Mayer Hawthorne - A Strange Arrangement (2009)

Soul muziek is booming! En daar ben ik erg blij mee. Het heeft namelijk goede artiesten met sterke releases als Sharon Jones & the Dap Kings, Maxwell, Raphael Saadiq, Jesse Dee en Stephanie McKay onder aandacht gebracht. De één is nieuw, de ander komt met een uitstekende nieuwe release.

En nu is daar Mayer Hawthorne. The next best thing in soul music!
Tenminste, dat is wat ik van vele hoorde. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar niet mee eens ben.

Het album opent al erg gezapig. Mayer's stem ik zeikerig en op het saaie af. De vergelijking met Smokey Robinson is al gemaakt. En alhoewel Robinson een manier met klassieke status is heeft zijn stijl mij nooit zo getrokken, op een paar nummers na. En zo is het eigenlijk precies met deze Mayer Hawthorne.
Het is voor mij even wachten op een nummer waarbij ik dacht "Ja, dat is het!". En dat was wel bij nummer 6. De 5 voorgaande nummers deden mij echt helemaal niks. Nee, slecht wil ik het niet noemen, maar boeiend ook niet.
Na 'I WIsh It Would Rain' zakt het ook meteen weer in met song 7. Nummers 8 en 9 zijn dan wel weer leuk. Net als nummer 12. Maar over de gehele linie gezien is dit een absolute tegenvaller geworden.
Ik kan mij dus erg vinden in de woorden van kemm en gooi het op een halfje lager als hem.

Soms irriteer ik me best aan z’n stem. De ene keer is het wat aan de saaie kant en de andere keer komt zijn kopstem tevoorschijn. Daarvan zijn de (eerste) nummers ‘A strange arrangement’ en ‘Just ain’t gonna work out’ al gelijk de beste voorbeelden van. Gelukkig is ‘Maybe so, maybe no’ alweer stukken beter, lekker luchtig opzwepend deuntje. ‘Your easy lovin’ ain’t pleasin’ nothin’ is het eerste nummer dat ik echt leuk vind, prachtig arrangement en een pakkende melodielijn dat geïnspireerd lijkt te zijn op het seventies Motown oeuvre. ‘I wish it would rain’, wat had ik graag gewild dat dit een cover was van de -ondertussen- soul klassieker. Helaas is dit een behoorlijk saai nummer waarbij weer die irritante kopstem wordt gebruikt. Snel verder dan maar. ‘Make her mine’ is weer Motown-esque en klinkt best aardig, hetzelfde geldt overigens voor ‘One track mind’.

‘The Ills’, een funky en zomers nummer alleen blijf ik weer terug komen op dat ene… zijn stem, desondanks beschouw ik dit nummer wel als zo’n beetje het beste nummer op dit album. ‘Shiny and new’ zorgt voor een slaapverwekkend moment dus ga hier verder geen woorden aan vuil maken. ‘Let me know’ is het tweede hoogepunt op het album, als ik dit nummer hoor dan vraag ik me echt af waarom de rest van het album niet in deze stijl werd gebracht. Hij bewijst in ieder geval we dat ‘ie het kan! Wat een prachtig nummer overigens. De afsluiter ‘Green eyed love’ heeft de meest relaxte vibe op het album en is een heerlijk nummer om bij te ontstpannen.

Mijn mening over dit album is een beetje verdeeld. Aan de ene kant bevat dit album heerlijke nummers die een bepaalde seventies Motown-sound creëeren, aan de andere kant staan er evenveel zeikerige en slaapverwekkende nummers op. Daarnaast irriteer ik me soms aan zijn stem zoals ik al vaker aangaf, dat zorgt er wel voor dat ik het moeilijker vind om dit album in zijn geheel te beluisteren. Toch ga ik dit album nog een aantal luisterbeurten geven, misschien dat ik het dan beter/meer weet te waarderen.