Vic Chesnutt - At the Cut (2009)

Vic Chesnutt was me nooit zo opgevallen totdat ik tijdje geleden eigenlijk per toeval iets van hem op Youtube hoorde. Prachtige karaktervolle muziek in een geheel eigen stijl.

Om er vervolgens achter te komen dat hij net een weekje of 2 dood is...

Ik ben meestal wel te vinden voor een melancholisch depressief deuntje, maar deze muziek graaft wel heel diep...

Ja, dat is het dubbele, waardoor de tekst zo ongemakkelijk wordt. En dan plaats Vic daar een bijna opgewekte gitaarriff onder...

When you touched a friend of mine,
I thought I would lose my mind

Toch maar even draaien vandaag, voor Vic.

Wanhoop, berusting, zijn de eerste woorden, die bij mij te binnen schieten bij deze cd.
Bij Flirted With You All My Life krijg ik kippenvel. Flirten met de dood, Wat een indrindringende tekst, waarin hij ook referreert aan de dood van zijn vriend Mark Sparklehorse) Linkous. Ik kan alleen maar stil zijn en luisteren naar deze zéér indrukwekkende cd. Tja, voor Vic was dit leven geen plezierreis.

Volledig met ge eens, alleen het Linkous gedeelte raakt kant noch wal, daar de plaat is opgenomen in december 2008 en Mark overleed in maart vorig jaar (Vic overleed helaas nog eerder)!

Dan zat ik er even naast. Dan zal het wel een ander iemand geweest zijn in zijn omgeving. Maar blijft staan dat de tekst diepe indruk op me maakt. Thnx anyway voor je reaktie.

Kon ook niet vinden over wie het ging, maar irrelevant eigenlijk, want het is hartverscheurend.
Kan zelfs vrij moelijk naar dat nummer en dit album luisteren...zit zo vol onheilspellende woorden die zijn zelfmoord aankondigden!

Ik raak steeds meer overtuigd van de briljantie van Vic Chesnutt.. Hier slaat 't prachtige 'Flirted with You All My Life' in als 'n bom, wat 'n prachtig nummer, raakt 't diepste van je ziel, pijnlijk mooi. Mooi album, ook Coward is prachtig. Prachtig, prachtig, prachtig, pijnlijk prachtig.

Ik moet Masimo hierin steunen; ik ben de laatste maanden zelfs behoorlijk verknocht geraakt aan 'Flirted with You All My Life'. Of dit gezond is, weet ik niet, maar het is een prachtig, maar ontzettend rakende song.

Mijn persoonlijke beleving van het album "At the Cut" van Vic Chesnutt, gedateerd uit 2009, ontspringt uit een diepe waardering voor zijn unieke muzikale landschap. Dit muziekstuk, geworteld in de Amerikaanse folklore, biedt een blik op de ziel van de artiest door een reeks emotioneel geladen nummers.

Het eerste lied, "Coward", opent met een rauwe, onversneden energie, waar Chesnutt's stem trilt tegen een achtergrond van minimale instrumentatie. De lyrics snijden diep, onthullend de worstelingen van de zanger met zijn innerlijke demonen en kwetsbaarheid.

Voortbewegend naar "When the Bottom Fell Out", ervaren we een verschuiving naar een meer contemplatieve sfeer. De zanger reflecteert hier over verlies en berouw in een manier die zowel ontroerend als diepzinnig is. De spaarzame gitaarakkoorden begeleiden zijn bezinningen en versterken de intimiteit van het nummer. In "Chinaberry Tree" gaat de zanger met een machete een Chinaberry Tree te lijf terwijl iedereen toekijkt..

"Chain", het vierde nummer, presenteert een ander facet van Chesnutt's artistieke spectrum. Met een meer opgejaagd tempo en heftige lyriek, vertelt dit lied een verhaal van verbondenheid en de complexiteiten die daarmee gepaard gaan. De instrumentatie is rijker, met een volle band die de intensiteit van de emoties ondersteunt. "We Hovered with Short Wings" is een wat onopvallende track met een tekst die ik wat moelijk kan plaatsen

Het album gaat verder met "Philip Guston", waarin de invloeden van deze Amerikaanse schilder duidelijk zijn. Chesnutt gebruikt de schilderijen van Guston als een metafoor voor zijn eigen creatieve en persoonlijke worstelingen. Dit stuk is zowel een eerbetoon als een zelfreflectie, een passende beschrijving van een diepgaand persoonlijke reis. "Concord Country Jubilee" klinkt niet beladen maar de diepzinnige tekst maakt het tot een wat lastig te begrijpen song.

"Flirted with You All My Life" is, misschien wel, het meest ontroerende nummer op het album. Chesnutt confronteert hier de dood zelf, in een dialoog die zowel persoonlijk als universeel is. De eenvoud van de muzikale begeleiding maakt de boodschap des te krachtiger. Ruim twee maanden na het verschijnen van dit album beneemt Vic Chesnutt zich van het leven.

Verder in het album komt "It Is What It Is", waar de zanger de onvermijdelijke acceptatie van het leven in al zijn vormen verkent. De muzikale compositie biedt een kalme achtergrond voor deze meditatieve overpeinzingen.

Bij het naderen van het einde, in "Granny", wordt de luisteraar getrakteerd op een diep persoonlijk verhaal over Chesnutt's eigen grootmoeder. De emotionele lading is tastbaar, terwijl hij de complexiteit van familierelaties en het verstrijken van de tijd onderzoekt.

Samenvattend, "At the Cut" is een album dat doordrenkt is van persoonlijke ontboezemingen, ingepakt in lagen van akoestische schoonheid. Vic Chesnutt laat ons achter met een nalatenschap die zowel aangrijpend als oprecht is, een artistieke uiting die ons uitnodigt tot introspectie en medeleven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl