Ed Starink - Synthesizer Greatest Volume 7 (1993)

Volgens mij was dit geen Nederlandse release. Desalniettemin een sterke in de reeks. 4 sterren

Klopt, wij kregen 'maar' vijf delen (waarom weet ik dit?). Volgens Discogs verscheen deze uitgave in Spanje. Daar waren ze kennelijk, net als in Frankrijk, nóg meer verzot op dit soort uitgaven dan bij ons in Nederland.

Mijn aanvankelijke indruk was dat al die buitenlandse deeltjes waren opgebouwd uit nummers die ook op de Nederlandse uitgaven stond. Ik heb het niet allemaal één-op-één gecontroleerd, maar ik zie hier toch een aantal titels tussen staan die ik helemaal niet ken. Misschien heeft Ed Starink ingespeeld op de Spaanse en Franse markt en nummers opgenomen van synth-artiesten die daar meer bekendheid genieten? Zeker in Frankrijk heb je er daar zat van.

Er verscheen in Nederland zelfs nog een zesde deel, onverwacht nog na Volume 5: 'The Final Episode'.

Dit deel is inderdaad niet in Nederland uitgebracht; het is dan ook een verwarrende release (volgens Discogs inderdaad uitgebracht in Spanje), die qua hoes identiek is aan Ed Starink - Synthétiseur 8 (1992) - MusicMeter.nl. De tracklist wijkt ook een tikkeltje af.

Zo rond dit deel hield het voor Nederland al op met Synthesizer Greatest, daar waar in Frankrijk onder de noemer Synthétiseur er hierna nog een redelijk aantal delen zouden volgen, echter omstreeks deze release (eigenlijk daarvoor al), had de Synthétiseur-reeks reeds een eigen koerswijziging ingezet met het uitbrengen van deze reeks aan compilaties.

In Frankrijk gingen ze zelfs door tot 12 deeltjes, zie ik op Discogs. Bijzonder hoor, die laatste paar delen heb ik hier nooit gezien. En ik zie nu ook wat je bedoelt met die koerswijziging: op dit laatste deel (en ook al op voorgaande Franse delen) staan voor meer dan de helft eigen composities van Ed Starink. Dat vind ik dan toch weer prijzenswaardig. Want Ed Starink kan best wel wat. Maar van die coverversies ben ik doorgaans niet zo kapot. Een enkele keer komt het in de buurt van het origineel, maar hij slaat ook best vaak de plank mis, vind ik.

Klopt. Ed Starink zijn eigen werk begon steeds meer naar voren te komen op de genoemde compilaties. Ik ken niet alles daarvan, maar net zoals al die coverversies is het 'hit or miss' wat betreft zijn eigen werk. Persoonlijk vind ik zijn Synthfony-album erg goed, Ed Starink - The Synthfony Album (1993) - MusicMeter.nl, maar andere werken van hem zijn compositorisch soms wat aan de zwakke kant en richtingloos te noemen.

Dit zevende deel onder de Synthesizer Greatest-banier ken ik niet, behalve "Revolution Industrielle - Part 1" die onder de naam "Industral Revolution" terug te vinden is op volume 4 van Synthesizer Greatest.

Ja, dat Synthfony Album heb ik ook. Dat is dus echt een mooi eigen werkje, dat zich kan meten met de groten in het genre. Het enige dat me er enigszins aan stoort, is dat de overgangen tussen de nunmmers vaak niet lekker lopen. Een beetje zoals Kitaro, met die wind-effecten enzo, die niet lekker uit de verf komen. Of de overgangen waren soms te abrupt. Maar verder: een mooi opgebouwd geheel met een mooie cadans; een album lang lekker.

Zijn debuutplaat Crystallin vond ik ook niet onaardig, maar uiteindelijk toch iets te zweverig. Ik vond de LP-versie fraaier klinken dan de latere, opgesmukte versie die in diverse vormen op CD verscheen. Het oorspronkelijke geluid van de analoge synths uit 1981 hoor ik helaas te weinig terug in die digitaal ge-update versie. Maar Ed Starink kan dus wel degelijk met goed eigen materiaal uit de hoek komen.

Interessant. Gek genoeg ben ik zelf juist de tegenovergestelde mening toegedaan. Ik vind zijn eigen werk ronduit zwak, althans ik heb bijna nooit iets gehoord op zijn albums die ik overigens wel allemaal heb wat bleef hangen. Zijn covers daarentegen vind ik over het algemeen sterk en soms briljant en beter dan het origineel. Met name zijn Vangelis covers. Overigens is in dit hele specifieke genre een nieuwe ster: Kebu , die ook al nummers heeft gecoverd op plaat en live en dat is bepaald de moeite waard.

[quote: Dit zevende deel onder de Synthesizer Greatest-banier ken ik niet, behalve "Revolution Industrielle - Part 1" die onder de naam "Industral Revolution" terug te vinden is op volume 4 van Synthesizer Greatest. [/quote]

Daarnaast verscheen Supercopter reeds op deel 4 ook als theme from Airwolf. Ik mis als track uit deze periode op alle synthesizer CDs: het geweldige theme from Knight Rider, een van de beste TV themes aller tijden. Wellicht waren de rechten daarvan te duur voor Herman Heinsbroek?

Ja zo zie je maar weer hoe uiteenlopend de meningen kunnen zijn .

Overigens, als je de uitvoeringen van Vangelis zoals Ed Starink deze brengt goed vind, kan ik je deze aan raden: Star Inc. - Twilight (1991) - MusicMeter.nl

En het is eigenlijk zowaar door Kebu dat ik weer ben gaan teruggrijpen op Starink's Synthesizer Greatest-compilaties, mede dankzij zijn referenties in de liner notes van zijn cover-album Synthesizer Legends Volume 1.

Ik vond het destijds helemaal niets, die nagespeelde nummers van Ed Starink. Maar zoals dat vaker gaat in de muziekwereld en de amusementsindustrie: als er maar genoeg tijd overheen gaat, ontstaat er soms zoiets als een cultstatus voor de millionsellers van vroeger. Dat lijkt hier ook het geval: die tribute van Kebu en de dankbetuiging in zijn 'liner notes' illustreren dat.
Er bestaan, ook nu nog, diverse tribute-sites over de serie en het werk van Ed Starink. En zowel hier op Music Meter als in de echte wereld verneem ik met enige regelmaat dat die Synthesizer Greatest-serie voor veel jonge mensen van toen de introductie vormde tot de wereld van synthesizermuziek en wat tegenwoordig electronic music heet. Scroll op Discogs maar naar de reacties onderaan de hoofdpagina om een goede indruk te krijgen van de uiteenlopende reacties op deze muziek.

Want zo is het natuurlijk wel: zo'n verzamelserie met veelal de bekendste tracks van de grootste namen opent in één klap natuurlijk de deur tot een fascinerend muziekgenre. Het blijft sowieso verbazingwekkend om te bedenken in welke aantallen die LP's en CD's destijds over de toonbank zijn gegaan. In Nederland stonden de eerste twee albums respectievelijk vier en vijf weken op de eerste plaats van de albumlijsten, en ook internationaal gooide de vaak speciaal voor verschillende landen samengestelde edities hoge ogen. Volgens Wikipedia zijn er in totaal veertig verschillende albums van die Synthesizer Greatest-reeks verschenen en zijn er in heel Europa ruim tien miljoen exemplaren van verkocht.

Interessante feitjes gaucho en helemaal correct ook wat voor invloed deze releases hebben gehad voor de introductie van elektronische muziek voor de liefhebbers van dit genre. Wat dat betreft kan er terecht wel gezegd worden dat de albums een (al dan niet ietwat controversiële) cultstatus hebben gekregen door de jaren heen.

Eigenlijk ongelooflijk ook dat er miljoenen exemplaren over de toonbank zijn gegaan van deze releases! Wat dat betreft was de reclamecampagne ter promotie van deze albums heel slim aangepakt.

Naarmate de jaren vorderden, was de hype rondom Synthesizer Greatest, in ieder geval in Nederland, flink verwatert, vandaar dat dit wat 'verloren' zevende deel uit de serie lang niet zo'n succes was als voorgaande delen. Ik kan me ook niet heugen dit deel ooit in de winkels te hebben zien liggen. Er is heden ten dagen ook zeer moeilijk aan te komen. Ook op Discogs is het album niet te krijgen op het moment van berichtplaatsing.
Echter is de muziek vertegenwoordigt op Volume 7 op vele manieren wel terug te vinden op andere releases, vaak ook uitgebracht onder de alias van Ed Starink, nl. via de budget-releases van Star Inc.

Onder het mom van: wie niet waagt, die niet wint! Na maanden Discogs in de gaten te hebben gehouden, werd er opeens een betaalbaar tweedehands exemplaar via een Spaanse verkoper aangeboden en kon ik het dan toch niet laten deze zevende volume uit de Synthesizer Greatest-reeks op de kop te tikken.

Volume 7 is het écht laatste deel in de Synthesizer Greatest-reeks en is een Spaanse release, op Arcade uitgebracht. Qua lay-out/hoesontwerp sluit dit deel naadloos aan op de Nederlandse reeks uitgaven en is zeker voor liefhebbers die de reeks compleet willen hebben, een leuk deel om erbij te hebben.
In Nederland was de hype rondom deze releases reeds in 1993 lang niet zo groot meer als ten tijden van de vorige releases en de promotie rond Volume 7 was dan ook niet groot, als ie er al was. Zoals al eerder opgemerkt, kan ik me ook niet herinneren, dit deel ooit in de winkels te hebben zien liggen. Ik was eerlijk gezegd toentertijd ook al lang niet meer bezig met Synthesizer Greatest.

Gezien mijn relatief recente (her)ontdekking van Ed Starink's opvallende (en lichtelijk omstreden) Synthesizer Greatest-compilaties, is het toch wel erg leuk om nu dan ook Volume 7 erbij te hebben.
Het is wel een wat verwarrend deel binnen de serie, ook omdat in Frankrijk in die tijd de releases van Synthetiseur ongeveer gelijk liepen met die van Synthesizer Greatest. Synthétiseur 8 (1992) namelijk is in principe niets meer dan de Franse release van Volume 7, compleet met dezelfde albumcover en nagenoeg dezelfde tracklist. En waar het bij Synthesizer Greatest definitief zou ophouden bij Volume 7, ging het bij Synthetiseur gewoon nog eventjes door en zouden er uiteindelijk in totaal 12 delen verschijnen binnen die reeks.

Volume 7 is niet het meest opvallende deel van de serie, maar wel qua hoeveelheid aan selecties. Ruim 75 minuten klokt dit album en is het langste deel daardoor uit de Synthesizer Greatest-reeks.
Het is dit keer wel een beetje gek dat twee nummers terugkeren op deze volume, tw. "Supercopter" (getiteld "Theme from 'Airwolf'", terug te vinden op Volume 4) en "Revolution Industrielle - Part 1" (getiteld "Industrial Revolution (Part One), ook terug te vinden op Volume 4). Waarom hiervoor gekozen is, is mij een raadsel, maar dat zal wel komen, omdat dit officiëel geen Nederlandse uitgave betreft.

Uiteindelijk is zoals altijd wel bij Ed Starink, de uitvoeringen redelijk opvallend te noemen en is de productie bovengemiddeld goed. Het is algeheel gezien ook een afwisselende compilatie waarbij de nadruk eens niet ligt bij bijvoorbeeld een zwik aan nagespeelde Vangelis-composities (Volume 6 heeft dat bijvoorbeeld heel opvallend). Het sfeervolle artwork sluit ook mooi aan bij de voorgaande releases.

Al met al is Volume 7, de laatste release van Synthesizer Greatest, gewoon een consistente release binnen de reeks en uiteraard is de ene uitvoering weer wat geslaagder dan de ander. Het luistert echter fijn weg en er is verder dus weinig mis mee, als je dus niet te zwaar tilt dat het covers zijn.