Art Blakey - The Jazz Messengers (1956)

Blakey rekruteerde voor zijn Messengers latere Blue Note-grootheden als Horace Silver, Lee Morgan en Hank Mobley.

Groovy plaat.

Zo leuk vind ik het allemaal niet. Het klinkt nogal ondoordacht, snel eventjes cd'tje maken en dan pintje gaan pakken ofzo...
Puike prestatie van de saxofonist, de trompetist ietsje minder en Art Blakey zelf een beetje raar / experimenteel ( ) --> slaat her en der wat cymbalen, zo lijkt het SOMS...
3*

Ik heb Blakey nooit wat gevonden: altijd braaf, traag en voorspelbaar.


CD'tje, in 1956?

Voorspelbaar? Kan jij dan gissen welke cimbaal hij zal inslaan in de meest onlogische improvisaties die ik ooit gehoord heb?
Of is dat voorbehouden aan Jazz-drummers, blabla?

Bijna wel, want die riedeltjes die hij doet zijn altijd ongeveer hetzelfde, ik heb om die reden nog nooit een onlogische improvoisatie gehoord van meneer Blakey.


Nee dus (Ik ben geen drummer, hooguit een wannabee bassist).

blabla jij als Jazzvader van deze site ( ) kun jij mij in godsnaam uitleggen hoe je Art traag vindt drummen?

Veel vragen he

Hij lijkt door zijn timing net te langzaam te drummen ten opzichtte van de rest van de muzikanten, hij speelt gewoon rete strak op tijd maar zijn timing is net even off.

Je hebt ook drummers die altijd lijken te pushen (Paul Motian, Joey Baron en Elvin Jones bijv.), zelfde effekt maar net een andere timing.
Ik houd meer van die pushers.

Gisteren voor een prikje de CD aangeschaft. Ik kende dit plaatje nog niet. Ik vind Art Blakey best goed, maar ik ken dan ook nog weinig drummers om hem mee te vergelijken. De 'pushers' waar blabla het over had ken ik nog niet en misschien is dat maar beter voor de waardering van deze plaat.
Ik vind deze plaat erg goed, Art Blakey speelt erg strak en ik kan toch geen 'onlogische improvisaties' in de muziek terug horen. De rest van de band speelt ook erg goed, maar dat was wel te verwachten met deze line-up. Voor de jazzliefhebbers is dit zeker weer de moeite waard.

Jazzdrummer Art Blakey levert met "The Jazz Messengers" een prima klinkende jazzplaat af. Als drummer drukt hij op een bescheiden manier de stempel op deze plaat, al denk ik dat zijn kwaliteiten als bandleider net zo groot zijn. Hij houdt met zijn solide spel het geheel strak bij elkaar. Blakey gebruikt vele percussiemiddelen, waarmee hij tussen de drumgeluiden door iets extra's biedt. Naast Blakey zijn op deze plaat ook een aantal andere fijne muzikanten te horen: Horace Silver op piano, Hank Mobley op sax, Donald Byrd op trompet en Doug Watkins op bas. De heren zorgen voor een solide en uiterst prettig klinkende jazzplaat, waar overigens geen revolutionaire geluid wordt aangeboord, maar ze maken hun naam als "The Jazz Messengers" gewoon waar.

Zonde van alle bonustracks bij de heruitgave. Die hebben simpelweg niet hetzelfde heldere geluid en bedrevenheid als de originele uitgave. Tot en met track 8 zat ik op een 5 sterren-beoordeling, vanaf I'll Wind is het helaas een klasse minder.

Voor jouw beoordeling tellen de bonustracks in principe niet mee. Het gaat om het oorspronkelijke album, hier track 1 t/m 7. Dat is ook wat de meeste mensen zullen horen en hier waarderen.

Dit is trouwens inderdaad een erg fijne plaat!