Placebo - Placebo (1996)

Er is een rijtje alternatieve rockbands die ik lang uit de weg ben gegaan; The Smashing Pumpkins, Placebo, Manic Street Preachers, het vroege werk van Muse. Vaak kende ik een paar nummers die ik erg hoog had zitten, maar wist ik dat ik nooit écht verliefd zou worden op de band (zoals ik dat met Suede wel heb).

Uit nieuwsgierigheid toch maar even deze plaat opgezet. Ik hoor de Pumpkins en soms Suede, zoals ik had verwacht, maar ik hoor ook de invloed van Pavement en Dinosaur Jr. en dat bevalt me. Nog steeds wat wennen aan Molko's stemgeluid en de hoge dosis melodrama, maar zeker de eerste drie en laatste twee nummers bevallen me zeer.

Ik heb per toeval (vorig jaar al) 'Placebo' weer herontdekt, een band die in mijn 'skate-tijd' een groot aandeel speelde en waar ik echt verzot op was, was eigenlijk de afgelopen jaren (alles voor 2021) een beetje ingezakt en heb ik niet meer veel oor naar gehad. Het leek mij een leuk idee een kleine luister marathon aan deze band vast te knopen en dat hier op 'MusicMeter' bij te houden, aangezien aanstaande vrijdag het nieuwe album 'Never Let Me Go' gepland staat, zo'n negen jaar later na hun laatste release én, de band wou weer gaan touren (althans dat las ik). Je moet ergens beginnen, en vandaag heb ik het debuut-album van de band maar weer eens opgezet met de gelijknamige titel 'Placebo', en dat heeft mij ook weer doen realiseren waarom ik de band zo onwijs tof vond vroeger, en ook nu nog steeds, en merk ik ook wel wat ik weer heb gemist.

Toen ik de plaat opzette kwam inderdaad ook bij mij de referentie naar de Pumpinks gauw opzetten, en vond ik het er erg naar klinken. Op een gegeven moment begint de plaat ook zijn twist te krijgen, en komt het 'Placebo' gevoel toch weer terug, en de sound die ik voornamelijk bij deze band had geplaatst. Dat komt vooral door de zang van 'Molko', ontzettend fijn. Ook het dramatische effect sluipt steeds dichter bij, en hoewel de band met songs als 'Teenage Angst' en 'Nancy Boy' echt de oude skater in mij weer naar boven lieten komen, twee songs (en ook wel meer op dit album) die heerlijk ruig zijn, en vooral lekker snel. Maar, eigenlijk na 'Nancy Boy' komt de gevoelige kant naar boven, met songs als 'I Know' krijg je toch weer binnen wat ik altijd plaatste bij de band 'Placebo'; droevig en gevoelig. Is dit erg? Totaal niet in mijn ogen, zo biedt dit album al een goed contrast tussen keihard en snel, samen met rustig en gevoelig, en zit de verhouding daar erg goed in.

Je kunt wellicht zien aan mijn manier van typen dat ik best onder de indruk ben, en totaal was vergeten dat dit album bestond. Een fantastische herontdekking al zeg ik zelf, en een heerlijk begin. Ik ga vandaag nog even door in de 'Placebo' vibe, genieten!