Chris Rea - Tennis (1980)

Heb de LP. Een belachelijke hoes trouwens. Jammer.

Goed album van Chris.

ja, één van zijn beste van de beginperiode, heb hem op vinyl gehad maar ben de cd aan het zoeken .

De derde van Chris Rea is misschien één van zijn mindere albums, maar het blijft een degelijk schijfje. Net als 'Deltics' en 'Chris Rea' wordt dit album op verzameld werk gewoon genegeerd. Het trio bevat dan ook geen bekende singles. 'Dancing girls' deed niet veel in de hitlijsten, but who cares wat de massa ervan vindt? De opener 'Tennis' begint sterk, met die zware bass. De tekst is ook mooi: 'I don't want to go to work today, wanna stay at home and watch that girl play - She scratched were it itched, they said it was a disgrace - Do you like tennis? Yes, I do!' Het derde nummer, 'Since I don't see you anymore', is de mooie ballad van het album. 'Distant summers' behoort met zijn speciale sfeertje ook tot mijn favorieten van het album. In zijn geheel toch niet zo'n sterk schijfje, hoe dan ook een 3,5. Te vinden bij Bol en Blah.

Kleine aanvulling: 'No Work Today' en 'Friends Across the Water' zijn Rea's eerste instrumentale nummer. Grootmeester in wording.

ja, hele goeie cd van chris alhoewel niet zo bekend bij het publiek maar ze missen wel iets , heb hem nu op cd en vind hem formidabel goed ,

Nee, geen fijne plaat. Zijn debuutplaat was sterk maar met deltics en iets mindere mate deze tennis bereikte hij zijn ultieme dieptepunt. Godzijdank herpakt hij zich en klimt vanaf dat moment naar een geweldig niveau. Wat ik hierop wél een goede track vindt is Friends Across The Water. Jammer genoeg is dat de enige. Het is dat ik het als Chris Rea liefhebber niet over m'n hart kan verkrijgen om 'm 1 ster te geven, daarom anderhalve.

Chris Rea ben ik later in zijn carrière pas echt gaan waarderen. Zijn vroegere albums hebben me nooit kunnen bekoren, en ik moet zeggen dat ook ”Tennis” geen hoogtepunt is. Eigenlijk vind ik het een bijzonder zwak album, op alle fronten. Geen goede liedjes, vrij standaard composities en ook productietechnisch niet je van het. De stem van Rea is eigenlijk het enige wat overeind blijft. Heel af en toe hoor ik zijn karakteristieke slide gitaarspel, maar het zijn slechts spaarzame momenten. ”Tennis” gaat het ene oor in en het andere weer uit en ik heb zelfs de neiging om echt te skippen. Dat zijn geen goede voortekenen. ”Tennis” laat geen blijvende indruk achter, en is voor mij nogmaals de bevestiging dat ik hou van de Chris Rea die de blues speelt.

Goede comeback na het zwalkende Deltics.Niet alles is memorabel,maar het is weer een stap in de goede richting.Distant Summers is een mooi miniatuurtje waarin zijn stem mooi naar voren komt.Het titelnummer zou ik weleens in een nieuw arrangement willen horen met die kloppende bas en dan iets meer slide erop.Al met al geen verkeerde plaat,al heeft ie natuurlijk betere gemaakt. 3 en halve ster voor deze.

Toch een halfje erbij voor deze plaat van Chris Rea. Ik had dit album al gauw een jaar of 10 niet in de cd-speler gestopt en het was na een keer of drie draaien toch wel duidelijk dat mij waardering iets omhoog is gegaan. Niet dat er "ineens" een aantal briljante nummers tevoorschijn kwamen maar meer als geheel. Het is als geheel een fijne plaat met een goede vibe.

Zoals eerder geschreven staan hier geen hits op (wel drie geflopte singles...), ik denk zelf dat een nette korte 7 inch versie van Everytime I See You Smile met de nodige aandacht best wat had kunnen doen. Niet met dat lange instrumentale tussenstuk want dat werkt wel voor mij niet voor de radio. Over kort gesproken, het pareltje op dit album is toch wel Distant Summers. Met slechts twee minuut tien op de teller dus erg kort maar elke seconde is prachtig!

Mijn blauwe sterren zijn gegaan naar: 6, 10 en 12

Ik heb Chris Rea herontdekt toen ik meer lp's ben gaan kopen en draaien. Zijn albums lenen zich er bij uitstek voor om op vinyl te draaien. Fijne luisterplaten voor op de bank, bij de openhaard of als achtergrond bij een borrel. En ze zijn nog in uitstekende staat te vinden voor een schappelijke prijs. Zo heb ik inmiddels zes albums in mijn platenkast staan en ook tegen deze aangelopen.

Verwachtte er niet zo veel van aangezien er niks van terugkomt op zijn bekendste verzamelaars. Maar was redelijk aangenaam verrast. Misschien zijn minste plaat die ik heb, maar het verschil met zijn toppers is ook weer geen lichtjaren. Qua sound is deze wat hoekiger dan zijn bekendere werk, maar vooral als geheel wel een goed album. Geen prijsnummers, maar ook geen echte missers. Zou niet aanraden om met deze te beginnen, maar als je al een paar albums van hem in de kast heb staan kun je deze ook vast wel waarderen.
3*

Deze plaat klinkt een beetje als een allegaartje. Rockachtige nummers, afgewisseld door ballads en zelfs instrumentaaltjes. Het lijkt alsof Chris hier al vroeg in zijn carrière de muzikale weg is kwijtgeraakt.

Dit is de laatste van de "vroege" Chris Rea-periode, zo zie ik het tenminste. Zelf had hij wellicht ook het idee een herstart te kunnen gebruiken, gezien de titelloze opvolger van dit album.