heeft dit nummer. Wederom ritmisch dik in orde en wat zingt ze dit mooi. Niet our love is priceless maar her voice is priceless! ‘It kills me’ vind ik wel wat te gladgestreken en eenvoudig voor iemand als Melanie, een van de minste nummers op dit album. ‘Teach him’ creëert een beetje een latinachtige sfeer en valt daarmee ietwat buiten de rest van dit album, persoonlijke vind ik ook deze iets minder maar haar stem komt bij een nummer als deze wel prachtig uit de verf.

Een ritmisch, opzwepend en soulvol debuutalbum van Melanie Fiona. Prachtige zwoele stem, mooie arrangementen en een smaak- en sfeervol album dat tot in de puntjes is verzorgd. Dat zien we bij ‘The bridge’. Keep it coming zou ik zeggen.