Nico - Desertshore (1970)

Mooiste album van Nico die weet te betoveren met haar stem. Ze weet dat Duitse accent mooi te gebruiken door ons werkelijk binnen dit album te trekken en ons te blijven vermaken en interesseren dankzij haar zweverige stem en prachtige begeleidende muziek. Abschied gaat door merg en been en Janitor of Lunacy weet mij knap te introduceren met dit album waardoor het mij gekomende 29 minuten vast blijft houden. Waar meesterwerk.

Van Nico heb ik altijd gedacht dat ze de factor was die John Cale en Lou Reed uit elkaar dreef.
Haar bijdrage bij Velvet Underground heb ik nooit als bijzonder beschouwd, en ik zag haar altijd als zwakke muzikale deelnemer gezien.
Lou Reed wist met Berlin de triestheid van het verval perfect te verwoorden, uiteraard gevoed door drugs.
Nico voegt hier het extra element wanhoop toe, waar het bij Lou Reed voornamelijk voor mij verdoving was.
Soms is het nodig om haar emoties meer kracht te geven door ze te performen in haar moederstaal, dan geeft ze Lou Reed nog een schop na.
Dan spreekt ze over haar eigen Berlin, en komt misschien zelfs wel sterker over.
Het duistere harmonium geluid wordt afgewisseld door het slaaplied achtige pianospel, om vervolgens weer genadeloos toe te slaan als in The Falconer.
Later zou haar stem steeds meer aftakelen, en zou ze niet meer zoals hier als een hogepriesteres klinken, maar als een oude teleurgestelde feeks.
Desertshore heeft nog een sprankje hoop, Le Petit Chevalier heeft het kinderlijke onschuld, een jonge stem die niet weet wat de wereld hem of haar zal brengen.
Het besef van goed en kwaad zit nog verstopt in de genen, maar is niet gerijpt tot ontplooiing.
Niet haar zwaarste werk, maar waarschijnlijk wel het meest waardige.

Haast nog meer dan de wulpse, duitse zang van Nico, is het harmonium het belangrijkste gezicht van dit album. De herhalende, klagende toetspartijen vestigen in ieder geval al snel een mythologische sfeer. Het doet denken aan een europa vóór de moderniteit: vrouwen die aan de kade vol afschuw kijken naar scheepvrakken die eindigen op het eindeloze zand. Het album opent nota bene met een ode aan een van deze scheepswrakken. Hoogdravende, indringende geluidsgolven wuiven Brian Jones nog na. Nico zingt voorts een half uur lang weemoedig tot het grote niets. Haar zeereis vangt een krappe twintig jaar later aan, hoewel ze hier al ongemakkelijk op het vaste land staat.

Dit soort triestige sfeerbeelden en ietwat klassieke (welhaast middeleeuwse) arrangementen doen mij vooral denken aan Dead Can Dance. Bij tijd en wijlen benadert deze plaat qua sfeer en kwaliteit 'Within the Realm of a Dying Sun'. Wel is het ietwat jammer dat deze plaat zo kort is. Al vormt een half uur intense schemer een puntige ervaring die bijblijft. Wat een prachtplaat!