Chris Rea - Tennis (1980)

Chris Rea ben ik later in zijn carrière pas echt gaan waarderen. Zijn vroegere albums hebben me nooit kunnen bekoren, en ik moet zeggen dat ook ”Tennis” geen hoogtepunt is. Eigenlijk vind ik het een bijzonder zwak album, op alle fronten. Geen goede liedjes, vrij standaard composities en ook productietechnisch niet je van het. De stem van Rea is eigenlijk het enige wat overeind blijft. Heel af en toe hoor ik zijn karakteristieke slide gitaarspel, maar het zijn slechts spaarzame momenten. ”Tennis” gaat het ene oor in en het andere weer uit en ik heb zelfs de neiging om echt te skippen. Dat zijn geen goede voortekenen. ”Tennis” laat geen blijvende indruk achter, en is voor mij nogmaals de bevestiging dat ik hou van de Chris Rea die de blues speelt.

Toch een halfje erbij voor deze plaat van Chris Rea. Ik had dit album al gauw een jaar of 10 niet in de cd-speler gestopt en het was na een keer of drie draaien toch wel duidelijk dat mij waardering iets omhoog is gegaan. Niet dat er "ineens" een aantal briljante nummers tevoorschijn kwamen maar meer als geheel. Het is als geheel een fijne plaat met een goede vibe.

Zoals eerder geschreven staan hier geen hits op (wel drie geflopte singles...), ik denk zelf dat een nette korte 7 inch versie van Everytime I See You Smile met de nodige aandacht best wat had kunnen doen. Niet met dat lange instrumentale tussenstuk want dat werkt wel voor mij niet voor de radio. Over kort gesproken, het pareltje op dit album is toch wel Distant Summers. Met slechts twee minuut tien op de teller dus erg kort maar elke seconde is prachtig!

Mijn blauwe sterren zijn gegaan naar: 6, 10 en 12

Ik heb Chris Rea herontdekt toen ik meer lp's ben gaan kopen en draaien. Zijn albums lenen zich er bij uitstek voor om op vinyl te draaien. Fijne luisterplaten voor op de bank, bij de openhaard of als achtergrond bij een borrel. En ze zijn nog in uitstekende staat te vinden voor een schappelijke prijs. Zo heb ik inmiddels zes albums in mijn platenkast staan en ook tegen deze aangelopen.

Verwachtte er niet zo veel van aangezien er niks van terugkomt op zijn bekendste verzamelaars. Maar was redelijk aangenaam verrast. Misschien zijn minste plaat die ik heb, maar het verschil met zijn toppers is ook weer geen lichtjaren. Qua sound is deze wat hoekiger dan zijn bekendere werk, maar vooral als geheel wel een goed album. Geen prijsnummers, maar ook geen echte missers. Zou niet aanraden om met deze te beginnen, maar als je al een paar albums van hem in de kast heb staan kun je deze ook vast wel waarderen.
3*

Deze plaat klinkt een beetje als een allegaartje. Rockachtige nummers, afgewisseld door ballads en zelfs instrumentaaltjes. Het lijkt alsof Chris hier al vroeg in zijn carrière de muzikale weg is kwijtgeraakt.

Dit is de laatste van de "vroege" Chris Rea-periode, zo zie ik het tenminste. Zelf had hij wellicht ook het idee een herstart te kunnen gebruiken, gezien de titelloze opvolger van dit album.