Robin Trower - Bridge of Sighs (1974)

Robin Trower, oftewel "the white Hendrix", zoals zijn bijnaam luidt, levert met "Bridge of Sighs" een puik album af wat laveert tussen blues en rock. Trower werd bekend als gitarist in Procol Harum, maar met zijn tweede album vestigt hij zich als een van 's werelds vooraanstaande gitaristen. Hij is wellicht niet zo bekend als een Eric Clapon, Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix of een Jimi Page, maar Robin Trower staat bij de kenners bekend als voortreffelijke gitarist, die ondanks zijn vergelijkingen met Jimi Hendrix toch een volstrekt eigen geluid heeft. Ook op "Bridge of Sighs" laat hij dit treffend horen. Met name het titelnummer is van ongekende schoonheid door de broeierige sfeer die Trower creëert met de tonen van zijn gitaar. Ik vind met name de manier waarop Trower omgaat met de dikke snaren (de lage tonen) op zijn gitaar adembenemend. Zijn spel klinkt diep en donker, warm en dreigend tegelijk. Trower speelt op deze plaat in een trio samen met James Dewar op bas en zang, en Reg Isidore op drums. Wat Trower ook siert is dat hij bij zijn leest blijft en zich concentreert op zijn gitaarspel en de zag over laat aan James Dewar, die dit niet onverdienstelijk doet. Zelf heb ik Trower in 2009 live gezien in Nijmegen samen met Jack Bruce. Een geweldig concert dat me altijd bij zal blijven. "Bridge of Sighs" is een sfeervolle plaat gedragen door de mooie gitaartonen van een gitarist die van mij meer erkenning mag krijgen.