Chris Rea - The Blue Cafe (1998)

Op een slecht album zullen we Rea niet zo gauw betrappen, maar hij valt me toch erg tegen. Te hoge verwachtingen dus.

De drums zijn inderdaad storend. In 1998 bestonden er volgens mij al heel wat beter klinkende computerdrums dan op deze plaat zijn te horen. Bovendien zitten ze veel te hard in de mix. Het warme stemgeluid van de meester zelf daarentegen weer veel te zacht. Chris' briljante slide-spel is maar mondjesmaat te horen.
Ik snap ook niet waarom er in de berichten bij dit album zo hoog wordt opgegeven over het titelnummer; in mijn beleving een vrij futloos bossa-nova deuntje.
Deze plaat is inmiddels de kast in gegaan, en zal daar niet vaak uit gaan komen. Véél liever luister in nog eens naar The Blue Jukebox. Of naar die andere gitaarheld met de plaat waarvan het hoesje zo verdacht lijkt op deze…

"The Blue Cafe" is weer een typische Chris Rea plaat. Direct herkenbaar aan de warme doorleefde stem en zijn karakteristieke slide gitaarpartijen. De songs zijn weer prima en de composities overtsijgen de middelmaat. Niks nieuws onder de zon. Chris Rea doet waar hij goed in is. Er zijn voor mij geen echte uitschieters, waardoor ik niet echt meer wordt verrast. Chris Rea zet de constante lijn van goede platen voort, en dat is ook een prestatie.