Vic Chesnutt - At the Cut (2009)

Een nieuwe Chesnutt ik ben erg benieuwd...... kan het werk van deze man wel warderen.

Zijn vorige album is wel erg goed, heel benieuwd naar deze!

De korte stukjes die ik ervan gehoord heb klinken iig. veelbelovend.

Eerlijk gezegd leerde ik Vic Chesnutt pas vorig jaar kennen door de plaat die hij samen met Elf Power And The Amorphous Strums maakte. 'Dark Developments' heet deze plaat en ik vond 'm erg fijn. Een nummer als 'And How' is en blijft prachtig.

Op deze samenwerkingsplaat horen we vooral Chesnutt zingen. Dit nieuwe album klinkt voor mij dus meteen vertrouwd. De opener 'Coward' vind ik meteen een prachtig nummer: de spanning wordt schitterend opgebouwd door de strijkers en de donkere stem van Chesnutt. Als rond de twee minuten de drums invallen, wordt het nummer alleen maar mooier. Ook 'Chinaberry Tree', met het schitterende gitaarwerk, is erg mooi. Fijn is, dat levendige nummers worden afgewisseld met rustige, akoustische nummers, zoals 'When The Bottom Fell Out'.

Deze plaat ga ik de komende dagen zeker veel draaien. Ik hoop, dat de plaat me net zo gaat boeien als de nieuwe plaat van Bill Callahan: qua geluid zitten beide heren namelijk niet ver bij elkaar vandaan!

Ik zet in op 4*, maar dit kan zeker nog verhoogd worden. Ik heb de plaat vier keer beluisterd. Er staan prachtige nummers op, zoals:

- de spannende opener 'Coward';
- het prachtige 'Chinaberry Tree';
- het wondermooie 'Chain' (met dat prachtige pianoriedeltje);
- het duistere 'We Hovered With Short Wings' (die schitterende piepende stem van Chesnutt);
- het sterke 'Flirted With You All My Life'.

Kortom: genoeg mooie nummers die hopelijk de komende luisterbeurten nog sterker worden!

Hoe is het Tralala-band gehalte van deze ? Hij is ook op Constellation uitgebracht ....

Prachtige plaat weer, echte opvolger van meesterlijke North Star Deserter (ik vond Elf Power als back-up band niet veel soeps!). En als prijsnummers zou ik Granny en Philip Guston nog toevoegen, dan hebben we ze bijna allemaal, Bart

Ha-ha!

Erg jammer, dat we maar twee favoriete nummers mogen aanvinken!

De begeleiding vind ik persoonlijk erg mooi: het is een zeer kwestbare, zo nu en dan verstilde, plaat geworden. Erg subtiel ook, zoals Chesnutt zijn eigen stem als instrument gebruikt bijvoorbeeld in het begin van 'We Hovered With Short Wings'. Je denkt eerst, dat het een saxofoon is, maar het is gewoon zijn stem.

Wat een album! Heel erg goed. De opener vind ik het beste en verder zijn er nog een aantal rustige nummers die ik heel mooi vind. Wat heeft die man ook een mooie stem. Ik kende hem eerlijk gezegd alleen nog maar van naam maar ik ga er zeker meer van opzoeken. Mag ik vragen dan vragen welk album van Vic Chesnutt jullie mij het meeste aanraden?

Wat mij betreft is Ghetto Bells zijn beste, maar daar verschillen de meningen hier over denk ik.

Of North Star Deserter, zijn vorige worp. Ligt in dezelfde lijn als dit album (ook met ASMZ) maar is mijns inziens nog net iets beter, al is het maar voor het schitterende Splendid.
Ben hier niet zo'n fan van It Is What It Is en da's jammer genoeg net het langste nummer. Edoch, genoeg interessant materiaal te bespeuren, met het verbeten Philip Guston als hoogtepunt.

Coward heeft mij toch enigszins op het verkeerde been gezet. Dit nummer heeft, in tegenstelling tot het merendeel van At the Cut, een heel vol geluid. Ik vind het een erg mooie opener en nadat ik het ingetogen When the Bottom Fell Out hoorde had ik verwacht dat er op dit album de balans gezocht zou worden tussen volle en rustige muziek. Dit is niet het geval, want hoewel It Is What It Is ook nog aardig los komt, blijft de rust heersen. Daar moest ik zelf even aan wennen maar nu ik de plaat een paar keer aangehoord heb moet ik zeggen dat ik At the Cut toch verrassend sterk vind. Vic Chesnutt is een meer dan prima zanger die zowel een groots bereik heeft maar voornamelijk ook heel intiem klinkt. Het past perfect bij het totaal plaatje van deze cd.

fraai, heel erg fraai deze nieuwe Chesnutt

Hij kan toch gewoon niet zingen??ook niet op een Bonnie prince billy manier want die kan nog wel rake teksten schrijven. moet zeker door de Oor weer goed gevonden worden.

Wa's dat nu voor loze opmerking? Natuurlijk kan die man zingen. Misschien staat de kleur van zijn stem of wat hij er mee doet je misschien niet aan, maar da's nog iets anders dan zeggen dat hij niet zingen kan. Z'n stijl van zingen raakt me persoonlijk nogal fel.

Jezus, wat heb ik een hekel aan dergelijk een-dimensionale 'kritieken' die duidelijk een soort van pging zijn tot personality-building, want 'ik ga me hier effe lekker teen afzetten, want Oor vindt het vermooedelijk wel goed, en ik wil me niet vereenzelvigen met de massa'.

'k Heb je nog zo van die uitspraken horen doen bij Patrick Watson, waar je doodleuk de rest van de mensen die hem stilaan leerde ontdekken, afsnoefde als ware het slome lui, met als enige 'argument' dat jij hem al hééél lang kende. Ik ken dat soort van mensen die dergelijke uitspraken doen. Anderen verwijten dat ze 'hypes' volgen, terwijl jij net zo erg die hypes 'nodig hebt' om je er te kunnen tegen afzetten lijkt me allesbehalve consequent.

Voor de rest heb ik de plaat nu al een 10-tal keer beluisterd, maar ben niet volledig overstag gegaan zoals bij z'n voorgaande. Alhoewel ik Het eerste nummer wel onmiddellijk heel degelijk vond....en Granny, daar werd ik ook quasi meteen verzot op.

We laten het nog even voor wat het is, dat stemmen.


Edit: Als je YouTube - Over by Vic Chesnutt live in Munich bekijkt, kan je onmogelijk zeggen dat die man niet kan zingen. meer nog, ook als je de plaat hier VOLLEDIG beluisterd hebt is het onmogelijk om dit te zeggen. Ik blijf erbij: muziekobsessie, je lult maar wat negatief uit je nek enkel en alleen omdat je anti KAN en WIL zijn...

'k Heb 'm live gezien : hij kán zingen.
En z'n teksten zijn buitengewoon scherp. Nou die van jou nog.

Ff serieus, die Vic heeft toch gewoon een spraalgebrek. daar kan die natuurlijk niks an doen maar tis maar dat dit soort artiesten gehypt worden zodat echt talent zoals ons eigen Suimasen bijvoorbeeld totaal over t hoofd wordt gezien. nederland wordt steeds erger kwa hypes, frankrijk en duitsland bijvoorbeeld daar staan jeff Buckley, charlie winston en bijvoorbeeld Hobotalk gewoon in de top 40. gelukkig zijn ernog sites als Mume waardoor Mojo en Oor steeds minder belangrijk worden. Maargoed ieder zijn smaak

U zegt?

Graag een inhoudelijke mening over de muziek, muziekobsessie. Je schoffeert hier gewoonweg de mensen die op een goed niveau over de muziek willen praten. Je begint in het wilde weg over hypes en de top 40, maar over de muziek praat je niet. Dit raakt kant noch wal. Jammer.

Volgens mij weet je hier niet zo goed waar je het over hebt. Een spraakgebrek zo hij dat al heeft is wel het minste gebrek van Vic Chesnutt. Gehyped is ie evenmin, de man schrijft al twintig jaar nummers en doet regelmatig bijdrages op werk van andere artiesten. Z'n talent staat buiten discussie maar laat je vooral niet ontmoedigen. Tenslotte vermoed ik dat je de invloed van Oor overschat ... ik persoonlijk heb het blad deze eeuw nog niet in handen gehad. Geen idee waarom jij er steeds naar verwijst.

Mischien heb ik een Oor-gebrek (no pun intended), maar ik merk dat spraakgebrek nergens. En dan nog...wat is de relevantie hiervan? Al sik effe paar posts van je combineer betekent dat dus dat iemand met een vermeend spraakgebrek niet kan zingen, en daarenboven verstoken blijft van enig talent?



Hmmhmm, juist ja. Het feit dat onze Vic een nieuwe plaat uitheeft en dat dit wat aandacht trekt, zorgt ervoor dat andere bands (die in tegenstelleing tot Vic écht talent hebben?) niet worden ontdekt. Waarlijk een bijzonder sterk staaltje redeneervermogen spreidt je hier tentoon...




So what? Wat is daar nu goed of slecht aan? Heb je dergelijke elementen nodig om muziek op z'n merites te beoordelen? Het lijkt erop dat de 'omgevingsfactoren (lees: ruis) voor jou belangrijker zijn in je beoordeling van muziek dan de muziek zélf. Als ik het goed begrijp zal je trouwens de eerste zijn die Suimasen zal afvallen van zodra deze ooit in een of andere top terecht komen (puur hypothetisch, natuurlijk) of een uitgebreid artikele krijgen in OOR?

Het zij zo, maar ik neem jou tot nader order alvast niet langer au serieux. Oor heeft nog het voordeel van de twijfel...

Ik zou beginnen met "Is the actor happy?". Dat blijft toch wel mijn favoriet. Deze laatste is ook erg fraai, maar dat weet je al. En "Ghetto bells". Ik heb inmiddels al z'n platen, en eigenlijk zit er geen misser tussen!

Dit was voor mij de kennismaking met Vic Chesnutt, ondanks dat ik al jarenlang erg benieuwd naar de man was. Een zeer positieve ervaring.
Wat een overtuiging en emotie weet Chesnutt in deze nummers te leggen zeg. Coward pakt je op en sleurt je mee deze mooie en zeer afwisselende plaat in.
Iedere keer dat ik At The Cut luister bedenk ik me dat weer een ander nummer toch zeker hét hoogtepunt is. Vandaag zijn dit Flirted with You All My Life en Granny. Heerlijk !

Vic heeft op dit album niet gezocht naar mooie arrangementen of melodieën, maar voornamelijk zijn gevoel in de muziek gelegd. Bij sommige nummers is dit erg geslaagd, zoals bij de eerste 2 nummers en Flirted en Granny.
Minder geslaagd vind ik het bij bijv. "We hovered...". Veel emotie, maar concentratie is vereist om deze nummers goed luisterbaar te houden.
Een dubbel gevoel dus.... 3*

Flirted With You All My Life is toch echt een van de betere nummers van het jaar voor mij. Jammer dat de rest van het album niet geweldig is.

Berichten verplaatst naar Vic Chesnutt

I've flirted with you all my life,
I kissed you once or twice

Kippenvel bij die laatste zin. Rust in vrede, Vic.

Aan de ene kant zegt hij dat hij met de dood heeft geflirt en er aan heeft geroken door zelfmoodpogingen ("Kissed you once or twice"). Aan de andere kant zegt hij er nog niet klaar voor te zijn ("Oh Dead, I'm not ready") Best bizar dat dit nummer zoveel wanhoop uitspreekt dat je zijn zelfmoord gewoon ziet aankomen.

Ik heb dit album nog eens goed beluisterd en uit bijna alles spreekt zijn wanhoop. Door de teksten verdient dit album een halfje meer..

Vic enkele weken voor zijn dood over "Flirted With You All My Life":

"It's basically a suicide's break-up song with death. This song is me finally being 'Screw you, death.'"