Grateful Dead - So Many Roads (1999)

We zijn pas bij track 17, maar al genoeg moois gehoord weer. Mooie doorsnede van het werk van Grateful Dead. Dark Star Jam / Spanish Jam / U.S. Blues is echt super. That's It for the Other One (track 12) ook. Helaas zwaar out of print.

Mssr Renard, mocht je je willen verdiepen in het werk van Grateful Dead (én een Spotify account hebben), dan is dit ook wel een mooie om mee te beginnen, zou het wel per schijf aanpakken (5 CD's met 6.5 uur Grateful Dead is wel héél fanatiek).

Ter indicatie, schijf 1 begint in 1965 met de vroegste studio opnames, waarna het vervolgt met voornamelijk Live Materiaal, eindigend bij Track 11 in 1970.

Schijf 2 gaat verder bij Track 12, in 1969 en eindigt bij track 17 in 1974 (het is ja niet helemaal chronologisch).

Schijf 3 gaat verder bij track 18 in 1974 en eindigt bij track 23 in 1984, waarbij er een 'klein' gat zit tussen de jaren 80 en 84.

Schijf 4 vervolgt bij track 24, in 1985 en eindigt bij track 32, in 1990 (nu is track 2 van schijf 4 alweer in 1989, dus je merkt wel, 89/90 is een zeer sterke periode).

Schijf 5 sluit het zaakje af, vanaf track 33 in het jaar 1991 en loopt zo door naar 1995, met een opname van het laatste concert met Jerry Garcia.

Er staan her en der wat opmerkelijke keuzes op en het album is meer een dwarsdoorsnede van de stijl van Grateful Dead dan dat het echt een 'Best of' is.

Een iets compactere weergave van het kunnen van The Dead is dit compilatie album van 30 jaar Dead: Grateful Dead - 30 Trips Around the Sun (2015)

harm1985

Het liefste begin ik een beetje bij de wat hoger aangeschreven platen, het liefst ook chronologisch. Omdat ik een albumdraaier ben, en songs op album een samenhang hebben, het liefste ook gewoon de studioalbums..

In een later stadium komen dan de liveplaten en verzamelwerken. Dit soort verzamelwerken zijn wel echt schatkisten vol edelstenen en diamanten voor de fans.

Ik ben bij Dead op zoek naar dat Allmans-gevoel.

Mssr Renard, ik begrijp wat je zegt. Het 'probleem' mijnsinziens bij deze aanpak is dat het studiowerk van Grateful Dead totaal niet representatief is voor hun oeuvre, deze band 'leefde' live.

Ik moet zelf zeggen dat ik de studio albums amper nog draai.

Dat wordt ook gezegd over The Allmans, en toch zijn de studioplaten mij dierbaar. Het gaat goedkomen.

Zo niet, even goede vrienden. Mijn vrouw heeft helemaal niks met Grateful Dead en toch ben ik nog steeds met haar getrouwd

Mijn vrouw neuriet the Allmans, dus dat zit alvast heel goed. The Dead moet ook lukken. Want zij en The Allmans zijn altijd heel dik geweest.

Zag dat ik nog geen stem had toegekend. Dit album was vorige week aan de beurt bij het Grateful Dead Archival Live Albums topic op Steve Hoffman Forums.

Er staan een aantal geweldige jams op en het is totaal verkeerd om met de ogen van vandaag te kijken naar een complitie album uit 1999. Inmiddels is er zoveel additioneel live materiaal uitgekomen, waaronder enkele volledige concerten waarvan er op deze box een enkel nummer staat.

Wat het nu nog vooral interessant maakt zijn dus de studio outtakes van 65/66 en die uit 1993. Ok is de balans wat zoek, er zitten her en der grote gaten in en er ligt wel heel erg veel focus op de Vince jaren (vanaf de zomer van 90, na de dood van Brent).

Toch staan er hier ook dingen op die destijds van grote waarde waren, zoals Sing me Back Home van Veneta (van Sunshine Daydream), Watkins Glen Soundcheck, Dark Star Jam / Spanish Jam / U.S. Blues en So Many Roads (van hun laatste concert met Jerry) om maar wat te noemen.