Chris Rea - The Road to Hell, Part 2 (1999)

Dat deze de titel The Road To Hell part 2 draagt, begrijp ik niet. In de verste verten niet dezelfde kwaliteit als de eerste.

Dit is toch wel een lekker album, vooral het eerste nummer echt fantastisch.

Die saxofoon die overal lekker doorheen klinkt het is effe wennen aan de drumcomputer, weer is wat anders van deze veelzijdige man.

Zou die net zo'n album maken als een van z'n voorgangers dan zou die weer de opmerking krijgen "het is allemaal 1 pot nat"

Dit is tenminste een artiest die elke keer weer een ander album wil maken. Kijk dat is nou een artiest met een echte liefde voor muziek.

En inderdaad hij is anders dan deel 1 Who cares deze blijft gewoon lekker.

ja, ik weet het part 1 is nog iets beter , maar dit is ook een prachtplaat met vooral good morning en marvin , vind ik prachtig , goed gespeeld zoals altijd bij chris , en veel beter dan de vorige cd's , van hem ,

Mijn chronologische herontdekkingstocht brengt me bij dit album en ik ben bang dat ik het weer niet zal kunnen smaken. Het verband met 'The Road To Hell': dit keer gaat het niet over de invloed van de tv op onze maatschappij, maar over de gevaren van de computer. We zijn dan ook 10 jaar later. In een interview zei Rea: 'Ouders denken dat hun kinderen braaf op hun kamer zitten, terwijl ze misschien wel de grootste smeerlapperij bekijken op het internet.' Als leraar moet ik dit wel beamen. Op school ondervinden we ook hoe gevaarlijk het internet en de chats kunnen zijn. Sommige kinderen spelen via chat gevaarlijke spelletjes en durven een taal gebruiken naar elkaar toe die ze anders niet in de mond nemen. Maar zonder internet ook geen MuMe natuurlijk. Kwalitatief doet het album sterk onder voor zijn titelgenoot, tenzij ik nu de waarde ervan zal inzien.

Na meerdere nieuwe pogingen stel ik vast dat dit voor mij Rea's zwakste album is. Te veel nummers hebben een herhalend beatje dat me stoort. De opener, vergelijkbaar met 'The Road To Hell part 1 & part 2' qua lengte, haalt totaal niet hetzelfde niveau. Er zijn enkele sterke nummers, namelijk 'E' (ballad in de oude stijl) , 'Firefly' (dreiging) en 'New Times Square' (tweedelig), maar voor de rest is de nieuwe stijl te elektronisch, wat niet past bij zijn warme stem en gitaarspel. Rea hoeft voor mij niet te vernieuwen, want zijn zich eigenmaakte stijl is onovertrefbaar. 3 sterren.

Nou daar is ie dan. Het eerste slechte album dat ik van Chris tegenkom. Erg zwakke nummers en rare electronische beats. Nee klinkt voor geen meter dit. Toch nog 2,5 sterren voor een paar aardige nummers.

Chris Rea is altijd een artiest met mooi verzorgde albums. Ook bij dit album zal de intentie ongetwijfeld goed zijn geweest. Alleen geen enkel nummer kan me hier raken. Dat komt vanwege een aantal elementen die kenmerkend zijn voor het album en in alle nummers terug te vinden zijn. Er zit een soort disco-sausje overheen die niet zo goed past bij de composities. Ook van het vrouwenkoortje op de achtergrond wordt ik niet enthousiast. De titel schept een verwachting op die het niet waar kan maken.
Dit maakt het album wezenlijk anders dan zijn eerdere en latere werk. De nummers weten me niet te raken.
Over smaak valt niet te twisten, maar heb je nog niks van Chris Rea is zijn 10 jaar eerder verschenen Road to Hell. Ook On the beach, King of the beach, Shamrock diaries of God's great banana skin springen er wat mij betreft uit. Chris Rea heeft een drastische koerswijziging gemaakt en maakt nu meer blues getinte albums. Ook deze zijn de moeite waard.

Toch even een lans breken voor deze van Rea.Tuurlijk hoor die beatjes en bliepjes niet thuis op een Chris Rea plaat ,maar met de songs an sich is weinig tot niks mis.MIjn exemplaar bevat nog een extra track he Way You Look Tonight,ook een prima nummer.Firefly heeft een mooi dreigend sfeertje en ook de opener is wel een song die blijft hangen ondanks de koortjes en de discobeat.E is een prachtige ballad met een mooie repeterende pianoriedel met daarover heen die heerlijke slide van Rea.Jammer dat het later uptempo wordt.Al met al geen verkeerd album ,maar misschien iets te hip voor Rea,maar mij smaakt het wel op zijn tijd. 4 sterren

Tien jaar na "The Road to Hell" komt Chris Rea met "The Road to Hell Part 2". Nu richt Rea zijn pijlen op de invloed van het internet op onze kinderen. Waar Rea me tekstueel wel weet te overtuigen, schort het mijn inziens op "The Road to Hell Part 2" aan de muzikale omlijsting. Rea kiest voor een aanpak die te ver afstaat van zijn kenmerkende geluid. Begrijp me niet verkeerd: ik kan experimenteerdrift wel waarderen, maar in dit geval pakt het mijn inziens niet goed uit. Het album klinkt te overgeproduceerd en wil geforceerd modern klinken. Dit gaat ten koste van de boodschap van het album en aan muzikale overtuiging. Respect voor de poging, maar voor mij werkt het tegendraads en is de genietbaarheid van dit album voor mij persoonlijk zeer beperkt. Enkele goede momenten kunnen "The Road to Hell Part 2" niet redden en daarom staat dit album nog niet eens in de schaduw van het illustere eerste deel.

Bah! Bagger van Chris Rea, wie had dit nou toch verwacht. Ik vind dit ronduit slecht, en zou dit album nooit gekocht hebben als ik geen grote fan van Chris was. Maar mensen, stop het geld in je zak en koop wat beters....steriel, saai, vervelend, irritant. dat zijn een paar trefwoorden die bij me opkomen als ik deze "muziek" aanhoor...

Misschien wat naïef van mij, maar ik hoopte inderdaad ook dat The Road to Hell part 2 een soort verlengstuk zou zijn van het eerste album wat toch wel één van mijn favoriete albums is van Rea, stiekem hoopte ik dat dit album dat album zelfs zou kunnen overtreffen en tja van hoge verwachtingen krijg je teleurstellingen.

Ik ben dus bijzonder teleurgesteld in dit album, staan wat leuke liedjes op maar geen van de tracks heeft je zo in de greep als de tracks op het eerste album. Het is een mengelmoes van verschillende stijlen met een computerbeat als begeleiding, misschien een toegankelijk album voor velen omdat het gemaakt is in 1999 en iets “moderner” klinkt dan zijn andere werk maar ik zie het als een gefaald experiment. Kom niet verder dan 2,5 ster.