Chris Rea - The Blue Cafe (1998)

The Blue Cafe is zo'n mooi nummer!
Genietbaar album.
Waar zitten de Rea-fans? Ben ik dan de enige die het talent van die man erkent?

Bijna een week later en niemand die mijn mening beaamt. Arme Chris Rea, de man wordt totaal onderschat! Of ben ik het die als Belg een andere smaak heeft dan Nederlanders? Dit is een album dat hij maakte toen hij herstellende was van kanker, het is hoopgevend, idyllisch en warm. Komaan mensen, er is meer dan Eminem in het leven!

Chris Rea is inderdaad een van de meest onderschatte artiesten in de rock en roll wereld.. ten onrechte. De man heeft natuurlijk (wie niet) enkele minder platen gemaakt ook, maar toch vooral hoogvliegers!!

Zoals ook deze !!!

Inderdaad een erg mooi nummer. Ik zag het onlangs voorbij komen in een aflevering van Schimanski (Tatort).
Staat daar plotseling midden in een spannende Krimi Chris Rea "The Blue Cafe" te spelen in een dancing in Duisburg die... Blue Cafe heet.

Rea is meesterlijk in sfeerschepping, zoals ook op deze plaat. Hij is een meesterlijk gitarist en bezit een ontzettend boeiende warme stem.
Het mocht eens gezegd worden, vandaar.

Dit is echt een fantastisch album van Rea.
Met als hoogtepunt I´m still holding on

Jammer dat deze man met de mooiste stem uit de muziekbusiness zo ondergewaardeerd is.

Voor mij niet

Na 'La Passione' volgde een typisch Rea-album, en zo verkies ik ze nog steeds. 'The Blue Cafe' is het album met de mooiste hoes, Rea zoals hij is, de man met de gitaar. Mooi kleurenspel ook. Het gaat natuurlijk over muziek, en die is ook heel goed. De twee openingsnummers vind ik persoonlijk de twee mindere, wat volgt is heel mooi. 'Where Do We Go From Here' is een kritiek op onze consumptiemaatschappij. 'As Long As I Have Your Love' is een prachtige ballad, heerlijk samengaan van zijn warme stem en het fijne gitaarspel. 'Anyone Quite Like You' zou niet misstaan hebben op 'The Road To Hell', omwille van de dreigende intro. 'Sweet Summer Day' is een nummer voor 'On The Beach', zo heerlijk relaxed. Maar het mooiste komt laatst: 'The Blue Cafe' behoort volgens mij tot zijn allerbeste songs. 4,5 sterren.

Deze CD viste ik vandaag uit de uitverkoopbak, kon hem niet laten liggen, als ' ie maar half zo goed is als the Blue Jukebox of God's Great Banana Skin dan is tie de 6 euro 99 al meer dan waard.
Maar bij het bestuderen van het hoesje zag ik ineens een opvallende overeenkomst met een andere plaat uit mijn collectie van een andere gitaarheld. Dave Meniketti - On the Blu...

Het titelnummer vind ik een van zijn beste, er is ooit ook een aflevering van 'Schimanski' rond gemaakt, past er perfect in.
Het gehele album vind ik niet zo fantastisch maar zeker niet slecht, de drum vind ik nogal eens storend.

Op een slecht album zullen we Rea niet zo gauw betrappen, maar hij valt me toch erg tegen. Te hoge verwachtingen dus.

De drums zijn inderdaad storend. In 1998 bestonden er volgens mij al heel wat beter klinkende computerdrums dan op deze plaat zijn te horen. Bovendien zitten ze veel te hard in de mix. Het warme stemgeluid van de meester zelf daarentegen weer veel te zacht. Chris' briljante slide-spel is maar mondjesmaat te horen.
Ik snap ook niet waarom er in de berichten bij dit album zo hoog wordt opgegeven over het titelnummer; in mijn beleving een vrij futloos bossa-nova deuntje.
Deze plaat is inmiddels de kast in gegaan, en zal daar niet vaak uit gaan komen. Véél liever luister in nog eens naar The Blue Jukebox. Of naar die andere gitaarheld met de plaat waarvan het hoesje zo verdacht lijkt op deze…

"The Blue Cafe" is weer een typische Chris Rea plaat. Direct herkenbaar aan de warme doorleefde stem en zijn karakteristieke slide gitaarpartijen. De songs zijn weer prima en de composities overtsijgen de middelmaat. Niks nieuws onder de zon. Chris Rea doet waar hij goed in is. Er zijn voor mij geen echte uitschieters, waardoor ik niet echt meer wordt verrast. Chris Rea zet de constante lijn van goede platen voort, en dat is ook een prestatie.

In mijn ogen 1 van de sterkste albums van Rea. De sfeer en productie zijn als vanzelf uitstekend, man's rokerige stem, verweven door compacte songs waarin Rea zijn sterkte troeven uitspeelt; minder is meer. De beste man hield al nooit van moeilijk doen maar op deze schijf komt dat nog eens extra tot uitdrukking. De basis is en blijft bijna altijd rhythm and blues, met de onmiskenbare schuurpapieren stem van Rea als middelpunt. Beste nummers; het stemmige Shadows of the Big Man, het sfeervolle Sweet Summer Day, en de afsluiter; The Blue Cafe. Een heel album luisteren van Chris Rea voelt nog weleens langdradig aan maar bij deze schijf heb ik dat een stuk minder. Een prima schijf uit man's enorme oeuvre.

Deze van Rea was er een beetje bij ingeschoten destijds . Titelnummer is prachtig en ook I'm Still Holding on raakt de snaar .Voor de rest een meer dan degelijk album . 4 sterren zoals bijna altijd bij Ome Chris

Absoluut waar. Shadows of the Big Man en het lome maar relaxte Sweet Summer Day mogen er ook zijn, op deze wat 'vergeten' worp van Rea.

Ik ben op dit moment aardig aan t graven in het rijke oeuvre van Chris Rea. En dan komt dus ook The Blue Café voorbij. Wat mij betreft een onderschat album, zowel qua waardering als mede qua bekendheid (al haalde dit album in Engeland nog een aardige 10de plek). Het grootste probleem is dat er niet echt een hitje op staat wat regelmatig op radio of tv (clipzenders) kwam. Dat was bij de vorige albums Road to Hell, Auberge en God's Great Banana Skin wel anders. Zelfs Espresso Logic (met Julia) en buitenbeentje La Passione (waarmee met de single zelfs de Top 40 werd gehaald) deden dat beter. Ik ben behoorlijk op de hoogte van Rea zijn werk maar ik moest het toch even opzoeken welke singles er nog meer van dit album getrokken waren naast albumopener Square Peg, Round Hole.

Aan het songmateriaal ligt het in ieder geval niet, nummers als Since I Found You, Anyone Quite Like You, Miss Your Kiss, het titelnummer en het eerder genoemde Square Peg, Round Hole zijn stuk voor stuk prachtige werkjes welke zich kunnen meten met de nummers van eerder genoemde succesalbums.